ศุกร์สิบสาม ปลาฉลามขึ้นบก / Friday 13th, time for a ghost story!

เย้ๆๆ วันศุกร์แล้วดีใจเจงๆ แต่เอ...จะดีใจทำไม กรูก็ว่างทุกวันอยู่แล้วหนิ เอิ๊กอ๊าก ไม่หรอก วันนี้วันศุกร์เพื่อนๆ หลายคนที่ทำงานแล้วก็จะว่าง (หรือป่าว) ว่างแล้วเราก็จะไปจิกมาให้อ่านและก็เม้นบล็อกเรา หรือไม่ก็จะชวนออกไปกินน้ำเมากันตามประสาฮาเฮ แต่ถ้าใครยังไม่รู้ว่าจะทำไรดี เรามีหนังมาแนะนำให้ลองไปหาเช่ามาดู บทความนี้เขียนไว้ตั้งนานแล้วล่ะ ตั้งแต่ตอนที่เป็นฝ่ายสาราที่มหาลัย (ภาษาชาวบ้านก็คือฝ่ายทำหนังสือประจำคณะนั่นเอง) พอดีวันนี้จะอู้ไม่อัพบล็อก แต่เอาของเก่ามาขายกินแทน อิอิอิ อย่าไปบอกใครล่ะ Don't judge me! แปลว่าห้ามตัดสินช้านนนนนน
ปล. อ่อ ถ้าใครสนใจจะอ่านต่อในส่วนของ international audience ข้างล่างนี้เป็นเรื่องผีที่เราแต่งเองตอนเรียน Advanced Composition นะ อ่านไม่ยากหรอก อ่านไปเรื่อยๆ ที่เอามาลงให้อ่านเพราะเห็นว่าวันนี้เป็นศุกร์สิบสาม ประกอบกับความขี้เกียจ เลยเล่นง่ายๆ แบบนี้แหล่ะ once again, don't judge me people!!



October Sky: Sometimes one dream can light up the whole sky
1999
Directed by Joe Johnston
Starring Jake Gyllenhaal, Chris Cooper, Laura Dern, William Lee Scott, Chris Owen, Chad Lindberg, Natalie Canerday

เหนื่อยหน่ายกับชีวิต... เมื่อเช้ารอรถเมล์นาน...รถเมล์จอดเลยป้าย... เบื่อเพื่อน เบื่อแฟน เบื่อพ่อแม่ญาติพี่น้อง เบื่อมหาลัย เบื่ออาจารย์ เบื่องาน เบื่อตัวเอง และอีกร้อยล้านเบื่อ... ขาดแรงบันดาลใจแม้แต่จะลืมตาและลุกขึ้นจากที่นอนในตอนเช้า... มาเถอะ เร่เข้ามาดู October Sky กัน แล้วจะรู้ว่า inspiration หน่ะมีอยู่จริง แล้วแถมยังเป็น inspiration in the sky อีกด้วยหนิ…

หลายๆ คนอาจจะไม่คุ้นเคยกับหนังเรื่องนี้และอาจจะพาลเผลอคิดผิดไปว่า October Sky นั้นคือภาคต่อของ Vanilla Sky แต่ไม่ใช่นะ เพราะดาราแสดงนำใน October Sky หาใช่ Tom Cruise และ Cameron Diazไม่ แต่ก็แหมหนังที่มีดาราหน้าตาคุ้นเคยมาร่วมแสดงก็ไม่ได้หมายความว่าจะต้องเป็นหนังที่ดีและประเทืองปัญญาเสมอไปไม่ใช่หรอ October Sky นั้นอาจจะเรียกได้ว่าเป็นหนังที่อยู่นอกกระแสอยู่พอสมควรเพราะว่าดารานำในต่างก็เป็นดาราโนเนมกันซะส่วนใหญ่

October Sky เป็นเรื่องที่สร้างมาจาก Rocket Boy หนังสืออัตชีวประวัติของวิศวกรขององค์การนาซ่านามว่า Homer Hickam October Sky เป็นเรื่องราวของเด็กหนุ่มวัยมัธยมปลายชื่อ Homer Hickam (แสดงโดย Jake Gyllenhaal ที่เล่นเรื่อง The Day after Tomorrow) และเพื่อนๆอีก 3 คนที่อาศัยอยู่ในเมืองเหมืองถ่านหินโคลวูด เวสเวอจิเนียร์ ที่ซึ่งหนทางเดียวที่จะออกมาจากชีวิตในเหมืองได้ก็คือการได้รับทุนนักกีฬาฟุตบอล แต่แล้วในวันที่ 15 ตุลาคม 1950 โฮเมอร์ได้เห็นข่าวปล่อยดาวเทียมสปุตนิคของรัสเซียแล้วเกิดแรงบัลดาลใจในการที่จะสร้างจรวดกับเพื่อนๆของเขาเพื่อที่จะส่งเข้าประกวดในงานประกวดผลงานทางวิทยาศาสตร์ซึงมีทุนการศึกษาต่อในระดับมหาวิทยาลัยให้เป็นรางวัล แต่หนทางไปสู่ดวงดาวก็ไม่ได้ราบรื่นและราบเรียบติดจรวดอย่างที่พวกเขาคิด

หนังเรื่องนี้มีดีหลายๆอย่างให้กับคนดูทีเดียว แต่ประเด็นที่สำคัญที่สุดของหนังเรื่องนี้เห็นจะเป็นเรื่องของแรงบันดาลใจ คำว่าแรงบันดาลใจนั้นอาจฟังดูเหมือนเป็น cliché (ภาษาไทยเรียกว่าไรอะ) เพราะอะไรๆ ก็มักจะอ้างว่าขาดแรงบันดาลใจไปหมด ทั้งๆที่จริงแล้วเป็นเพราะความขี้เกียจของคนพูดเสียมากกว่า แต่ของพรรค์นี้ถ้าไม่ได้เจอกับตัวเองก็คงยังไม่เชื่อ อย่างเช่นพ่อของโฮเมอร์เองซึ่งไม่เห็นดีเห็นงามกับการที่ลูกชายของตัวมานั่งสร้างจรวดแทนที่จะไปเอาดีทางด้านเรียนหรือไม่ก็ทางด้านกีฬาอย่างพี่ชายของโฮเมอร์ แต่ใครจะรู้ว่าสำหรับโฮเมอร์แล้วเพียงแค่ได้เห็นลำแสงของดาวเทียมสปุตนิกที่โคจรพาดผ่านหลังบ้านของเขาในเวลาไม่ถึงหนึ่งนาทีกลับทำให้เขาเกิดแรงบันดาลใจในการที่จะสร้างจรวดขึ้นมาบ้างโดยยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะเริ่มต้นอย่างไร เห็นหรือยังล่ะว่าเวลามันจะมา จู่ๆมันก็มาแถมยังสามารถผลักดันให้คนเราทำสิ่งที่เราคิดว่าเราจะทำไม่ได้มาก่อนอีกด้วยนะ

ไม่สำคัญว่าที่มาของแรงบันดาลใจนั้นจะเป็นอะไร และไม่จำเป็นว่าจะต้องเป็นลำแสงของดาวเทียมสปุตนิกหรือไทยคม มันอาจจะเป็นแค่คำพูดบางประโยคของใครบางคน (แรงบันดาลใจของคนเขียนบทความเรื่องนี้ก็มาจากคำพูดบางประโยคคุณพี่พิ้งบอกอสาราที่ส่งสุรเสียงมาทวงงานทางสายโทรศัพท์เมื่อวันก่อน) ท่อนเพลงบางท่อนจากเพลงหรือสิ่งเล็กๆน้อยๆ ในชีวิตประจำวันที่บางทีเราไม่ได้ใส่ใจมาก่อน แต่ไม่ว่าแรงบันดาลใจนั้นจะได้มาง่ายหรือยากเพียงใด แต่สิ่งที่ยากยิ่งกว่าก็คือจะทำอย่างไรให้มันคงอยู่กับเราตลอดไปต่างหากละ หรือเธอว่าไง

(ตีพิมพ์ครั้งแรกใน “Inspiration” วารสาร คณะอักษรศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ฉบับที่ 2 ปีการศึกษา 2545)

::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::

Friday 13th, time for a ghost story!
Hey all, happy Friday 13th!! Since today is associated with scary, horrid and gruesome stories, here's a ghost story that I wrote not too long ago. It's a part of Advanced English Composition course I took last term. Enjoy!!

The Message
By The Weekender

I have been watching her. She has my big, brown, beautiful eyes. They shine as brightly as a lone star in the dark December sky. I see her youthful spirit sparkle in them. She looks just like I remember her. She was barely 15 years old when I left her. I used to make her breakfast, brush her wavy hair and help her with her uniform every morning before she went to school.

Today I decide to take my chance. I want to see her again and, perhaps, talk to her. It’s been quite a while since the last time we had a conversation. I will go and visit her at school. The weather seems to be in favour of my decision for it is neither too hot nor too cold, a healthy combination. It doesn’t take me very long to get there.

Here I am, standing hesitantly in front of her school. I’m too afraid to enter. Maybe I can wait until the lunch break. I look around the empty playground. For some reason, this image disheartens me. I always expect a playground to be filled with restless children, running around, chasing one another. However, this playground looks inanimate and dead. I look away.

The clock strikes noon. The bell tolls. Trains of students emerge from the buildings. Laughter and smiles saturate the air, the playground becomes alive. There she is, just like I remember, talking animatedly with her friends. This may sound trite but I really feel like things are going in slow-motion. What should I do? Should I go up and talk to her now? I want to let her know that I miss her and I want to take her home with me. On top of it all, I have something important to tell her. Will she believe me if I tell her? What will she think? It’s not my fault I had to go away. It wasn’t my choice to leave her.

Almost an hour passes, I haven’t gone anywhere. My legs don’t feel tired as they usually do. They don’t feel so heavy. Watching her, I sometimes feel like she stops and looks at me but maybe it’s just my imagination. I have to do something before it’s time she went back to her class. OK, my mind is made up. I will go and meet her outside the toilets. She has to walk past them in order to get to her classroom. I wait for her impatiently. It’s a relief, though, that nobody really notices me. She should be the only one to acknowledge my existence.

There she comes. First I try to make myself less noticeable but then it hits me, what’s the point of doing that? I’m here to see her! There’s no use in hiding! I have to be brave and confront her. After all, I’m still her mother. With that thought in mind, I finally walk up to her. She looks up at me and pauses.

This is a truly awkward moment for the both of us.

I want to reach out to her and touch her. I want to say something to her but it just seems inappropriate. Why doesn’t she say something to me? Please say something to me, anything!

After what seems like an eternity, I find myself standing alone in front of the toilets. She’s gone. What have I done now? Maybe she’s not ready to see me. Maybe I come on too strong. I have got to give her time. I know that I do.

The sky turns dark and gloomy now, seemingly sympathising with my unsuccessful attempt. She should be at her aunt’s by now, doing her homework. When we lived together, I used to sit with her, helping her through difficult maths problems or unfamiliar vocabulary. After that we would have dinner and chat casually. Then we would watch TV together. She loves to watch animal documentaries on the Discovery Channel and she comes up with thousands of questions. It’s these activities we used to do together that make me miss her the most.

Dusk turns to darkness and the air grows cooler. It’s one of those quiet and uneventful nights. I’m lying in my comfortable bed, thinking about the situation. I look at the picture frame on the bedside table. A happy couple, posing in front of the famous Eiffel Tower, seems to be smiling at me. The man in the photo is lying next to me, though not facing in my direction. He looks kind and angelic when he’s asleep. This photo reminds me of the amount of time it took me to get used to the fact that the woman in my husband’s arms isn’t me. But that doesn’t matter anymore…

Mellow morning light filters through the white curtain. I open my eyes and, as usual, find myself waking up alone. The white room is partially flooded with soft yellow light. I remain still. My body feels cold, my limbs are numb. I glance at that happy couple with teary eyes. I will never be that smiling woman. I can never replace her. Another day has gone. Every day follows the same mundane routine. But today is the day, I know it. This has to end. I will find her and tell her the message. I don’t have any more time to waste.

Not long after, I’m standing in front of the ivory-white door of my sister’s house. I know this place very well for it was where I grew up. It’s laden with my childhood memories. I enter the house, only to find that it’s void of people. Having been familiar with their work schedule, I know that my sister and her husband have gone to work already. I walk upstairs to find my daughter. She’s in the bathroom, brushing her hair in front of the mirror. I quietly step inside the room and stand behind her, looking over her shoulder, directly at her in the steamy mirror. It doesn’t matter anymore if she notices me or not. I concentrate hard at the fogged mirror and something begins to happen.

In addition to her own, the daughter sees another face looming behind her. Although the image is hazy, a look of recognition passes across the daughter’s face. The apparition smiles in return. The brush in her hand drops to the crimson rug. Replacing the uninvited face, writing appears on the misty mirror. Each letter is carefully scribed in the condensation, one after another, as if an invisible hand guides an unseen pen.

It wasn’t an accident

The photograph on the front page shows a rather haggard face. In the snapshot his eyes betray the almost kept secret that has now returned to torment him. Up until this moment only his dreams were haunted by his actions, but now his life revolves around them. Two months have passed and the smiling man in the photo has been charged with first-degree murder. The headline reads, “Truth revealed: murder covered up as an accident”.

But you know what, it doesn’t matter anymore…

เป็นงาย น่ากัวพอมั้ย / So how was it, spooky enough?