รู้ไหมว่า (ภาคสอง).../ Did you know that...(Part II)

กะอีแบวแอร์แจลและอีดิ๊กกะลังเม้าไรกันก็ไม่รู้ ไร้สาระจิงๆ
With Belle & Dukdik
*********************
**โอ้โห หายไปนานสองนาน เพราะว่าเกิดอาการตัวเป็นขน ขี้เกียจมาอัพซะงั้น แต่พอดีทนเสียงเรียกร้องจากแฟนๆ (มีด้วยหรอคะ..) ไม่ไหว ช้านเลยต้องมาสักหน่อย ช่วงนี้ชีวิตก็เรื่อยๆ อะ มีสัมภาษณ์งานบ้าง กิน นอน นั่ง เล่นอยู่บ้านบ้างตามประสา วันนี้ไปเอาชุดครุยมา อารมณ์เสียมากเลย เพราะเค้าตัดกางเกงให้ไม่ตรงกับที่เราสั่งไป (พอดีสั่งเค้าตัดขาม้าเอวต่ำซูเปอร์โลว์ไปอะ 555) เจอเพื่อนฝูงมากมาย เม้าๆ เสร็จแล้วก็ไปดูหนังเรื่อง House of Wax กะต่อ หนังโหดดี แต่อีปารีสไม่ค่อยมีบทบาทเลยอะ มาทำไมก็ไม่รุ หรือว่ามาให้หนังเค้าแซวตัวเองเรื่องที่เทปลับหลุดออกไป 555
เอาล่ะ เข้าเรื่องกันดีกว่า โพสต์วันนี้เป็นภาคต่อจากโพสต์อันที่แล้ว อ่านเอาขำแล้วกันเน้อ

**I'm back!! Sorry for disappearing, I've been busy doing nuttin recently haha. Nah, actually, I've been doing some job-hunting, couch-potato-ing, watching reality crap on
テレビ, lying-in-ing and eating. So, what I did today some or none of you may ask, well, I went to pick up my graduation suit and gown today wit me mom. I was a lil annoyed cos they didn't make my trousers the way I wanted. I wanted a super low, boot cut trousers!! Anyway, met a few friends there so it was cool. Then went to see "House of Wax" wit Tor. The film was alrite, very Texas-Chainsaw-Massacre-ish cept it's got some attractive cast. Paris Hilton was also in it for no particular reason except being taken the piss outta herself for her renowned 'sex tape' and getting killed in the most innovative way ever depicted on celluloid screen lol. Anyway, anyway, let's get started, shall we? Since I received some positive feedback from the last post and some people actually requested more, today's post will be a sequel to it. I hope you enjoy it!
/////////////////////////////////////////////////////
- ตอนเด็กๆ ตอนแรกอยากเป็นนักวิทยาศาสตร์ ต่อมาเปลี่ยนใจอยากเป็นนักมายากลมากๆ เคยซืออุปกรณ์และหนังสือเกี่ยวกับการเล่นกลมาเต็มบ้านไปหมดจนแม่ด่าว่าไร้สาระ พอโตขึ้นมาหน่อยก็อยากเป็นบุรุษไปรษณีย์ ต่อมาก็เปลี่ยนอยากเป็นนักภาษาศาสตร์ ส่วนตอนนี้ขอแค่มีงานทำ กรูก็พอใจและล่ะ 555
-　When I was a little boy, I used to want to be a scientist. Later on, the thought of being a magician somehow applealed to me. I had so many books on magic and lots of magic kits in my room. My mom had a go at me for spending way too much money on them, there went my dream of becoming the next David Copperfield...Then I wanted to be a postman, for some reason I don't remember. Somehow the idea of delivering letters and parcels to people was thrilling to me at the time. After that I wanted to become a linguist. Now? I just want any job lol.

- ตอนเรียนอยู่มอต้น เคยมีคนมาชวนให้ไปเป็นนักมวย (!!) แต่พอดีอิชั้นไม่ชอบชกต่อยใครเลยไม่ได้ไปเข้าค่ายมวย ต่อมาตอนเรียนอยู่ที่แคนาดา ครูชวนให้ไปเล่นฮ็อคกี้น้ำแข็งให้กับทีมของโรงเรียน (!!) แต่ก็ไม่ได้ไป เพราะโฮสแฟมิลี่ไม่ให้เล่น สงสัยกลัวลูกสาวบุญธรรมจะหน้าแหกกลับเมืองไทย ส่วนตอนนี้เล่นฟิกเกอร์สเก็ต สวยๆ เชิ่ดๆ อืม..แต่ทำไมมีแต่กีฬาที่ชวนให้เข้าโรงพยาบาลก็ไม่รู้อะ
- When I was in junior high school, someone asked if I wanted to become a boxer professionally. I didn't cos I don't think I'll get a kick outta hitting people. Then when I was in Canada, one of my teachers invited me to join school's ice hockey team. I didn't (only cos my host family didn't let me). Now I ended up doing figure skating -- how very manly of me after all.

- เหรียญทองที่ได้จากการเล่นกีฬาเหรียญแรกและเหรียญเดียวในตอนนี้คือเหรียญที่ได้จากการไปแข่งกีฬา curling (อยากรู้ว่าเป็นยังไง เรียนเชิญที่นี่เลยฮ่ะ http://en.wikipedia.org/wiki/Curling) ที่แคนาดา แล้วไม่ใช่ขี้ๆ นะคะ ชนะระดับเขตซะด้วย ที่สำคัญกีฬานี้เค้าเล่นกันเป็นทีม ซึ่งเราเป็นคนที่เล่นกีฬาเป็นทีมไม่ได้เลยจิงๆ เพราะมันหลายคนมากความ ชั้นขี้รำคาญอะ แต่ยังไงก็ภูมิใจอะนะที่ได้เหรียญมาครอง (เหรียญหน้าอาจจะได้มาจากการแข่งขัน Skate Asia 2005 ที่จะมีขึ้นในเร็วๆ นี้ก็เป็นได้ ติดตามกันต่อไปนะค้า)
-　The first and only gold medal I got from playing sport was from curling in Canada. I was in Air Cadet's curling team and we won provincials, which was pretty big deal, at least to me!! The thing is curling is a team sport and I'm not too keen on that. More people, more fuss. I tend to get annoyed easily. However, I'm proud of this medal! (The next medal might come from Skate Asia 2005, which will soon be held here in Thailand. Stay tuned, I'll keep y'all posted :) )

- เคยไปดูคอนเสิร์ตของทัช ตอนอัลบั้มเท้าไฟ จำได้ว่าติดใจไอ้กำไลกะปลอกคอเรืองแสงที่พี่ทัชใส่มากๆ พอดูเสร็จกลับบ้านมาจัดแจงเปิดหนังสือดาราภาพยนตร์หาที่อยู่ของเค้าแล้วเขียนจดหมายไปหาพี่ทัช ที่เขียนไปไม่ใช่เพราะว่าชอบพี่เค้า แต่เขียนไปขอไอ้กำไลเรืองแสงที่เค้าใส่ตอนเล่นคอนเสิร์ตอะ 555 ปัญญาอ่อนมั้ยล่ะกู อ้อ พี่ทัชก็ไม่เคยตอบจดหมายกรูเลยนะ
- I once wrote to this famous Thai singer afer I'd been to his concert. I wrote not because I liked him or anthing, my ulterior motive was that I wanted those fluorescent bracelets and necklaces he and his dancers wore at his concert (you see, as a kid I was very fascinated by this kinda thing...). He never replied lol.

- ตอนเรียนอยู่อนุบาล มีงานปีใหม่แล้วมีการแสดงชุด Mr. Postman ด้วยความที่เราเป็นเด็กที่น่ารักและมีความกล้าแสดงออกจนเป็นที่ประจักษ์แก่สายตาครู เราจึงได้รับเลือกให้เต้นเป็นบุรุษไปรษณีย์ อยู่ตรงกลางเวทีสวยๆ ในขณะที่เพื่อนๆ คนอื่นต้องเต้นเป็นตู้ไปรษณีย์ 555
- When I was in kindergarten, there was this New Year's Day dance show titled "Mr. Postman". I was picked to be the main man of the show, ie. the "Mr. Postman" while the rest of my friends had to dance and prance around me in postbox costumes. For the first time in my life I felt so special and superior lol.

ภาพไม่ค่อยชัด แต่นี้แหล่ะ เด็กผู้ชายน่ารักคนนั้น
A lil blurry, but it should give u some ideas of how adorable I looked back then...

- ในทะเบียนบ้านเล่มที่แล้ว ชื่อเราปรากฏดังนี้ นางสาว ชxxx xxxx 555
- In the old residence certificate, my name appears
Ms. Chaxxx Pxxxx and yeah, I did have it corrected!!

-ในครอบครัวเรามีแม่เราคนเดียวที่ไม่มีรอยสัก (เอ๊ะ หรือว่ามีแล้วชั้นไม่รู้วะ) พ่อ น้องสาว และก็เรานั้นมีคนละอันสองอัน
- My mom is the only person in my family who doesn't have any tattoo (not that I'm aware of anyway). My dad, sis and myself each have one or two.

- เคยบวชหน้าไฟด้วยตอนประมาณมอต้น ใครไปงานศพที่วัดตอนนั้นจะเห็นเณรองค์นึงกำลังนอนกระดิกเท้าอ่านชินจังอยู่บนศาลา นั่นแหล่ะคือชั้นเอง 555
- I was a monk once at the funeral. If you happened to be at the temple at the time, you'd have seen this boy monk lyin on his back, wiggling his toes while reading naughty comic book. I was a very devout Bhuddist as you could probably tell eh.
//////////////////////////////////////////////
วันนี้พอแค่นี้ก่อนนะ เหนื่อยมากๆ กว่าจะเส็ด คอมก็เชี้ยมากๆ อยากได้เครื่องใหม่ง่ะ
That's it for today people. I'm sooooo tired n my puter is really annoying. I want a new one!!


อีเป็ดตัวนี้เปรี้ยวมากเรยอะ 555
she's a bit naughty, isn't she?

รู้ไหมว่า... / Did you know that...?

- ตอนอยู่ประมาณมอต้นเราเคยส่งจดหมายไปประกาศหาเพื่อนในหนังสือเธอกับฉัน เชื่อหรือไม่ว่าช่วงนั้นเราได้จดหมายจากคนที่สนใจจะเป็น penpal กะเราวันล่ะไม่ต่ำกว่า 10 ฉบับ บางวันมีถึง 30 ฉบับ ขำมาก จำได้ว่ามีเพื่อนคนนึงชื่อจูดี้ (ชื่อเหมือนหมาเลยอะ)เขียนหากันอยู่นานทีเดียว แต่ในที่สุดก็ค่อยๆ เลิกไป เพราะตอนนั้นเริ่มไม่ชอบผู้หญิง 555
- When I was in secondary school, I advertised myself in a penpal column of this really famous teen magazine and believe it or not, I received at least 10, or on a really peak day, 30 letters a day. I corresponded with this girl, "Judy" (isn't that a common dog's name?), for quite a while and then I just stopped cos I got bored of her lol.

- ตอนไปเป็นนักเรียนแลกเปลี่ยนชั้นป.สองที่อยุธยา ตอนเลิกเรียนเห็นญาติกำลังเล่นปาไขควงให้มันไปปักอยู่ในดินอยู่ตามประสาเด็กต่างจังหวัด เราซึ่งเป็นเด็กในเมืองคุณหนูไฮโซไม่รู้ประสีประสา ก็เดินเข้าไปขวางทางเค้า...
เค้า-เฮ้ย ถอยไปดิ จะปา เดี๋ยวปาโดนแกไม่รู้ด้วยนะ
เรา-โอ้ย ไม่โดนหรอก ยืนอยู่ตั้งไกล ปามาเลย เร็วๆ
เค้า-ไม่เอา เดี๋ยวโดนแก หลบไป
เรา-โห ไม่กล้านี่หว่า...
...ฉึก...
เราก้มหน้าตามเสียงไปดู โอ้โห เข่าทรุดทันทีท่านผู้ชม เพราะเห็นไขควงที่ตะกี้นี้อยู่ในมือของญาติ ตอนนี้มันมาฝังตัวอยู่ตรงหน้าขาเรา ไม่รู้สึกเจ็บปวดใดๆ ทั้งสิ้น เพราะว่ามันชาไปหมดเลย เราหน้าซีดมากๆ ญาติก็หน้าซีด แล้วทำไมต่อรู้ไหมค่ะ อีญาติเรามันปั่นจักรยานไปร้านค้าที่ใกล้ที่สุดแล้วซื้อพลาสเตอร์มาแผ่นนึงกะโค้กใส่ถุงมาถุงนึง มาถึงก็จัดการดึงไขควง Kill Bill ออก (ก่อนหน้านี้เราจะดึงออกเอง แต่มือไม่มีแรงอะ) เอาพลาสเตอร์แปะแผลให้แล้วยื่นถุงโค้กให้ พลางบอกเราว่า "โน้ต อย่าไปบอกย่านะ เดี๋ยวพี่โดนตี พี่ซื้อโค้กให้กินแล้ว หยุดร้องไห้เร็ว " เป็นไงล่ะ ตอนนั้นด้วยความที่เป็นเด็ก เราจึงเห็นคุณค่าของโค้กมากกว่าสวัสดิภาพของตัวเอง เราก็พยักหน้าหงึกๆ ดูดโค้กไปพลาง อีกมือนึงก็เช็ดน้ำตาไปพลาง น่าสงสารเจงๆ ต่อมาแผลก็หายเป็นปรกติ โดยที่ไม่ได้ไปหาหมอใดๆ ทั้งสิ้น โชคดีนะที่ไม่เป็นบาดทะยักหรืออะไรร้ายแรง ไม่งั้นชั้นคงเลิกกินโค้กไปแล้น 555
- When I was living in Ayuthaya with my nan, there was this boy who was / still is my relative. One day I got back from school and saw him playing with a screwdriver in a backyard. Wanting to play with him, I went to stand in his way. He warned me not to stand there cos he was going to throw that screwdriver into the ground (odd game he played eh). I assured him it was ok cos he would miss me anyway. He warned me again and I started to insinuate that he was a coward for not doing it. Then I heard something, I looked down, the screwdriver, previously in his hand, was then drove into my thigh. Bull's eye I thought. The funny thing was he drove his bike to get me a band-aid and a bottle of Coke. When he came back, he gently pulled the screwdriver out of my thigh, put the band-aid on the wound, handing me the drink and telling me not to cry or tell nan about this. Well, when I was younger, Coke was such a nice bribe so. I shut up about the whole thing, the wound healed itself nicely. I learned my lesson: never taunt them big boys!

- เราเคยคิ้วแตก เพราะว่าเต้นในห้องน้ำแล้วลื่นหกล้ม คิ้วไปฟาดกับอ่างล้างหน้า เป็นไงล่ะผลของความแรด
- I once split my eyebrow open at the bathroom sink cos I slipped while singing and dancing in there.

- ตอนอยู่ประมาณประถมปลาย เราเขียนจดหมายไปรายการ กล้าคิดกล้าทำ รู้จักปะ เขียนไปเองด้วยนะ ไม่ปรึกษาใครที่บ้านเลย ก็ไม่ได้คิดไรไง เขียนๆ แล้วก็ส่งเล่นๆ ไปตามประสาเด็กแก่แดด แต่ปรากฎว่าทางรายการติดต่อกลับมาบอกให้ไปออกรายการ เราเขียนไปว่าอยากเล่นสเก็ตน้ำแข็งไรเงี้ยะ จดหมายปัญญาอ่อนมากเลยอะ เขียนอะไรไปก็ไม่รู้และก็วาดรูปลงไปเลอะเทอะมาก ไม่รู้ว่าทำไมเค้าถึงเลือก ก็โอเคถึงแม้ว่าจะไม่ได้เรียนรู้อะไรมากเกี่ยวกะสเก็ตน้ำแข็ง ก็ถือว่าเป็นประสบการณ์ที่ดี เพราะได้ถ่ายรายการสวยๆ เชิ่ดๆ ให้แม่เราไปคุยข่มคนในซอยได้หลายวันเลยทีเดียว แต่เสียดายมากที่ไม่ได้อัดวิดีโอไว้ดู
- When I was about 10-ish, I wrote a letter to this children show saying I wanted learn how to ice skate. I didn't really expect them to pay me any attention cos the letter, as I remembered it, was an absolute mess. I wrote and drew a lot of silly stuff in it. Anyway, they did call me back and wanted me to appear in their show! It was a nice experience tho I didn't get to learn much about ice skating. I seemed to know more about the sport than the coach they paired me with. Too bad I didn't get a chance to tape it when it came out, oh well, no big loss.

- ก่อนที่จะสอบได้ทุนเต็มจำนวนขององค์การนักเรียนแลกเปลี่ยน YES เราเคยสอบทุนของ UCE (Universal Cultural Exchange) แต่เราได้ที่ 47 จากที่เค้ารับ 60 คน ด้วยความที่ถ้าไม่ได้ทุน ทางบ้านก็จะไม่ส่งไปเรียนเมืองนอก ดิชั้นจึงขวนขวายด้วยตัวเองทุกอย่างตอนขึ้นมอปลาย ทำให้ในที่สุดก็ได้ทุนจำนวน 3 แสนบาทไปเรียนที่แคนาดาสมใจ เรื่องนี้สอนให้รู้ว่าความสำเร็จเป็นของผู้ที่มีความมุ่งมั่น นี่ คนค้นคนสุดริด กู
- A couple of years before I won a scholarship from YES to study in Canada for a year, I applied for a scholarship at another organization but I ranked at number 47 out of 60. It meant that I had to pay for everything, which was impossible. However, I didn't let that fcuk with my desire to study abroad, I studied harder, all by myself, and finally I won the scholarship worth £4000. Success is for those who are determined.

- ตอนอยู่แคนาดา เราแอบชอบเพื่อนในห้องคนนึง แล้ววันนึงไฟรักมันสุมทรวงจนทนไม่ไหว เราแอบเขียนอีเมล์โดยใช้นามแฝงไปสารภาพรักกับเค้าโดยที่เราบอกเค้าไปว่าเราเป็นผู้ชาย สองสามวันต่อมาเค้าตอบกลับมาว่า "ถ้าเป็นผู้ชาย ก็อย่ามายุ่งกะเราเลย" แง๊ววว
- When I was in Canada, I had a huge crush on this guy. One day I decided to send him an anonymous email saying I'm a guy too but I like him. U know what he said? He said ''if ur a guy then just leave me alone" (!!). Lesson learned: you can't convert str8 guys by emails.

- เคยไปกดตังค์แล้วลืมหยิบตังค์ออกมาจากเอทีเอ็ม เพราะมัวแต่อ่านใบปลิวที่เค้าวางอยู่บนเครื่องอะ เสียไปฟรีๆ เลยสองพัน โง่เนอะ
- I once forgot to take 2000 baht (about £27) outta cash machine because I was so engrossed in a brochure on the machine - silly me.

-เราเป็นคนที่ชอบไปสวนสนุกและก็เล่นรถไฟเหาะกะเครื่องเล่นเสียวๆ ผาดโผนมากๆเลย มาสมใจนึกก็ตอนไปอังกิดเพราะได้ไป Drayton Manor กับ Thorpe Park และก็ EuroDisney ที่ปารีส เสียดายมากๆ ที่ไม่ได้ไป Alton Towers เอาไว้คราวหน้าแล้วกัน โอ้ย อยากให้เมืองไทยมีสวนสนุกที่มีเครื่องเล่นเจ๋งๆ บ้างอะ ไม่เอาเฮอริเคนนะ เบื่อโคตร

- I am a roller coaster/ thrill ride enthusiast, theme park junkie, adrenalin junkie, whateva you wanna call it. I was sorta fulfilled when I went to Drayton Manor, Thorpe Park (Forpe Park as some might say lol) and EuroDisney in Paris (tho its rides aren't quite as exciting). I'm really looking forward to visiting Alton Towers when I'm next in England.

~~~~~~~~~~~~~~~~//~~~~~~~//~~~~~~~//
พอก่อนดีกว่าวันนี้ ถ้าชอบอ่านอะไรแบบนี้ ก็บอกกันนะคะ เดี๋ยววันหลังจะมาประจานตัวเองใหม่ 555
Well folks, that's it for me today. If you like this "Did you know that...?", say so, make a request, I'll put some more stuff on here mext time. As for now, ciao!!


**เพลงประจำบล็อควันนี้คือ Happy Home ของ Garbage
Bleed Like Me เพราะมากๆ ไปหามาฟังกันเน้อ
**Today's Song of the Blog is Happy Home by Garbage Bleed Like Me. Listen to it and tell me u don't like it...

มั่วๆ มาเรียงๆ / Random Mode

อืม วันนี้ได้คุยกะเพื่อนคนนึงเรื่องคนที่เราเคยชอบกะคนที่แบ่บเคยมีอดีตด้วยกันมาก่อน แต่พอมาถึงวันนี้แล้วลองนึกย้อนกลับไป สงสัยตัวเองมากๆ ว่าชอบและหลงคนๆ นั้นไปได้ยังไง ตอนนี้อ่ะ อยากเจอเค้านะ ก็ไม่ได้จะอะไรหรอก แค่อยากจะชี้หน้าด่าว่าทำไมเป็นคนแบบนี้ไปได้ เฮ้อ ความรัก ความหลง ทำให้คนเราตาบอดเจงๆ ตอนเจอกันใหม่ๆ ล่ะ ข้อเสียหรอไม่มี๊ (ถึงมีก็มองไม่เห็นอ่ะเพราะผมหน้าม้าปิดหน้า อิอิอิ) ตอนนี้หน่ะหรอ เหอ เหอ ข้อดีแมร่งยังหาไม่เจอเลยสักกะข้อ แต่ก็นะ เจอแบบนี้ก็ดี เพราะมันทำให้เราระวังตัวขึ้นก่อนที่จะไปหลงใครอีก
>>>>>> คนเราทำไมมันเดาใจกันยากอย่างนี้วะ ไม่สามารถรู้ได้เลยเนอะว่าตอนนี้เค้าจะคิดอะไรอยู่ หรือว่ามีเราอยู่ในนั้นหรือป่าว...

โอ้ย พอดีกว่า ดราม่ามาก เดี๋ยวไม่มีคนอ่านบล็อกช้าน 555 อย่างไรก็ตามตอนนี้มาดูชาร์ทเพลงตัวส่วนของเจ้าของบล็อกกันดีกว่า
(ไม่ได้เรียงตามลำดับแต่อย่างใด ชอบเท่าๆ กัน แต่เอามาใส่เป็นลำดับเพราะจะได้อ่านง่ายๆนะค้า)

TOP 20 Chanunusual Chart
(not in a particular order)

1. Run Baby Run, Happy Home // Garbage
2. Speed of Sound // Coldplay เพราะจังเลยอะ ฟังแล้วลอย
3. Krafty // New Order
4. I bruise easily // Natasha Beddingfield
5. It’s about time // Jamie Cullum
6. Brighter than Sunshine // Aqualung
7. Face to Face // Daft Punk
8. So Here We Are // Bloc Party
9. Alone in Kyoto // AIR
10. Camberskank // Basement Jaxx
11. Time to Grow // Lemar
12. Dakota // Stereophonics
13. I Predict a Riot, Oh My God // Kaiser Chiefs
14. Through the Glass // Thirteen Senses
15. Wires, Half Light // Athlete
16. She’s no you // Jesse McCartney
17. Shiver // Natalie Imbruglia
18. Signs // Snoop Dogg Feat. Justin
19. Beautiful Days // Fantastic Plastic Machine
20. Hollaback Girl // Gwen

ดูแล้วจะเห็นว่าเราฟังเพลงมั่วมากเลยอะ 555

Told cha, I listen to nefink that sounds great (to me)

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
เมื่อกี้ดู VH1 แล้วเพลงนี้ขึ้นมาพอดี ชอบมาก ขนลุกเลยตอนได้ยินเสียงไวโอลินช่วงอินโทร
This song was just on VH1. Another all-time favourite of mine. The violin during the intro is just fantastic.

The Drugs Don’t Work // The Verve

All this talk of getting old
It's getting me down my love
Like a cat in a bag, waiting to drown
This time I'm comin' down
Now the drugs don't work
They just make you worse
But I know I'll see your face again
'Cause baby, ooh, if heaven calls, I'm coming, too
Just like you said, you leave my life, I'm better off dead
But if you wanna show, just let me know
And I'll sing in your ear again
Now the drugs don't work
They just make you worse
But I know I'll see your face again
Yeah, I know I'll see your face again
Yeah, I know I'll see your face again
Yeah, I know I'll see your face again
Yeah, I know I'll see your face again
I'm never going down, I'm never coming down
No more, no more, no more, no more, no more
I'm never coming down, I'm never going down
No more, no more, no more, no more, no more

โทดทีนะค้า ถ้าวันนี้โพสต์ดูมั่วๆ ไงก็ไม่รู้
Sorry peeps if today’s post is a bit random…I am random!!
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

คิดถึง...
Former Virgin on a Virgin Train...

ชอบก็บอกไม่ชอบก็บอก / Today's Likes and Loathes

วันนี้ไม่มีอะไรน่าตื่นเต้นจะมาเม้า จะให้มีก็ได้อะนะ แต่ตอนนี้ขี้เกียจพิมพ์อะไรยาวๆ…
*************************************
สิ่งที่สนุกสนานสำราญใจของวันนี้
- ไปเล่นไอซ์มา ชอบมาก เพราะเปิดเทอมแล้วเด็กมาเล่นน้อย ลานเป็นของชั้นคนเดียว!!
- อากาศดี ไม่ร้อน เพราะตอนเช้าฝนตกกระหน่ำมากฮ่ะ
- หนังสือปอปออกแล้ว ซื้อมาอ่านหนุกหนานตามเคย (สงสัยของเดือนเมษาคงไม่ออกแล้วมั้ง)
- ซื้อชั่วโมงเน็ต e-go มา renew ของเก่าได้เพิ่มพิเศษอีก 45 ชั่วโมง อิอิอิ
- สแกนดิเนเวี่ยนแอร์ลายส์โทรมานัดไปสัมภาษณ์งาน ดีวุ้ย มีตัวเลือกเพิ่มขึ้นอีกหนึ่ง (ทำหยั่งกะมีเยอะนะกู)
- แม่ไม่โทรมาบ่นให้ฟังทางโทสับ
- ชายสี่หมี่เกี๊ยวกลับมาขายแล้วโว้ยยยยย
- ในที่สุดก็ได้ดูเอ็มวี We belong together ของมารายห์ ห่วยมาก น้ำเน่าสุดๆ พล็อตเรื่องไม่มีเหตุผลเลย แต่ด้วยความที่ชอบเพลง เลยพอถูไถทนดูไปได้
- อ่าน Watching the English ตอน Big Brother ตลกดี ชอบๆ
- เพิ่งดู features ในดีวีดี The Office มา สรุปคือชอบ series นี้จิงๆ ให้สูสีกะ Little Britain เลย เดี๋ยวจะไปสั่ง series 2 ในเร็ววันนี้
////////////////////////////////////////////
สิ่งที่เซ็งเจงๆของวันนี้
- เมื่อเช้ารถติดมากๆ ฝนตกรถก็ติดทั้งปีทั้งชาติ เจ่ล่ะเบื่อ
- เงินในเอทีเอ็ม หร่อยหรอลงเรื่อยๆ โดยมิทราบสาเหตุ 5555
- หน้ามืดซื้อเสื้อยืดไปตัวเนิง 700 ก่าบาท
- ลืมซื้อผลไม้เข้าบ้าน
- อยากลงเรียน + สมัครสมาชิกที่ลานไอซ์ แต่ม่ายมีตังค์
- ตอนจะปรุงบะหมี่ ทำซองพริกหกกระจาย ต้องมานั่งเช็ดพื้นทำความสะอาดอีก
- ดูข่าวเมื่อกี้ ไคลี่ มิโน้ก เป็นมะเร็งเต้านม ขอให้ไม่เป็นไรมากนะ เพราะช้านชอบเพลงเค้า
- ส่งเมสเซสไปหาคนบางคนแล้วเค้าไม่ยอมตอบกลับ หึ งอนแล้ว

คุณผู้อ่านอยากจะแชร์สิ่งที่ชอบไม่ชอบของวันนี้ก็เชิญนะคะ ดิชั้นไปละค่ะ ขอบคุณที่ติดตาม
รักคนอ่าน จุ๊บ

*********************************************

Things I liked about today…
- Went skating this morning, it was so nice and empty. Annoying children have gone back to school so the rink was all mine!!
- The sun wasn’t as vile today. It rained today so it was kinda cool.
- May’s POP magazine was out today. Enjoyed it as usual.
- Bought E-GO net hours. Renewed it and got extra 45 hrs :)
- Got a call to go for job interview at Scandinavian Airlines next fri :)
- Mom didn’t ring to complain today, another :) for today
- Noodles stand is back in business whooo!!
- Finally got to see ‘We belong together’ vid, not as good as I expected (a bit rubbish actually) but the song itself made up for it.
- Got to the bit about Big Brother in Watching the English book, had a v good laf outta it.
- Just finished watching special features on The Office DVD, absolutely love the show! Gonna order the second series so soon!!
//////////////////////////////////////////////
Things I loathed about today…
- Traffic was typically nightmarish cos of the rain this morning. Took me ages to get to the rink.
- Amount of money in my account is slowly dwindling for no apparent reason :S
- Was blinded n bought this 700ish baht top at Central.
- Forgot to get some fruits for late nite snacks.
- Wanted to take skating lessons and apply for a rink membership but got no money.
- Inadvertently tore the chilli sachet when trying to eat my noodles, had to clean it all up :(
- Saw on the news earlier, Kylie Minogue has been diagnosed with breast cancer. Hope she’s alrite cos I like her music!
- Text’d someone but they didn’t text back. Some arrogant wanka eh lol.

Well, that’s it for me today folks. Do share with me what you liked n loathed about today!
Cheers.


***ก่อนจากกันไปในวันนี้ ไม่อยากจะให้บล็อกไม่มีรูปเลยเอารูปที่เราไปถ่ายมาที่ Sacre Coeur ที่แพรีส สวยเนอะ ดูสีของท้องฟ้าดิ ไม่ได้ใช้เทคนิคใดๆ ช่วยเลยนะ สาบานได้ วันหลังเดี๋ยวเอาสวยๆ มาลงให้ดูอีกเน้อ***

***This is a pic of Sacre Coeur in Paris. I took it myself, looks professional innit? I’m particularly fond of the colour of the sky, just see for youself***

Mariah Carey and a Dolphin, you might think it's irrelevant / โลมากะมารายห์ เกี่ยวกันเจงๆ

Hey all,
Sorry for not putting the English version on yesterday’s post. It was very late and I was way too beat to do it. But not to worry, in order to make it up to all of you, I’m going to put the English bit first in today’s post. So, what’s new today you might ask. Well, I’ve just finished watching Mariah Carey on The Tonight Show with Jay Leno. Have I ever told you that she’s one of my most favourite singers/songwriters of all time? No? Now I have. Anyway, some of you probably know this already but I’ve just found out from the show that Mariah holds the record for having hit the highest note in the history of recorded music. In a live rendition of "The Star-Spangled Banner" at last year Super Bowls, she hit a G7#-note, outdoing even the piano. What’s more interesting is that the exertion of G7#-notes is "dolphin speak," since, in theory, these are the only mammals physiologically equipped with the proper lung-structure to produce G7#-notes. To other Divas’ fans out there (I'm not gonna name any names), how many times do I have to tell you that Mariah is the best, apparently she’s beyond human! Now, most of you might wince at Mariah’s howling voice. Before you judge me, let me tell you that I’m not a fan of her earlier works at all. I only like her post-Butterfly stuff, where she incorporates more of her songwriting, singing techniques (especially in a Bone-Thugs-n- Harmony-ish fashion), and creativity in her music. I like her because she doesn’t just scream her lungs out singing cheesy love songs, but rather she gets involved and produces her own work in the way that I happen to appreciate. I must admit that the stereotype that says men who like Mariah Carey (like as in musically not sexually) are mostly gay is actually true. In my case, this is not an exception but I just want to say that being gay doesn’t have anything to do with the kind of music you like and appreciate. I like what sounds great to me. Not only I listen and sing heartily along to Mariah’s We Belong Together (that’s her next single btw folks), also I do that to Stereophonics’ Maybe tomorrow and Dakota, Athlete’s Wires and Half Light, Jack Johnson’s Sitting, waiting, wishing, Kaiser Chiefs’ Oh My God and etc. I can’t say I like a particular kind of music because I don’t classify it into genres. What sounds great to me is, by my definition, good music.
So, people, don’t judge me when I say I like Mariah Carey…

**************************************************

สงสัยชาติก่อนเป็นปลาโลมา / A dolphin in her past life?


มารายห์พูดภาษาเราด้วย! / Mariah does speak Dolphian!

**************************************************
วันนี้เอาภาษาอังกิดขึ้นก่อน เพราะเมื่อวานไม่ได้ทำภาคภาษาอังกิด โพสต์นี้เลยต้องเอาใจแขกต่างชาติ มาเรื่องเบาๆ เรื่องดนตรีกันบ้างดีกว่า คือเมื่อกี้ดูรายการ The Tonight Show with Jay Leno แล้วมารายห์ แครี่มาเป็นแขกรับเชิญ ใครรู้บ้างว่ามารายเป็นศิลปินที่เราชอบมากที่สุดคนนึง ชอบเพราะว่าเค้าไม่ได้เป็นนักร้องอย่างเดียว เค้าเป็นทั้งคนเขียนเพลงและโปรดิวเซอร์ พูดง่ายๆก็คือเป็นนักร้องที่เป็นศิลปินจริงๆ คนนึงเลยล่ะ เป็นดีว่าที่ไม่สักแต่ว่าแหกปากร้องแต่เพลงรักเศร้าหวานซึ้งอย่างเดียว(ไม่อยากพาดพิงถึงดีว่าคนอื่นๆ เพราะเดี๋ยวโดนรุมตบ 555) เทคนิคการร้องของมารายห์ก็แพรวพราว ทำให้คนฟังร้องตามไม่ได้ เราชอบผลงานของเค้านับตั้งแต่ Butterfly ลงมา เพราะเราชอบการร้องแบบ Bone Thugs n Harmony เข้าเรื่องดีกว่า มารายห์ก็มาเม้าเรื่องที่เค้าได้รับการบันทึกจากหนังสือกินเนสส์ บุ๊ค ว่าเป็นคนๆ เดียวที่สามารถร้องตัวโน้ตตัวที่เสียงสูงที่สุดในประวัติศาสตร์ดนตรี เมื่อตอนที่คุณเธอไปร้องเพลงชาติอเมริกัน "The Star-Spangled Banner" ตามธรรมเนียมที่งานแข่ง Super Bowls ตัวโน้ตที่ว่านี้คือโน้ต G7#- ซึ่งว่ากันว่าเสียงของเธอนั้น “outdoing even the piano” แปลได้ว่าชนะเลิศ เพราะว่าสูงกว่าเสียงของเปียโนค่ะ และที่อะเม่ซิ่งไปกว่านั้นก็คือ โน้ตตัวที่ว่านี้ ไม่มีมนุษย์มนาคนไหนเค้าสามารถหรอกค่ะ สิ่งมีชีวิตที่สามารถเปล่งเสียงสูงขนาดนั้นได้ก็คือ ปลาโลมา เท่านั้น เนื่องจากปลาโลมาเป็นสิ่งมีชีวิตเพียงชนิดเดียวที่ธรรมชาติสร้างปอดแบบพิเศษออกมาเพื่อให้ทำเสียงแบบนั้นได้ โอ้ว พระเจ้า ชาติก่อน
มารายห์เคยเป็นปลาโลมามาก่อนแน่ๆ เลยค่ะ สัมพาดเส็ดมารายห์เธอก็ร้องเพลงโชว์ ชื่อว่า We belong together ซึ่งเป็นซิงเกิ้ลเพลงที่สองหลังจาก It’s like that ตะ แดด แต่ด อยากจะบอกว่าเพลงนี้โดนเจ้าของบล็อคมากๆ เลย ตอนมีปัญหากะกิ๊ก เพลงนี้ก็ช่วยเยียวยาใจได้เยอะเลยล่ะค่ะ ฟังวันละร้อยกว่ารอบจนร้องตามได้แล้ว (คนที่เคยฟังแล้วจะรู้ ว่ามันร้องตามยากมากๆ ชิมิค่ะ) ฟังเพลงนี้ร้องสดแล้วรู้สึก fulfilled อย่างบอกไม่ถูก ทำให้ช้านอยากดู mv เพลงนี้ขึ้นมาเชียว ใครได้ดูแล้ว มาเล่าให้ฟังหน่อยน้า
ใครจะว่าว่ามีแต่เกย์สาวเท่านั้นที่ฟังแต่มารายห์ แต่เราว่าไม่จำเป็น อะไรที่เราฟังแล้วรู้สึกว่าเพราะแล้วชอบเราก็ถือว่าเป็นเพลงที่ดี ถึงแม้ว่าเราแหกปากร้องเพลง We belong together ของมารายห์ ก็ไม่ได้หมายความว่าเราจะแหกปากร้องเพลง Oh my god ของ Kaiser Chiefs ไม่ได้หนิ...

วันนี้แค่นี้แหล่ะจ้า
รักคนอ่าน จุ๊บ

เรื่อง (เมื่อ) คืนนั้น ชั้นจะคิดซะว่าฝันไป / Last night was just a dream...

สวัสดีมิตรรักนักอ่านทุกท่าน วันนี้วันอาทิตย์เจ้าของบล็อคขอพักผ่อนโดยการไม่ทำอะไรที่ควรค่าแก่การนำมาลงในนี้ให้เสียพลังอัพบล็อค แต่ไม่ว่าจะยังไงก็มีเรื่องมาเล่าให้ฟังอยู่ดี เป็นเรื่องของเมื่อเย็นวานและก็เมื่อคืนนี้แหล่ะ...
ภาคเย็นย่ำ::: 4 โมงกว่าๆ โทสับดังขึ้น ซึ่งปรกติถ้ามันดังตอนที่กะลังนอนอยู่ เราจะเอามันยัดไว้ให้ลึกที่สุดเท่าที่จะทำได้ไว้ใต้หมอน (ใครที่เคยโทรมาหาเราแล้วเราไม่รับก็จงรับรู้ไว้ซะนะ 555) แต่วันนี้พอดีเสียงเรียกเข้าเป็นเสียงภารตะ ก็เลยต้องรับเพราะดันไปนัดกะเจ้าของเสียงริงทะโมนนี้ไว้ว่าวันนี้จะไปดูหนังกัน คนๆนั้นคือ อีต่อ เพื่อนรักนักอักษรตัวจิงของเรา คุยไปคุยมาก็ตกลงว่าจะไปดูเรื่อง The Jacket กัน ตอนแรกจะดู House of Wax แต่ว่ามันยังไม่เข้าง่ะ จะดูเรื่อง A Lot Like Love ก็ไม่ได้อีก เพราะจะเก็บไว้ดูกับคนนั้น :P นัดกะมันที่สยามตอน 5 โมงครึ่ง พอดีเราไปถึงก่อน ก็เลยถือโอกาสเดินดูเสื้อผ้าไปพลางๆ ตามประสาสาวดาวสยาม ดูไปดูมาก็ได้เสื้อยืดสีดำมาหนึ่งตัว ราคา 350 (ลดแล้วนะ) แต่ก็เออ แบบมันสวยแล้วเราก็ชอบด้วย ซื้อไปก็ไม่เสียดายเงินจิงมะ อยากจะเดินดูอีกแต่พอดีนังต่อโทรมาบอกว่ามาถึงแล้ว ก็เลยไปพบกัน คำแรกที่หลุดออกมาจากปากอีต่อตอนเจอกันคือ

ต่อ: อุ้ยแก ทำไมวันนี้เสือยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย
:::::::::::คำถามประจำวัน: คุณผู้อ่านคิดว่าอีต่อจริงใจกะเรามั้ย:::::::::::
ขึ้นไปดูรอบหนังมา มันมีตอน 6 โมง 15 กะตอน 2 ทุ่ม 15 แต่เราสองคนเกิดหิวขึ้นมา เลยตกลงกันว่าจะไปกินข้าวก่อนแล้วมาดูตอนรอบสองทุ่มแต่คุณต่อแทนที่จะไปหาที่กินข้าวเลย มันกลับพาเราไปร้านหนังสือ ดูจังเลยนะคะ ไอ้ดิกชั่นนารี่ภาษาเยอรมันหน่ะ มีจะครบทุกเอดิชั่นแล้วยังไม่พออีก ซื้อไปวางไว้เฉยๆ ที่บ้านอะมันไม่ทำให้เก่งขึ้นหรอกนะ มันต้องอ่านด้วย สรุปคุณต่อไม่ได้หนังสืออะไรเลยสักเล่ม แต่อีคนที่ไม่ได้อยากจะเข้าร้านหนังสือตั้งแต่แรกกลับได้มาเล่มนึงคือเรื่อง "โตเกียวไม่มีขา" เป็นเรื่องเกี่ยวกะคนเขียนที่เค้าไป backpack ที่โตเกียว โดยมีเงินแค่สามหมื่นบาทเท่านั้น น่าสนใจชะมะล่า พอดีเราอยากไปเที่ยวญี่ปุ่นมากๆ เรย เป็นจุดหมายปลายทางการเดินทางครั้งหน้า (หวังว่าคงเป็นไปได้นะ) ในที่สุดก็ไปกินร้านอินเตอร์กัน โอ้วพระเจ้า พอเข้าไปก็เจอแต่เพื่อนๆ ที่มหาลัย มีทั้งดุ๊กดิ๊กและผองเพื่อน และก็เจนกับเพื่อนใจ (แอบไปอ่าน blog ของเจนได้ใน link นะเคอะ ทำไว้ให้แล้ว) อีดุ๊กดิ๊กก็ย้ำให้เราไปงานวันเกิดน้องหญิงคืนนี้ให้ได้ แหม กรูกะลังจะแอบเบี้ยวโทรไปบอกว่าท้องเสียอยู่พอดี ซวยเจงๆ อีเจนก็แซวช้านเรื่องสอบไม่ติด ป.โท ที่มหาลัยแห่งนั้น เราเชิดหน้าใส่มัน เพราะเรื่องแค่นี้ไม่เป็นไร เรารู้ตัวว่าเราเก่ง ไม่ต้องให้คนอื่นมาตัดสินหรอก 5555 กินข้าวเส็ดก็เดินไปโรงหนังลิโด้ ระหว่างเดินไปก็เผลอใจซื้อเสื้อยืดมาอีกสองตัว หุหุ ใช้เงินมือเปิบมากๆ อีต่อก็ไม่มีห้ามกรูเลย นั่งรอให้กูซื้อสบายใจเฉิบซะงั้น เอาล่ะ เอาล่ะไปแล้วเดี๋ยวจะไม่ได้ดูหนัง....
สองชั่วโมงกว่าๆ ต่อมา...
เรา: แก แก สรุปว่าอีพระเอกนี้มันเดินทางข้ามเวลาได้หรอ อารมณ์เหมือนดู Butterfly Effect เลยอะแต่เรื่องนี้มันงงๆ เนอะ แกว่าปะ
ต่อ: (ตอบว่าไรไม่รู้ จำไม่ได้)
เรา: (เดินนำลิ่วไปตรงร้านเสื้อ) อุ้ย แก ดูเสื้อยี่ห้อนี้ก่อนเหอะ ชั้นชอบ...

***สรุปสิ่งที่ได้จากการออกมาดูหนังกะต่อวันนี้ ***
1. ได้หนังสือมาหนึ่งเล่มโดยไม่ได้ตั้งใจ 2. ต้องไปงานวันเกิดน้องหญิงแน่ๆ เพราะอีดุ๊กดิ๊กเห็นกูแล้ว 3. ได้เสื้อยืดมาทั้งหมด 4 ตัว 4. ได้ให้อีเจนเยาะเย้ยเรื่องสอบไม่ติด 5. ได้กินต้มยำไก่น้ำข้นที่อร่อยมากๆ ที่ร้านอินเตอร์ 6. ได้รู้ว่าจริงๆ พระเอก (Adrian Brody) เรื่อง The Jacket ก็น่ารักดี ช้านชอบ อิอิอิ

ภาคค่ำคืน:::
ดูหนังเส็ดก็บึ่งแท็กซี่กลับมาล้างหน้าล้างตา เปลี่ยนเสื้อผ้าเตรียมออกไปตรอกข้าวสาร กูก็จัดแจงแต่งตัวชุดดำแบบกอธิก ตามใบสั่งของงานอีดิ๊ก มีใส่สูทเป็นหนุ่มอังกิดเล็กน้อยพอเป็นพิธี ไปถึงก็เจออีน้อย เพื่อนเก่าแก่ตั้งแต่สมัยเรียนมอต้น (เราเลิกคบกันดีมั้ยน้อย รู้สึกว่าจะรู้จักกันนานเกินไปแล้ว) คุณเธอแต่งตัวสวยมากค่ะ เดี๋ยวนี้มีตำแหน่งใหญ่โตที่ทำงาน ต้องทำตัวภูมิฐาน ไฮโซ ไม่เชื่อก็ดูรูปเอาเอง (สังเกตผมทรงทาทา ไอ บะลีฟ)

ห้ามเม้นมาถามว่าทำไมภาพไม่ชัด เพราะอันนั้นคือความตั้งใจของคนถ่ายที่จะปกป้องใบหน้าอันแท้จริงของบุคคลที่เราเอามานินทาในบล็อคแห่งนี้เพื่อไม่ให้เกิดความเสื่อมเสีย
********************************
ถึงแล้ว ถึงแล้ว ลัลลาบาร์ สถานที่จัดงานวันเกิดของน้องหญิง น้องที่คณะ คนเยอะแยะไปหมดเลยแต่เรารู้จักแค่ 3 คนเองในนั้นเฉิ่มมากๆ
(ไม่เห็นมีใครแต่งดำแบบกอธิกเรย อีดิ๊กโกหกกรู)

อันนี้อีดิ๊กกะกูเอง กะลังเริงร่า มหาหิงค์ / With Dukdik

อันนี้ใบปิดเรื่อง กลัว กล้า อาฆาต มีจิ๊บ อีดิ๊ก กะเจ้าของบล็อค ตาเยิ้มกันแล้ว ทั้งๆ ที่ยังไม่ได้แดกอะไรเลย!!/The Three of Us (Jyb, Dik, Me)
****************************************
สิ่งที่จ๊าบมากๆ ของลัลลาบาร์คือเพลง ที่นี่เปิดเพลง / เล่นเพลงดีมากๆ เลย ไม่มี 50 cent หรือเครซี่อินเลิฟ มาให้สะเทือนหู พอดีเราไปช่วงที่เค้ามีวงดนตรีมาเล่นสด ก็ได้ฟังหลายๆ เพลงที่ออกจะมั่วๆ บ้างแต่ก็จิงใจ และที่สำคัญคือร้องตามได้ มีความสุขมากเรย น่าเสียดายที่ไม่ได้ฟัง Dakota กับ Krafty ที่อีดิ๊กบอกว่าเค้าเปิดตั้งสองรอบก่อนที่กูจะมา!! แง๊ว กูไปเปิดฟังที่บ้านก้อได้โว้ย

ไม่เพียงแต่เราเท่านั้นที่มีความสุข อีน้อยก็มีความสุขเช่นกัน หน้าพริ้มเชียวนะเมิง / Noi on the high

อันนี้ทานน้ำเปล่านะคะ อย่ามาเม้า อิอิอิ / It's water....Honest!

เสื้อที่ซื้อมาเมื่อตอนเย็น สวยแมะ / My new top

วันนี้คือวันสุดท้ายที่เราจะคบกันใช่มะน้อย / With Noi
*********************************************
นั่งร้องเพลงกันไปมา ดื่มกันไปมา เม้ากันไปมา จนถึงเวลาเที่ยงคืนครึ่ง ดิชั้นและคุณน้อยก็ขอตัวไปหาอะไรกิน ตอนแรกจะไปกินผัดไทยตรงภูเขาทองอะ กูเล็งมาหลายวันแล้ว แต่อีน้อยอะไรก็ไม่รู้ เลยไม่ได้ไป แต่นั่งรถไปแถวสีลมแทน อืม ถึงแล้วแต่ก็ยังไม่รู้ว่าจะกินอะไรดีอะ...
**************************
เรา: น้อยๆ ไปแด๊กซับเวย์กันมะ ที่นานาอะ ได้ข่าวว่าเปิด 24 ชั่วโมง
น้อย: เออๆ ไปดิ ไปดิ
เรา: เฮ้ย เดี๋ยวก่อนเมิง ข้ามไปฝั่งโน้นซื้อไก่ปิ้งหน้าเซเว่นมากินกันก่อนเหอะ หร่อยมากๆ เลย ชั้นซื้อแด๊กประจำตอนเมาออกมาจากซอยสอง
**************************
และแล้วเราสองคนก็ได้ไก่ปิ้งมาสี่ไม้ลูกชิ้นอีกสองไม้ ซึ่งต้องกินให้หมดก่อนขึ้นแท็กซี่ไม่งั้นเดี๋ยวเจอคนขับไล่ตะเพิดลง...
ณ นานา เราสองคนเดินไปนั่งกินแซนด์วิชที่ร้านซับเวย์ตอนตีสองกว่าๆ อีน้อยเลวมาก เพราะมันได้ เป็ปซี่ฟรีแก้วนึงจากเพื่อนมันที่เป็นคนขาย เนื่องจากมันรู้จักเค้าเพราะมันเคยทำงานที่นี่มาก่อน มิน่าล่ะ มันถึงไม่ยอมซื้อน้ำ
***************************
เรา: เมิง กรูยังไม่อิ่มเลยอะ ออกไปหาอะไรปิ้งๆ เผ็ดๆ กินกันมะ กินจิ้มจุ่มมะล่ะ แถวนี้มีตั้งหลายร้าน
น้อย: (ทำหน้าเซ็งๆ) อีนี่ แต่กูอิ่มแล้วน้า
***************************
อีกสักพักนึงต่อมา...เราสองคนกะลังยืนซื้อบาร์บีคิวกันคนละสองไม้ตรงซอยนานา ซึ่งคนเยอะคึกคักมากกกกกกกก ถึงแม้ว่าตอนนั้นจะเป็นเวลาเกือบตีสามแล้วก็ตาม (สาวอักษรท่านใดยังว่างงานอยู่ เชิญที่ซอยนานาเลยนะคะ คริ คริ) และเมื่อบาร์บีคิวหมด ชั้นก็เอ่ยปากขึ้นมาว่า...

“แกๆ ชั้นยังไม่อิ่มเลยอ่ะ” / I'm still hungry!
***************************************

...ในที่สุดค่ำคืนแห่งการแดกกันสนั่นเมืองก็มาถึงสิ้นสุด เมื่อเราล่ำลากันและขึ้นรถแท็กซี่กันคนละคันกลับบ้านใครบ้านมันอย่างสันติ ไม่มีใครเสียเลือดเสียเนื้อ นี่แหละสาเหตุที่มาของเรื่อง(เมื่อ)คืนนั้น ชั้นจะคิดซะว่าฝันไป เพราะกิ๊ฟซี่แด๊กเยอะเหลือเกินนนนนนค้า

กู๊ดไนท์และพิสออฟค่ะผู้อ่านที่รัก
My dear readers...goodnite n piss off!!

ศุกร์สิบสาม ปลาฉลามขึ้นบก / Friday 13th, time for a ghost story!

เย้ๆๆ วันศุกร์แล้วดีใจเจงๆ แต่เอ...จะดีใจทำไม กรูก็ว่างทุกวันอยู่แล้วหนิ เอิ๊กอ๊าก ไม่หรอก วันนี้วันศุกร์เพื่อนๆ หลายคนที่ทำงานแล้วก็จะว่าง (หรือป่าว) ว่างแล้วเราก็จะไปจิกมาให้อ่านและก็เม้นบล็อกเรา หรือไม่ก็จะชวนออกไปกินน้ำเมากันตามประสาฮาเฮ แต่ถ้าใครยังไม่รู้ว่าจะทำไรดี เรามีหนังมาแนะนำให้ลองไปหาเช่ามาดู บทความนี้เขียนไว้ตั้งนานแล้วล่ะ ตั้งแต่ตอนที่เป็นฝ่ายสาราที่มหาลัย (ภาษาชาวบ้านก็คือฝ่ายทำหนังสือประจำคณะนั่นเอง) พอดีวันนี้จะอู้ไม่อัพบล็อก แต่เอาของเก่ามาขายกินแทน อิอิอิ อย่าไปบอกใครล่ะ Don't judge me! แปลว่าห้ามตัดสินช้านนนนนน
ปล. อ่อ ถ้าใครสนใจจะอ่านต่อในส่วนของ international audience ข้างล่างนี้เป็นเรื่องผีที่เราแต่งเองตอนเรียน Advanced Composition นะ อ่านไม่ยากหรอก อ่านไปเรื่อยๆ ที่เอามาลงให้อ่านเพราะเห็นว่าวันนี้เป็นศุกร์สิบสาม ประกอบกับความขี้เกียจ เลยเล่นง่ายๆ แบบนี้แหล่ะ once again, don't judge me people!!



October Sky: Sometimes one dream can light up the whole sky
1999
Directed by Joe Johnston
Starring Jake Gyllenhaal, Chris Cooper, Laura Dern, William Lee Scott, Chris Owen, Chad Lindberg, Natalie Canerday

เหนื่อยหน่ายกับชีวิต... เมื่อเช้ารอรถเมล์นาน...รถเมล์จอดเลยป้าย... เบื่อเพื่อน เบื่อแฟน เบื่อพ่อแม่ญาติพี่น้อง เบื่อมหาลัย เบื่ออาจารย์ เบื่องาน เบื่อตัวเอง และอีกร้อยล้านเบื่อ... ขาดแรงบันดาลใจแม้แต่จะลืมตาและลุกขึ้นจากที่นอนในตอนเช้า... มาเถอะ เร่เข้ามาดู October Sky กัน แล้วจะรู้ว่า inspiration หน่ะมีอยู่จริง แล้วแถมยังเป็น inspiration in the sky อีกด้วยหนิ…

หลายๆ คนอาจจะไม่คุ้นเคยกับหนังเรื่องนี้และอาจจะพาลเผลอคิดผิดไปว่า October Sky นั้นคือภาคต่อของ Vanilla Sky แต่ไม่ใช่นะ เพราะดาราแสดงนำใน October Sky หาใช่ Tom Cruise และ Cameron Diazไม่ แต่ก็แหมหนังที่มีดาราหน้าตาคุ้นเคยมาร่วมแสดงก็ไม่ได้หมายความว่าจะต้องเป็นหนังที่ดีและประเทืองปัญญาเสมอไปไม่ใช่หรอ October Sky นั้นอาจจะเรียกได้ว่าเป็นหนังที่อยู่นอกกระแสอยู่พอสมควรเพราะว่าดารานำในต่างก็เป็นดาราโนเนมกันซะส่วนใหญ่

October Sky เป็นเรื่องที่สร้างมาจาก Rocket Boy หนังสืออัตชีวประวัติของวิศวกรขององค์การนาซ่านามว่า Homer Hickam October Sky เป็นเรื่องราวของเด็กหนุ่มวัยมัธยมปลายชื่อ Homer Hickam (แสดงโดย Jake Gyllenhaal ที่เล่นเรื่อง The Day after Tomorrow) และเพื่อนๆอีก 3 คนที่อาศัยอยู่ในเมืองเหมืองถ่านหินโคลวูด เวสเวอจิเนียร์ ที่ซึ่งหนทางเดียวที่จะออกมาจากชีวิตในเหมืองได้ก็คือการได้รับทุนนักกีฬาฟุตบอล แต่แล้วในวันที่ 15 ตุลาคม 1950 โฮเมอร์ได้เห็นข่าวปล่อยดาวเทียมสปุตนิคของรัสเซียแล้วเกิดแรงบัลดาลใจในการที่จะสร้างจรวดกับเพื่อนๆของเขาเพื่อที่จะส่งเข้าประกวดในงานประกวดผลงานทางวิทยาศาสตร์ซึงมีทุนการศึกษาต่อในระดับมหาวิทยาลัยให้เป็นรางวัล แต่หนทางไปสู่ดวงดาวก็ไม่ได้ราบรื่นและราบเรียบติดจรวดอย่างที่พวกเขาคิด

หนังเรื่องนี้มีดีหลายๆอย่างให้กับคนดูทีเดียว แต่ประเด็นที่สำคัญที่สุดของหนังเรื่องนี้เห็นจะเป็นเรื่องของแรงบันดาลใจ คำว่าแรงบันดาลใจนั้นอาจฟังดูเหมือนเป็น cliché (ภาษาไทยเรียกว่าไรอะ) เพราะอะไรๆ ก็มักจะอ้างว่าขาดแรงบันดาลใจไปหมด ทั้งๆที่จริงแล้วเป็นเพราะความขี้เกียจของคนพูดเสียมากกว่า แต่ของพรรค์นี้ถ้าไม่ได้เจอกับตัวเองก็คงยังไม่เชื่อ อย่างเช่นพ่อของโฮเมอร์เองซึ่งไม่เห็นดีเห็นงามกับการที่ลูกชายของตัวมานั่งสร้างจรวดแทนที่จะไปเอาดีทางด้านเรียนหรือไม่ก็ทางด้านกีฬาอย่างพี่ชายของโฮเมอร์ แต่ใครจะรู้ว่าสำหรับโฮเมอร์แล้วเพียงแค่ได้เห็นลำแสงของดาวเทียมสปุตนิกที่โคจรพาดผ่านหลังบ้านของเขาในเวลาไม่ถึงหนึ่งนาทีกลับทำให้เขาเกิดแรงบันดาลใจในการที่จะสร้างจรวดขึ้นมาบ้างโดยยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะเริ่มต้นอย่างไร เห็นหรือยังล่ะว่าเวลามันจะมา จู่ๆมันก็มาแถมยังสามารถผลักดันให้คนเราทำสิ่งที่เราคิดว่าเราจะทำไม่ได้มาก่อนอีกด้วยนะ

ไม่สำคัญว่าที่มาของแรงบันดาลใจนั้นจะเป็นอะไร และไม่จำเป็นว่าจะต้องเป็นลำแสงของดาวเทียมสปุตนิกหรือไทยคม มันอาจจะเป็นแค่คำพูดบางประโยคของใครบางคน (แรงบันดาลใจของคนเขียนบทความเรื่องนี้ก็มาจากคำพูดบางประโยคคุณพี่พิ้งบอกอสาราที่ส่งสุรเสียงมาทวงงานทางสายโทรศัพท์เมื่อวันก่อน) ท่อนเพลงบางท่อนจากเพลงหรือสิ่งเล็กๆน้อยๆ ในชีวิตประจำวันที่บางทีเราไม่ได้ใส่ใจมาก่อน แต่ไม่ว่าแรงบันดาลใจนั้นจะได้มาง่ายหรือยากเพียงใด แต่สิ่งที่ยากยิ่งกว่าก็คือจะทำอย่างไรให้มันคงอยู่กับเราตลอดไปต่างหากละ หรือเธอว่าไง

(ตีพิมพ์ครั้งแรกใน “Inspiration” วารสาร คณะอักษรศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ฉบับที่ 2 ปีการศึกษา 2545)

::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::

Friday 13th, time for a ghost story!
Hey all, happy Friday 13th!! Since today is associated with scary, horrid and gruesome stories, here's a ghost story that I wrote not too long ago. It's a part of Advanced English Composition course I took last term. Enjoy!!

The Message
By The Weekender

I have been watching her. She has my big, brown, beautiful eyes. They shine as brightly as a lone star in the dark December sky. I see her youthful spirit sparkle in them. She looks just like I remember her. She was barely 15 years old when I left her. I used to make her breakfast, brush her wavy hair and help her with her uniform every morning before she went to school.

Today I decide to take my chance. I want to see her again and, perhaps, talk to her. It’s been quite a while since the last time we had a conversation. I will go and visit her at school. The weather seems to be in favour of my decision for it is neither too hot nor too cold, a healthy combination. It doesn’t take me very long to get there.

Here I am, standing hesitantly in front of her school. I’m too afraid to enter. Maybe I can wait until the lunch break. I look around the empty playground. For some reason, this image disheartens me. I always expect a playground to be filled with restless children, running around, chasing one another. However, this playground looks inanimate and dead. I look away.

The clock strikes noon. The bell tolls. Trains of students emerge from the buildings. Laughter and smiles saturate the air, the playground becomes alive. There she is, just like I remember, talking animatedly with her friends. This may sound trite but I really feel like things are going in slow-motion. What should I do? Should I go up and talk to her now? I want to let her know that I miss her and I want to take her home with me. On top of it all, I have something important to tell her. Will she believe me if I tell her? What will she think? It’s not my fault I had to go away. It wasn’t my choice to leave her.

Almost an hour passes, I haven’t gone anywhere. My legs don’t feel tired as they usually do. They don’t feel so heavy. Watching her, I sometimes feel like she stops and looks at me but maybe it’s just my imagination. I have to do something before it’s time she went back to her class. OK, my mind is made up. I will go and meet her outside the toilets. She has to walk past them in order to get to her classroom. I wait for her impatiently. It’s a relief, though, that nobody really notices me. She should be the only one to acknowledge my existence.

There she comes. First I try to make myself less noticeable but then it hits me, what’s the point of doing that? I’m here to see her! There’s no use in hiding! I have to be brave and confront her. After all, I’m still her mother. With that thought in mind, I finally walk up to her. She looks up at me and pauses.

This is a truly awkward moment for the both of us.

I want to reach out to her and touch her. I want to say something to her but it just seems inappropriate. Why doesn’t she say something to me? Please say something to me, anything!

After what seems like an eternity, I find myself standing alone in front of the toilets. She’s gone. What have I done now? Maybe she’s not ready to see me. Maybe I come on too strong. I have got to give her time. I know that I do.

The sky turns dark and gloomy now, seemingly sympathising with my unsuccessful attempt. She should be at her aunt’s by now, doing her homework. When we lived together, I used to sit with her, helping her through difficult maths problems or unfamiliar vocabulary. After that we would have dinner and chat casually. Then we would watch TV together. She loves to watch animal documentaries on the Discovery Channel and she comes up with thousands of questions. It’s these activities we used to do together that make me miss her the most.

Dusk turns to darkness and the air grows cooler. It’s one of those quiet and uneventful nights. I’m lying in my comfortable bed, thinking about the situation. I look at the picture frame on the bedside table. A happy couple, posing in front of the famous Eiffel Tower, seems to be smiling at me. The man in the photo is lying next to me, though not facing in my direction. He looks kind and angelic when he’s asleep. This photo reminds me of the amount of time it took me to get used to the fact that the woman in my husband’s arms isn’t me. But that doesn’t matter anymore…

Mellow morning light filters through the white curtain. I open my eyes and, as usual, find myself waking up alone. The white room is partially flooded with soft yellow light. I remain still. My body feels cold, my limbs are numb. I glance at that happy couple with teary eyes. I will never be that smiling woman. I can never replace her. Another day has gone. Every day follows the same mundane routine. But today is the day, I know it. This has to end. I will find her and tell her the message. I don’t have any more time to waste.

Not long after, I’m standing in front of the ivory-white door of my sister’s house. I know this place very well for it was where I grew up. It’s laden with my childhood memories. I enter the house, only to find that it’s void of people. Having been familiar with their work schedule, I know that my sister and her husband have gone to work already. I walk upstairs to find my daughter. She’s in the bathroom, brushing her hair in front of the mirror. I quietly step inside the room and stand behind her, looking over her shoulder, directly at her in the steamy mirror. It doesn’t matter anymore if she notices me or not. I concentrate hard at the fogged mirror and something begins to happen.

In addition to her own, the daughter sees another face looming behind her. Although the image is hazy, a look of recognition passes across the daughter’s face. The apparition smiles in return. The brush in her hand drops to the crimson rug. Replacing the uninvited face, writing appears on the misty mirror. Each letter is carefully scribed in the condensation, one after another, as if an invisible hand guides an unseen pen.

It wasn’t an accident

The photograph on the front page shows a rather haggard face. In the snapshot his eyes betray the almost kept secret that has now returned to torment him. Up until this moment only his dreams were haunted by his actions, but now his life revolves around them. Two months have passed and the smiling man in the photo has been charged with first-degree murder. The headline reads, “Truth revealed: murder covered up as an accident”.

But you know what, it doesn’t matter anymore…

เป็นงาย น่ากัวพอมั้ย / So how was it, spooky enough?

เจิดจ้ากว่าแสงอาทิตย์ / Brighter than Sunshine

วันนี้กว่าจะตื่นก็ปาเข้าไปสี่โมงเย็น รู้สึกปวดเมื่อยช่วงล่างไปหมดเรย เพราะว่าเมื่อวานไปเล่นสเก็ตมา (เล่นสเก็ตอะไรวะไม่รู้เรื่อง -- ถ้าอยากรู้เรื่องก็ไปอ่านโพสต์ของเมื่อวานนะเคอะ) กว่าจะคลานออกจากเตียงได้พระอาทิตย์ก็จะตกดินอีกรอบนึงแล้วอะ เซ็งเจง ชีวิตล่องลอยไม่มีงานทำ 555 กินข้าวเส็ดก็ไปเดินเกษรกะเพื่อน เพราะเพื่อนจะดูพวกของแต่งบ้านต่างๆ นานา ดูแล้วก็เกิดกิเลสอยากแต่งขึ้นมาบ้าง (แต่แต่งหญิงนะ 555) อยากซื้อหมอนสีชมพูหลายๆ ใบเอาไปถมที่นอน เพราะเวลานอนชอบเอาหน้าไปซุกหมอน (แต่ถ้ามีคนมานอนด้วย ก็จะเอาหน้าไปซุกอย่างอื่นแทน) รู้สึกดีอะ เวลานอนดิ้นไปทางไหนก็จะเจอแต่หมอน หมอน หมอน ทำให้สุขภาพจิตดี ในที่สุดก็ไม่ได้ซื้ออะไร เพราะต่างคนต่างก็มีเงินอยู่คนละไม่เกินร้อยนึง แล้วยังจะกระแดะมาเดินเกษรอีกนะ เวรกรรม พอเส็ดก็ข้ามถนนไปอิเซตัน ไปดูพวกของเครื่องใช้ไฟฟ้า อยากได้เครื่องเล่นซีดีมากเรย เพราะทุกวันนี้ถ้าอยากฟังเพลงกรูต้องเปิดคอม ซึ่งคอมกรูกว่าจะดาวโหลดเซตติ้งต่างๆ เส็ด กรูก็ไม่อยากฟังเพลงแล้วล่ะ แต่ก็เอาไว้ก่อน เพราะเดี๋ยวมีคนสัญญาว่าจะซื้อให้เป็นของขวัญวันรับปริญญา อิอิอิ เดินไปเดินมาก็เกิดหิวขึ้นมาอีกแล้ว เลยเข้าไปซื้อขนมในร้าน Sun Moulin กะขนมในซูเปอร์มาเก็ตมากิน ได้ขนมไรมาไม่รู้ สองสามถุง
แต่อร่อยมากอะ เป็นหนมปังเพรสเซิลชิ้นเล็กๆ อบกะเครื่องเทศ Jalepeno (อ่านตามครูนะคะ "ฮาลาปิโย่") แซ่บมากๆ เอาไว้ไปหาซื้อกินกันนะ ยี่ห้อมันชื่อ Snyder’s of Hanover มีขายที่อิเซตัน

Finally managed to get up at 4 p.m. with a major stiff (If you're wondering what 'stiff' I'm referring to, please go back to the last post, you'll know that I'm not dirrrr'i) You know, I once heard somebody said in the Wifeswop show that tis 'humanly impossible to get up at 4', well, apparently, they're dead wrong. Then shower taken, clothes put on, breakfast consumed, my friend and I decided to go look at things at Gaysorn Plaza (nothing personal with the name btw). He's just moved into a new place so he's decorating it the mo. Seeing all these nice n cool home furtnitures made me wanna decorate mine too. I wanted to get loads of pink pillows and put em on the bed so when I sleep, it would feel like I'm sleeping in a sea of pillows. Everywhere I turn I would find another one. See, I'm very dedicated when it comes to sleeping comfortably! After that I went to c stereos. I want one so I don't have to turn puter on when I wanna listen to music. Given the amount of time my puter takes to dowload settings, I would have not wanted to listen to music anymore by the time it's done. Well, somebody has promised me that I would be given a stereo as a congratulations pressie on my grad so no need for me to buy it :) Btw, my grad will b in July, all forms of pressie are accepted except fresh flowers n stuffed animals!!

โอ้ย เบื่อๆ ตอนแรกจะไปดูหนังแต่พอดีเพื่อนจะไปฟิสเนตไง เลยไม่มีเวลาไปดู ก็ใครจะไปรู้ล่ะ ว่าชั้นจะตื่นสายได้ขนาดนี้ นอนกินบ้านกินเมืองเจงๆ เอาล่ะไหนๆ ก็ไม่ได้ดูหนังแล้ว ข้ามถนนไปเดินเล่นบิ๊กซีดีกว่า ระหว่างที่เดินไปก็มีคนรู้จักโทรมาขอร้องให้ไปทำงานเป็นพนักงานประจำบูธที่ศูนย์ไบเทค บางนาโน้น ก็ถามๆ ไป ได้ความว่างานมันมีสามวันคือตั้งแต่วันศุกร์ถึงวันอาทิตย์นี้ งานก็แบ่บเป็นล่ามให้คนที่เข้ามาชมงานไรเงี้ย เราก็อึกอักไป เพราะบอกตรงๆ ว่าไม่อยากไป ไกลมากกกกก รถก็ไม่มีรับส่ง เงินก็ไม่รู้จะได้หรือป่าว โทรมาบอกก็กระชั้นชิดมากอะ ตั้งตัวไม่ทัน แล้วทำงานตั้งแต่ 10 โมง ถึง 1 ทุ่ม โอ้วพระเจ้า ชั้นอยู่บ้านดูทีวีแชมเปี้ยนไม่ดีกว่าหรอ แต่ด้วยความที่เกรงใจเค้า เพราะพูดอยู่ได้ว่าช่วยพี่หน่อยนะ น้า ได้มั้ยค้า น้า ก็เลยตกลงไปก็ได้ว่ะ แล้วอะไรรู้มั้ยค่ะ อีกประมาณ 20 นาทีโทรกลับมาหาเรา แล้วบอกว่า “คุณชะนันค่ะ พรุ่งนี้ไม่ต้องมาแล้วนะคะ เพราะลูกค้า specify ว่าอยากให้ล่ามประจำบูธเป็นผู้หญิง” แง๊วววว เดี๋ยวกรูใส่วิกแต่งหญิงไปทำให้ก็ด้ายยยยย 5555 แต่ก็ดีแล้วล่ะ เพราะขี้เกียจไปมากๆ

My friend n I were gonna go c film today but no can't do cos he had to go to da gym. Having nothing else to do, I decided to go to Big C supermarket. While I was making my way there, some woman phoned n asked me if i was interested in working temporarily as a translator this weekend. I was quite hesitant cos I wasn't sure if this job would pay me. Also, the workplace is pretty far from where I live. I must have sounded very reluctant over the phone cos the woman was being very persuasive. Wanting to cut the crap, I absent-mindedly told her "yeh, I'd do it". 20 mins or so later, the same woman rang. She told me that she'd just spoken to her client and he told her that he preferred a female translator (!!). I was like, oii, thanx bint! (tho I coulda gone in drag - haha). Neways, it's nice I don't hav to do it anymore, lyin in is way better, dont chu think?

วันนี้อารายก็ไม่รู้เนอะ สุ่มสี่สุ่มห้าไร้สาระ ก่อนจะไปเอาเพลงมาฝากดีกว่า เพลงนี้เป็นเพลงจากหนังที่กะว่าจะไปดูวันนี้คือ A Lot Like Love เพลงนี้ของ Aqualung (ชื่อไทยว่า พ่อน้ำท่วมปอด) หน้าจืดแต่เล่นเปียโนเพราะ ชื่อ Brighter Than Sunshine เพลงความหมายดีมากแต่แปลเอาเองแล้วกันนะ ขี้เกียจโว่ยยย

Ok, before I sign off, here's my fav song at the mo. It's from the film A Lot Like Love, the one I was gonna go c today. This song is called "Brighter than Sunshine" by Aqualung. Do read the words, they really make you feel great, innit?

:::Brighter than Sunshine by Aqualung:::

I never understood before
I never knew what love was for
My heart was broke, my head was sore
What a feeling, Tied up in ancient history I didnt believe in destiny
I look up you're standing next to me
What a feeling, What a feeling in my soul
Love burns brighter than sunshine, Brighter than sunshine
Let the rain fall, i don't care I'm yours and suddenly you're mine
Suddenly you're mine and it's brighter than sunshine
I never saw it happening I'd given up and given in
I just couldn't take the hurt again
What a feeling I didn't have the strength to fight suddenly you seemed so right Me and you, What a feeling, What a feeling in my soul
Love burns brighter than sunshine
It's brighter than sunshine
Let the rain fall, I don't care I'm yours and suddenly you're mine
Suddenly you're mine It's brighter than the sun It's brighter than the sun It's brighter than the sun, sun, shine.
Love will remain a mystery. But give me your hand and you will see
Your heart is keeping time with me
What a feeling in my soul, Love burns brighter than sunshine
It's brighter than sunshine
Let the rain fall, I don't care I'm yours and suddenly you're mine
Suddenly you're mine I got a feeling in my soul...

เพราะเน้อออออออออ / Such a brilliant song!!


แฟนเราเอง น่ารักปะ
My boo..Cute, isn't he?


วันนี้แค่นี้ก่อนเน้อ / C u folks!

ลานไอซ์ที่สำโรง ใหญ่ โล่ง โปร่ง สวย / The Rink

อย่างที่บอกเมื่อวันวาน ว่าวันนี้จะไปเล่นไอซ์ ก็เนี่ยแหละ เช้านี้เสือกตื่นสายด้วยนะ เพราะเมื่อคืนนอนมะหลับ กว่าจะได้หลับนอนก็ปาเข้าไปหกโมงเช้าอ่ะ ไม่รู้เป็นอะไร วันก่อนก็ฝันร้ายแบบร้องกรี๊ดออกมาเลย เหงื่อแตกพลั่กๆ ดรามาติกมากๆ เหมือนหนังน้ำเน่าเลยอะคุณ
ก็นะต้องนั่งแท็กซี่ไปเพราะไปรถเมล์คงไม่ทัน เดี๋ยวเจอเพื่อนที่นัดไปเล่นด้วยกันวีนใส่ เพราะลานอยู่สำโรงอะค่า ไกลเหลือเชื่อมาก ประมาณว่าเล่นเส็ดก็ไปเที่ยวพัทยาต่อได้เลย ไปถึงแล้วก็เนี่ย ลานโล่งๆ ชอบจังเลย คนก็ไม่ค่อยมี มีเด็กวิ่งเล่นไปมาอยู่ประปราย เพราะลานเพิ่งเปิดใหม่ ว่างๆ ก็มาเล่นกันน้า อากาศร้อนๆ แบบนี้ มาออกกะลังกายกัน เดี๋ยวออกค่ารถปอ. ให้

This is the new rink that replaced the one at WTC. It's just opened a few months ago so tis not very crowded. The only crappy thing about this rink is the fact that tis too bloody far!! Anyway, can't really complain, at least there's a rink for us skaters to go hang out and fall on our faces n arses.



นี่แหละ รองเท้าสเก็ตของเรา ที่จิงอันนี้เป็นคู่ที่สองนะ แต่ค่อนข้างเยินแล้วอะ เพราะชั้นเล่นเก่ง 5555 ขำมากตอนไปเอารองเท้าในล็อกเกอร์ ปรากฎว่ารองเท้าราขึ้นค่ะ เพราะว่าอากาศมันชื้น และก็ไม่ได้เอามันออกมาตากก่อนเก็บ เนี่ยว่าจะเอาไปลับใบมีดอีกครั้งเพราะมันเริ่มฝืดแล้ว

This is actually my second pair of boots. They're pretty worn out and have scratches all ova em. When I took em outta locker, they were covered with mold cos I didn't dry em properly before storin em.



ช่วงเวลาที่น่าเบื่อที่สุดของการจะเล่นไอซ์...ผูกเชือกรองเท้า ขอบคุณเตยที่เป็นแบบให้ เธอสวยสง่ามาก
The most tiresome process of figure skating, tying boots...


ดูเหมือนกะลังโดนผีเข้าแต่จิงๆแล้วคุณเตยกะลังหมุนตัวอยู่ / This is not a scene from "Dawn of the Dead" but Toey is actually performing a 1-foot spin


อันนี้คุณเตย นางแบบรับเชิญ ไม่ได้หกล้มหัวทิ่มนะคะ แหม คุณเธอออกจะเก่งขนาดนั้น จะมาลงมาล้มให้ขายหน้าสาธารณชนได้อย่างไร ในรูปนี้เธอกำลังทำท่าที่เค้าเรียกว่า สไปรัลฟ้าพิโรธอยู่ ดูห้าวหาญ แก่นแก้วเกินหญิงเจงๆ
As much as this pic may look like it, this is not an accident, Toey is executing what they (or she) call (s) a "Thunder Spiral"


อ่าว...แล้วหน้าหายกรูไปหนายยล่ะ
Where has my face gone?


หลังจากบ้าพลังมามาก ก็มานั่งเม้าแตกกะคุณเตย นินทาชาวบ้านตามประสา
Sittin by the rink, babbling
เล่นเส็ดก็กลับบ้านกัน เพราะมันหมดรอบพอดี นั่งปอ. ไปอนุสาวรีย์ รถติดมาก คุณชะนันกะคุณเตยนั่งหลับกันอุตลุด ไม่ห่วงสวย ไม่ขวยเขินกระเป๋ารถเมล์ ไปส่งคุณเตยที่ BTS คุณเตยก็รบเร้าจะให้ไปเล่นอีกพรุ่งนี้ เราก็บอกคงไม่ดีม้างเพราะพรุ่งนี้อาจจะมีนัดกะผู้ชาย อิอิ

เวลาต่อมา... Later that Day...

ร้านอาหารญี่ปุ่นเซน / ZEN Japanese Restaurant



พอดีไปเล่นไอซ์มาแล้วยังไม่อยากกลับบ้าน เพราะพระอาทิตย์ยังไม่ตกดิน ประกอบกับวันนี้แต่งตัวสวยเลยอยากไปอวดวัยรุ่นสยาม 555 ก็ตกลงกะพัทว่าจะไปกิน ZEN กัน พลิกดูเมนูไปมาสุดท้ายก็มาจบลงที่ ชุดไก่ย่างซีอิ้วเหมือนเดิม ก็ไม่รู้ว่าจะดูเมนูหาเชี้ยอะไรเหมือนกัน ส่วนพัทกินชุดปลาซาบะย่างซีอิ้วดาดๆ พื้นๆ ทั้งๆ ที่มีกิ๊กญี่ปุ่นอยู่ประมาณสิบกว่าคน ไม่ได้เรียนรู้อะไรมาเลยหรือไงก็ไม่รุ อยากจะบอกว่าไก่ย่างซีอิ้วที่นี่อร่อยกว่าที่ฟูจิมากๆ เพราะมีผักเยอะ และหนังไก่ก็กรอบอร่อยมากมาย

I always order this when I go to a Japanese restaurant. Personally, I prefer Zen's Chicken Teriyaki to Fuji's cos at Zen, they give u loads of veggies n the chicken is mo crispy :) My friend, Pat, had thing saba fish thing, which is pretty dull considering the amount of Japanese culture he has experienced *hint hint*


การกินข้าวไปด้วยและดูผู้ชายไปด้วยในขณะเดียวกันเป็นความสามารถเฉพาะตัวของคนๆ นี้ ห้ามลอกเลียนแบบ
Pat's too busy eating n checking out men at the same time, the skill so hard to perfect!


คนนั้นนมใหญ่จังเลย (อยากมีบ้าง 5555 ล้อเล่น)
What was I lookin at?


กินกันจะเส็ดแล้ว อีพัทก็ยังไม่สนใจกรูเลย อีนี่หนิ
Pat's still ignorin me...


อืม...ตกลงของจิงหรือของปลอมว่ะ
Hmmm...are those real or fake?

โอ้ยยย จบซะที วันนี้เหนื่อยมากกกกกกก อีบล็อคนี้ทำไมมันใช้ยากใช้เย็นอย่างนี้ล่ะ กว่าจะจัดหน้าบล็อคให้มันได้ขนาดนี้เนี่ย ดิชั้นต้องล่อชาเขียวไปหลายขวดอยู่ แต่ในที่สุดก็สามารถ ยังไงก็ขอบคุณที่มาอ่านมาเม้นกัน ถ้าไม่จิกให้มาก็คงไม่มากัน แหม ทีกรูไปอ่านของพวกมรึงๆ เนี่ย ยังไม่ต้องให้บอกเลยนะ อย่างไรก็ตามหวังว่าจะมาอ่านกันเรื่อยๆ ติดตามกันต่อไป ขอบใจอีดิ๊กที่อุตส่าห์มาเม้นคนแรก แล้วเจอกันใหม่พรุ่งนี้ เม้นมาหลายๆ ทีก็ได้นะ ไม่ว่า 5555

Thank you all so so much for reading this. I really appreciate it. I did go thru a lot of hassle perfecting this blog. Hope you've enjoyed it and will enjoy it next time. Feel free to drop any comments, I wanna know wot u think!