Never Again

The following song is from Justin Timberlake's album. I've had this album for ages now but I'd never realised it has this really nice song hidden in it unitl my pc played it on random the other day. Here it is...

************************************************
Never Again - Justin Timberlake

Would have given up my life for you
Guess it's true what they say about love, it's blind
Girl, you lied straight to my face, looking in my eyes
And I believed you 'cause I loved you more than life
And all you had to do...was apologize

** You didn't say you're sorry
I don't understand
You don't care that you hurt me
And now I'm half the man
That I used to be when it was you and me
You didn't love me enough
My heart may never mend
And you'll never get to love me, again
No, no, no, no, no, no

Sadness has me at the end of the line
Helpless watched you break this heart of mine
And loneliness only wants you back here with me
Common sense knows that you're not good enough for me
And all you had to do...was apologize, and mean it

** But you didn't say you're sorry
I don't understand
You don't care that you hurt me
And now I'm half the man
That I used to be when it was you and me
You didn't love me enough
My heart may never mend
And you'll never get to love me

Wish like hell I could go back in time
Maybe then I could see how
Forgiveness says that I should give you one more try
But it's too late, it's over now

** You didn't say you're sorry
I don't understandYou don't care that you hurt me
And now I'm half the man
That I used to be when it was you and me
You didn't love me enoughMy heart may never mend
And you'll never get to love me
Again Again, yeah, yeah
Again, again, again, yeah, yeah, yeah
Never get to love me...
************************************************

สวรรค์ของฉัน / It's My Heaven

:::> อ่านอันนี้เจอในหนังสือปอปฉบับล่าสุด มีอยู่หลายสววรค์เลยที่ตรงกะตัวเอง แล้วก็คิดว่าสวรรค์เหล่านี้คงจะไปตรงกะคนอ่านบ้างไม่มากก็น้อย...
:::> I've found this interesting piece of writing in the latest issue of POP magazine and I can definitely relate to everything written.

สววรค์ของฉัน คือ การได้มีอากาศบริสุทธ์ไว้หายใจ / It's my heaven to have clean air to inhale
สววรค์ของฉัน คือ การได้เต้นรำอย่างยาวนานจนกระทั่งอยากให้โลกหยุดหมุน / It's my heaven when I get to dance all night long 'til I want the world to stop turning
สววรค์ของฉัน คือ การได้อยู่ในอ้อมกอดและได้ยินเสียงลมหายใจของคนรัก / It's my heaven when I'm in my lover's embrace and hear his breathing
สววรค์ของฉัน คือ การได้ล้อมวงกินอาหารอร่อยๆ กับกลุ่มเพื่อนที่ฉันรัก / It's my heaven when I'm sat at great dinner surrounded with a group of friends I love
สววรค์ของฉัน คือ การได้ฟังเพลงดีๆ ที่ทำให้ฉันสุขใจ / It's my heaven when I hear good music that makes me happy
สววรค์ของฉัน คือ การได้อ่านหนังสือที่ทำให้ฉันเกิดแรงบันดาลใจ / It's my heaven when I read a book that inspires me
สววรค์ของฉัน คือ การได้เดินย่ำไปบนหาดทรายละเอียด / It's my heaven to walk on a fine sandy beach
สววรค์ของฉัน คือ การได้สวมเสื้อผ้าสวยๆ / It's my heaven to wear nice clothes
สววรค์ของฉัน คือ การได้ร่วมรักกับคนที่เรารัก / It's my heaven to make love to the person I love
สววรค์ของฉัน คือ การได้ทำงานที่ฉันรักและสิ่งที่ฉันทำมันก่อเกิดประโยชน์กับผู้อื่นบ้าง (สังเกตว่าแค่ "บ้าง" 555)
/ It's my heaven to love the job that I love and what I do benifits others
(ข้างนี้ของช้านเอง / Below is my contributions)
สววรค์ของฉัน คือ การมีคนที่เรารักอยู่ใกล้ๆ ให้เราได้พูดคุยได้ระบายความทุกข์หรือสุขกับเค้าได้ตลอดเวลา / It's my heaven to always have the person I love there to talk and share things, esp shitty things, with
สววรค์ของฉัน คือ การได้ไปเล่นสเก็ตที่ลานว่างๆ ไม่ค่อยมีคน ปลอดพ้นบรรดาชะนีเด็กทั้งหลาย / It's my heaven to skate in an empty rink void of all the lil (n often annoying) girls
สววรค์ของฉัน คือ การได้นอนดูทีวีรายการโปรดหรือดีวีดีหนัง คอนเสิร์ตอยู่กะบ้านเฉยๆ โดยที่ไม่ต้องทำอะไร ไม่ต้องรีบไปไหนทั้งสิ้น /It's my heaven to just lie on a couch, watching favourite TV shows, series/movie/concert dvds without having to do anything else or go anywhere else
สววรค์ของฉัน คือ การได้อ่านเนื้อเพลงที่ชอบ แล้วเอาเนื้อเพลงบางส่วนนั้นมาตั้งเป็นชื่อเอ็มเอสเอ็น ประชดประชันคนเล่นๆ 555 / It's my heaven to read lyrics of the songs I like and take some of it to make a MSN name just to convey the feelings and mood I have at that time
สววรค์ของฉัน คือ การได้นอนหลับอย่างเต็มอิ่มในที่นอนนุ่มๆ หอมๆ ในห้องอากาศดีๆ เย็นๆ แล้วจะตื่นเมื่อไหร่ก็ได้ตามอำเภอใจ / It's my heaven to have sleep long and deep in a soft, fresh-smelling bed in a cool temperature room and be able to wake up anytime I like
สววรค์ของฉัน คือ การได้เห็นคนที่เรารักมีความสุข สุขภาพดี ชีวีไม่วางวาย / It's my heaven to see people I love happy and healthy
สววรค์ของฉัน คือ การได้หัวเราะกับเพื่อน กับคนที่เรารัก และกับซีรี่ย์เรื่องโปรด / It's my heaven to laugh with friends, people that I love and favourite series or TV shows
สววรค์ของฉัน คือ การไม่ต้องทะเลาะกับแฟนบ่อยๆ ไม่ต้องหึงไม่ต้องหวง ไม่ต้องคอยพารานอยด์แดกว่ามันจะยังรักกูอยู่หรือเปล่าหรือว่าไปเจอคนอื่นซะแล้ว / It's my heaven to not fight with my bf all the time, not feel jealous, or paranoid that he'd stop loving me or he might be in love with somebody else
สววรค์ของฉัน คือ การได้อยู่กะแฟนตลอดไปโดยไม่ต้องลาจากกันอยู่ตลอดเวลา (เอ๊า สมาคมแม่บ้านฯขอเสียงหน่อย ฮิ้ววววว) / It's my heaven to be with my bf permanantly, without having to constantly saying good-byes

แล้วสวรรค์ของคุณคือ....
And what is your heaven?

บล็อคบ่น

***โอ้ว พระเจ้า ในที่สุดก็มีเวลาว่างมาอัพบล็อก ที่หายหน้าหายตาไปหลายๆ คนก็คงพอจะเดาได้ว่าหายไปไหน แต่ถ้าเดาไม่ออกบอกไม่ถูก ก็จะบอกให้แล้วกัน หายไปทำงานมาฮ่ะ พอดีเพิ่งได้งานสดๆ ร้อนๆ เมื่ออาทิตย์ก่อน ถูกอย่างเกิดขึ้นรวดเร็วจนตั้งตัวไม่ทัน ก็นึกว่าที่นี่จะไม่เอาชั้นแล้ว เพราะว่าส่งเรซูเม่สมัครไปเป็นชาติแล้วเพิ่งติดต่อกลับมา นับว่าเป็นความโชคดีของบริษัทนี้มากที่ได้ตัวชั้นไปทำงาน เพราะตอนเค้าติดต่อมาชั้นกำลังจะไปสมัครที่อื่นอีกตั้ง 2-3 ที่ ส่วนที่นี่ก็ทำมาได้เบ็ดเสร็จ 6 วันพอดี กลับบ้าน 3 - 4 ทุ่มเกือบทุกวันเรย พอกลับถึงบ้านไหนจะต้องกินข้าว ไหนจะต้องดูทีวีอีก กว่าจะได้มาออนลายก็ปาเข้าไปดึกดื่น ชั้นเลยไม่มีเวลาอัพบล็อกเช่นนี้แล...

***เมื่อวันก่อนไปปาร์ตี้ของ Dudesweet มาที่แอสทร้า อาร์ซีเอ สนุกมากๆๆๆๆๆ ไปงานของ DS ที่ไร ไม่เคยจะไม่สนุก เพลงก็เก๋ คนก็เก๋ ไม่อยากจะเม้าหรอกนะ แต่ว่าเค้ามาถ่ายรูปชั้นกะอีดุ๊กดิ๊กด้วยล่ะ ไปหาดูกันเอาเองที่ www.bangkokrecorder.com อาทิตย์หน้าเดี๋ยวจะไปงานฉลอง 100 เล่ม ของหนังสือปอป ไปด้วยกันมะ ไปดูนมเจ๊ตี้ 555

***วันศุกร์ที่ผ่านมา ไปงานรับซ้อมปริญญาที่มหาลัย เจอเพื่อนฝูง ฝูงใหญ่ ดูแต่ละคนภูมิฐานและมีหน้าที่การงานกันทั้งนั้น เห็นแล้วก็อดนึกย้อนกลับไปตอนเพิ่งเข้ามาเรียนปีหนึ่งไม่ได้ แต่ละคนแบ่บว่า เอ๋อ เซ่อแดกกันมากฮ่ะ เดี๋ยวนี้ล่ะแข่งกันสวยเชียว ซ้อมเส็ดแล้วเพื่อนๆ ก็ไปกินข้าวร้าน UP กัน แต่เค้าทำข้าวของชั้นช้ามากเลยต้องขอตัวกลับไปทำงานก่อน แต่เสือกไปสาย เจอหัวหน้าวีนอีก ตอนพักเที่ยงไปเปิดบัญชีให้บริษัท แต่อีธนาคาร (ขึ้นต้นด้วย ทหาร ลงท้ายด้วย ไทย)นี้มันเชี้ยจิงๆ ทำเวลาพักของกู 1 ชั่วโมงหมดไปกับการเปิดบัญชีที่เชื่องช้า ปลาร้าบูดของมัน ข้าวก็ไม่ต้องกงต้องกินแล้วล่ะ กลับไปทำงานสายอีก เจอวีนอีก โอ้ยกู อะไรจะขนาดนั้น กลับบ้านมานี่ร้องกรี๊ดเลยนะ ไม่ไหวแล้วอะไรกันหนักหนาภายในวันเดียว เจ่เฟวค่ะ เจ่เฟว... กลับบ้านมาออนลายแล้วก็ไม่มีหมาตัวไหนออนลายเลย ไปไหนกันหมดก็ไม่รู้ สามีก็หายหัว ไม่ได้คุยมา 4-5 วันแล้ว ไม่รู้จะระบายกะใครก็ระบายลงที่นี่แล้วกันโว้ยยยย เซ็งจิต

***ในที่สุด หลังจากตากตรำกรำงานมา 6 วันรวด ดิชั้นก็ได้วันหยุดซะที โอเคหยุดทั้งทีก็จะไปเล่นสเก็ต จะไปจ่ายเงินค่าสมัครแข่ง Skate Asia 2005 ด้วยแหล่ะ อืม แต่พอไปถึง ถามโค้ชว่าจะทำโปรแกรมแข่งทันไหม เค้าบอกคงไม่ทัน โอ้โฮ ไม่ให้กำลังใจกันเลยนะฮ่ะ แล้วสักพักก็มีคนมาบอกว่าต้องไปสมัครสมาชิก ISI (Ice Skating Institute) ด้วยก่อนที่จะแข่ง โอเคประเด็นนี้อะเราเข้าใจดีอยู่แล้ว แต่วิธีการพูดของเค้ามันทำให้ชั้นไม่อยากจะจ่ายให้แมร่งเลย จะวีนกรูไปหนายไม่ทราบ เงินอะจ่ายได้ไม่มีปัญหา มีจ่ายเว่ย แต่ในเมื่อมันจะไม่มีเวลาซ้อมเนี่ย ก็อยากจะถามก่อนไงว่าจะแคนเซิลได้ไหม แต่พอเจอท่าทางการพูดของอีคนนี้ ชั้นหมดอารมณ์ที่จะเสวนากะมันเลยอ่ะ จ่ายก็จ่ายว่ะ แต่ตอนแข่งชั้นจะมาหรือไม่มาก็เรื่องของชั้น ห้ามตามมาตอแย ไม่งั้นเดี๋ยวกรูจะวีนกลับนะเมิง แหม๋ ตั้งใจจะไปเล่นไอซ์ให้สบายใจสักหน่อย เจอแบบนี้ เซ็งเลยกรู

วันนี้ก็แค่นี้ก่อนนะฮ่ะ เข้ามาบ่นๆ แล้วก็จากไป นิสัยเริ่ดจังเลยชั้น วันหลังจะพยายามเอาเรื่องดีๆ มาลงบ้างแล้วกันเน้อ

จบข่าว

เรื่องสั้นหรรษา พาราเซตาม่อน (ตอนจบ) / Time for a short story (the end)

สุดท้ายแล้วฮ่ะ // The last one

Whether it was the music, the alcohol, the dancing, the touching or the mere attraction that had made both of us want to do something more, we did not care. Apparently, this was not my first one-night stand, granted it turned out that way. It was my birthday and it might be as well be a good birthday present for me, mind-blowing sex.
“You vant go to somewhere?” Chris asked the question I had wanted to hear all evening.
I kissed him and said, “Please, take me there.”

We left DJ about half an hour before it closed, that was why the flock had not formed yet. We walked to a fairly small hotel in Soi Sala Daeng. It took about five minutes or so for us to get there. In front of me, the bright neon sign glowed Sala Daeng Hotel boldly in the dark. The sleepy security guard looked at me curiously and then nodded at Chris.

Despite the size of the hotel, the room was elegantly decorated. The red velvet curtain looked seductive in the dimmed orange light that flooded the room. I sat on the sofa while Chris went to get a drink from a mini refrigerator. I noticed the adjoining bedroom just beside the fridge. Its door had been left ajar, revealing a spotless bed inside. Chris came back and offered me a glass of water. He sat down beside me, turned towards me and smiled. I was going to smile back when he leaned towards me and kissed me. As the kissing got more and more out of control I knew it was going to happen right there. “Who needs the bed anyway?” I mused. He kissed me all over my body. I began to tremble at his wild advances and then everything had gone hazy.

It was bliss. It had been a while since my last one-night stand. Chris had gone to take a shower. “Will this turn into something more than a one- night stand?” I thought to myself, lying on the bared floor. I began to wonder where Jay had disappeared to before. He had probably gone and pursued his long desired career by joining the assembly, which, by this time, must have been in full swing. I chuckled at the thought when Chris came out of the bathroom. He motioned to the empty bathroom, saying, “You can use it now.” I smiled at him and went for my shower.

A moment later, I stepped out of the shower, feeling fresh and clean. Chris was nowhere to be seen. I looked around the room and noticed that the bedroom’s door had been closed. “He must have waited for me in there.” I thought, drying myself. Normally, I would not go with a guy whose English was not his first tongue to save confusion. However, with Chris, it was different. I seemed to be less picky. I tiptoed to the bedroom, hoping to surprise him. I twisted the door knob, only to find that the door was locked.
“Chris?” I said, knocking on the door. “Can you open the door please?”
Silence.
I knocked louder this time, hoping he would hear me. “Chris, you hear me?”
The door clicked open. Chris poked his head out of the door and said, “Vat else you vant? I gave you what you vant, you can go home now!” He shut the door.
Standing behind the closed door, stunned, I sighed, “That is so German of him.”

I walked back to the couch, where my clothes laid scattered about. I started to get dressed, thinking what would be Jay’s reactions to this fiasco.

The hotel sign still shone tirelessly against the dark sky. The same security guard winked at me knowingly. I returned with a sheepish smile. I walked out of the soi to get a taxi. It was completely lifeless in front of Soi Two except for a vagrant who was fishing around in a bin for something that might be of some use to him. I, too, fished about in my jeans’ pocket for a hundred baht note. Having felt one, I took it out. To my surprise, it was a thousand baht note, a crisp, new one thousand baht note. I did not recall any thousand baht note being in my pocket at all that evening.
Suddenly, a fragment of the conversation with Man came flashing back “Sorry guys, it’s a thousand man. He’s my frequenter, always payin’ a thousand, not less, not more. I only go with him ‘cos of his looks. He’s gorgeous!”

The vagrant looked at me curiously when I began to laugh. Man was right, “it was easy money.”
Not only did I turn twenty-three on my birthday, I also turned hustler.

I told you, I did not believe in celebrating birthdays.


>>> เป็นงายบ้าง อ่านมาตั้งสามโพสต์ หวังว่าคงไม่ผิดหวังนะค้า ชอบไม่ชอบเม้นด่าได้เลย (เดี๋ยวชั้นลบออกที่หลังเอง 555) ขอบคุณที่ติดตามกันมาจนจบ แล้วเจอกันใหม่โพสต์หน้าเด้อค่ะ
>>> So, how was it? Hope u enjoyed it as much as I enjoyed writing it. Comment all u want cos I'm gonna delete all the bad and harsh critique anyway -- haha. See u next post people!

เรื่องสั้นหรรษา ยามาซากิ (ภาคต่อ) / Time for a short story (continued)

// ต่อเลยนะฮ่ะ ใครที่เพิ่งเข้ามา ไปอ่านตอนแรกกะตอนสองได้ที่นี่นะค้า // read the first part here http://chanunusual.blogspot.com/2005/06/time-for-short-story-continued.html

After having parted with Man, Jay drove me home. In the car, the conversation was about no other thing than, of course, Man and his sleazy business. Jay asked me what I thought of him and I said he looked like a nice young man but I did not like the way he went about, squandering his hard- earned money, buying unnecessary things.
To this Jay commented, “Yeah, hard-earned alright.”
We both laughed.

The whole conversation followed me home. I still had mixed feelings towards the whole hustling business. Frankly, I did not like it. Man apparently did it because of money, the money which he did not need. I knew that when he ran out of money, he would just go and get another trick. It was a never-ending circle. Also, did we need another prostitute in this country? Thanks to people like Man, for they helped promote the country to foreigners as a cheap sex destination. I was not sure if the talk earlier had made me become more accepting or more opposing to the trade, I felt it was more the latter.

Three weeks had passed. The conversation with Man was no longer in my mind. I was on my way to meet my dear friend, Jay, who insisted on celebrating my birthday. I did not believe in celebrating birthdays. What was there to celebrate anyway? You only got older and, often, none the wiser. That evening, we had decided to have some drinks at The Balcony and then when the night grew older, we would move to DJ Station in Soi Two. I arrived at The Balcony when the rain had just subsided. The soi was not so crowded at this time of the night. I sat down and looked around. I smiled at the man who, I believed, co-owned The Balcony and he smiled back. I had heard that he was an English teacher, in both senses of the word, at some prestigious university. He stood, observing the weather. They said English people were obsessed with the weather. That might have been true. I ordered Malibu and Pineapple as my preliminary drink. I sat, looking at the entrance of the soi for Jay from time to time though I knew it would be a while before he showed up. My drink arrived with a cute little umbrella stuck in a cherry on the top. I pulled the umbrella out, held the cherry in my hand. As I was ready to drop it in my mouth, I felt a pair of eyes watching me perform this action. I stopped and looked around. Having been certain that nobody was watching me, I resumed what I was doing. When the cherry touched my tongue and I started to chew it, I felt the same pair of eyes on me again. It was definitely that meaningful stare people around here had been searching for. I pretended not to notice. I waited for a moment and suddenly looked up. The man sitting in the opposite direction turned away immediately. I stared back at him. Whenever I turned away, he would look back at me and when I looked at him, he would turn away. This went on for about five minutes until Jay arrived.
“Hey! Been here long?” asked Jay.
“Long enough to have attracted some attention.”
“What a slut! Where and who?” asked Jay excitedly as he observed the place.
“Him, the guy in the blue top.”
“Awww, he’s adorable!” cried Jay. “You fancy him?”
“Well, he’s cute.”
“OK, wait here.”
“No, wait! Jay, wait!” It was too late. Jay had already walked up to the guy.
“Oh, no!” I cried, seeing Jay saying something to him, pointing at me.
Jay walked back to me, smiling in triumph. “He said you’re cute and he really likes you. I told him we’re going to DJ later and he can come too if he likes. He said he wants to go when we go.”
“Gee, thanks, Jay!” I said in embarrassment.
“You’re so gonna have sex tonight hon!” Jay laughed heartily.
“Be quiet!” I said, blushing.

More people started to fill the soi. I got a little bit tipsy after having been force-fed three shots of Tequila and a jug of Kamikaze. Jay said it was fine to get drunk on a special occasion. My mouth felt sore. I must have smiled too much to that man.
“You’re ready for DJ?” asked Jay, in a tone I could tell he had had too much to drink.
“Yeah, yeah,” I said, nodding.
Seeing us getting ready to move to Soi Two, the guy in blue did the same. When we got out of the Balcony, he let Jay lead the way so he could walk with me.
“Hallo,” he said in a thick German accent.
“Hello. How are you?” I asked.
“I am gut, and you?
“Couldn’t be better.”
“You know, you look unfamiliar,” observed the German guy.
“‘You look unfamiliar’, what kind of a chat up line is this?” I thought.
“By ze vay, I am Christoph, you can call me Chris. I am from Germany.” Chris introduced himself. “And what are you called?”
“Just call me Pat,” I replied.
Soi Two was business as usual on a Friday night. Men in tight clothes crowded together in the narrow alley, some waiting for their friends to arrive, some puffing on their cigarettes. We followed the crowd inside the soi. Jay was still a leader. I was in the middle. Chris was behind me and his hands were quite restless. The inside of DJ was jam-packed and we had lost Jay. Chris and I had decided to go to the second floor to avoid the crowd. We moved slowly to the second floor, Chris’ hands clasped around my waist. Having found enough room for us to stand, we started to dance, so close to one another.
“You know, you’re so sexy,” Chris said at last.
“Thanks, and so are you,” I returned the compliment. “Ich liebe Dich.” I whispered into Chris’ ear. Chris did not say anything in reply but pinched my backside. “Ouch!” I cried, grinning.

Stay tuned for the final post of this story...

เรื่องสั้นหรรษา กาลกิณี (ภาคต่อ) / Time for a short story (continued)

// ต่อเลยนะฮ่ะ ใครที่เพิ่งเข้ามา ไปอ่านตอนแรกได้ที่นี่นะค้า // read the first part here http://chanunusual.blogspot.com/2005/06/time-for-short-story.html

“Hey there!” said Jay, a firm believer in keeping people waiting for him.
“You know you’re la…” I hardly finished this sentence when he dragged me inside the café.
“Oh, never mind,” I thought, tagging along like a little boy after his mom.
Sitting near the glass window with our frappucinos, Jay seemed to know what I was going to say, so he started.
“Our guest speaker is on his way.”
I gave him a stern look. “He’d better be.”
“Chill! What’s eatin’ you today?” asked Jay.
“Nothin’. Lack of sleep I guess.” I waited for him to come up with some lewd and quick-witted remark but he did not so I continued. “So, tell me. What business you have with this guy? I know how much you wanna be a hooker but I didn’t know you’d degrade yourself to hanging out with one!”
“Well, thanks bitch!” said Jay, feigning a smile. “He’s harmless, besides I didn’t know he was one ‘til later and when I found out, it just reminded me of our conversation the other day. I thought it’d be fabulous to learn about the world’s oldest profession from the horse’s mouth!” Jay eyes widened.
“Yeah, fabulous! Let’s hope it’s not a pack of horseshit. I’m tired of hearing their lame reasons. It’s either, “Oh, I’m doing it ‘cos I need to pay for tuition,” or “Oh, I have family to support, younger brothers and sisters to support.”. Well, bollocks to all that! There’re so many other things they can do unless they want an easy job, an easy pay.”
Jay chuckled before telling me to hush. “There, he’s here!”
I turned to the direction Jay was glancing at and saw a good-looking young man, very young. He looked like he had just had his eighteenth birthday bash the day before.
Jay waved at him and motioned him to come and sit down. The young man walked towards us in a very cocky manner. He looked even younger now that he stood beside the table. Without any introduction from Jay, the man stepped forward, waving his hand to me and said,
“Hey there, just call me Man.” He introduced himself with a broad smile.
“‘Just call me Man’, doesn’t he have a real name? What is he, a secret agent?” I thought and then said, “Hello there, just call me Pat.”
Having detected some kind of ironic tone in my reply, Jay interrupted, “Don’t you want anything to drink, Man?”
“Oh yeah sure, I’ll be back in a sec,” Man said briskly before walking off to the counter.
“Be kind to him, he’s a nice person,” Jay said, nudging my side. “Feel free to ask him anything you wish and be prepared to have something else to ask him in case the conversation veers from his beautiful occupation.”
“I’ll make sure of that,” I said, sarcastically.

Man returned with a grande latte. He sat down beside Jay, placing his drink on the table before adjusting his spiky hair. I noticed a small butterfly tattoo just behind his studded ear.
“This is good!” Man exclaimed after taking a first swig from his latte. “You guys want some?”
I shook my head whereas Jay said, “Thanks Man, that’s very sweet of you. But we’re fine.”
Man nodded, smiling.
“So, Jay told me you’d like to know more about me. Don’t hesitate. I’m pretty open and I’m used to people asking me questions. Fire away!” invited Man.
“I wish.” I thought and then continued, “How old are you?”
“I’ve just turned nineteen a couple of days ago. Oh my god, I’m sooooo old!” cried Man.
“Awww, come on, that’s not old,” Jay protested, turning towards me and saying, “We’re old, we’re both twenty-two! Oh, wait, Pat here is turnin’ twenty three in three weeks!”
“Shut up!” I growled at Jay and turned back to Man. “Don’t you think you’re too young to be… errr… to go to Soi Two?”
“Don’t be so old-fashioned Aunty Pat! It’s not like we’re ten years older than him or anything. He just wants to have fun like we did three years ago,” argued Jay.
“Well, I didn’t have fun the way he does when I was his age,” I said dryly.
Irritated by this remark, Man asked, “What way?”
“What he meant was,” Jay seized the opportunity to answer the question before I did for he thought it would somehow be less offensive if it came from him, “the way you manage to earn some extra cash each night.”
“Oh, that,” said Man, unaffected by the frank words, “I admit it was fun at first but now it’s more like a job.” He stopped to take his drink before continued, “It stemmed from a one-night stand. I’d go out every other night and find a partner to sleep with and that’d be it. One day I got a money problem and I was in a desperate need of a quick buck so I thought about making money out of it. I told myself that’d be the first and the last time I ever did it. But guess what, I’m still doin’ it. It's fun, exciting, and a great way to make non-reportable income.” He shrugged and took another drink.
“I couldn’t agree more, especially the last bit you said about it being a great way to make non-reportable income.” Jay winked at me.
“Is the pay good?” I asked.
“It’s not so bad, considering I have nothing to lose. Also, the money depends on what they want me to do.”
“Oh oh, I wanna know this,” cried Jay, “Can you be picky when it comes to choosing who to go with?”
I looked at Jay and he returned the glance, knowing I was going to ask the same thing.
“Good question,” complimented Man. “I used to do that, screening out customers. But then I came to realise that after all it’s a job and if you want to make money, it’s strictly a no-no to be fussy.”
“What about protection? Do they use condoms? Do you?” Jay enunciated.
“Hell yeah, I do and I make ‘em all wear one”
“So, basically you’d go out with anyone who’s willing to pay, am I right?” I asked.
“Basically,” said Man with a smile. “See this?” he asked, taking out the latest Nokia phone from his jeans’ pocket and proudly showing it to us. “This is a product of my working for a week, only a week! Told ya it was easy money.”
Man’s exhibition discouraged me from asking what he did with the money he made. I sat there, watching him playing on his brand-new phone, with Jay’s participation. They both giggled when the phone made a weird sound. Somebody was calling.
“Yes, who’s this?” asked Man. “Hi, how are you?...I’m doing good…What?...OK, sure. I’m free for the rest of the day anyway…OK, see you in a bit.” Man flipped the phone shut.
“Sorry guys, it’s a thousand man. He’s my frequenter, always payin’ a thousand, no less, no more. I only go with him ‘cos of his looks. He’s gorgeous! Unlike most of my clients. Anyways, I should get goin’. Nice talkin’ to you guys. Make sure you come say hello if you happen to drop by the soi.”
“Yeah, certainly.”
“Bye bye Man!” said Jay.

To Be Continued...

เรื่องสั้นหรรษา / Time for a short story!!

>> วันนี้ก็เอาเรื่องสั้นที่แต่งไว้ตอนเรียน English Advanced Composition มาลงให้ได้อ่านกัน (เข้าข่ายเอาของเก่ามาหากินอีกแล้วกรู) พอดีมันเป็นงานชิ้น final อะนะ มันก็เลยค่อนข้างจะยาวสักหน่อย ถ้าวันนี้ไม่จบก็ติดตามอ่านได้ในวันต่อไปนะเคอะ (ถ้ายังอยากจะติดตามนะ) อ่านแล้วก็ช่วยคอมเม้นด้วยแล้วกันว่ารู้สึกยังไง ชอบหรือไม่ชอบ ก่อนจะไปอ่านกันอยากจะกระซิบบอกก่อนว่าเรื่องนี้มีเค้าโครงมาจากเรื่องจริงนะ แต่ว่าส่วนไหนจะจริงส่วนไหนจะอิงนิยาย อันนี้เอาไปขบคิดกันเอาเอง ผู้แต่งไม่ขอเม้า 555

>> Today I'm going to put on here my first-ever short story, which I wrote for English Advanced Composition course as a final assessment. The story is a little long so I might have to put the rest on for the next few days. Anyway, before I let u peruse my masterpiece, it should be noted that, although fictional, this story is actually based on a true event. Now, being a professional writer that I am, I'm not going to tell you which part or which character is true, I'll let you figure it out yourself. It's more fun that way, innit?

**All characters written in the following story are completely fictional. Any resemblance to real persons, living or dead is entirely coincidental**

FAIR TRADE

The Weekender

It was two in the morning. The street was scattered with different coloured taxis, from traditional blue-red to shiny bright orange. Their red vacant signs glowed in an act of defiance against the illumination of this well-known street. Drivers sat leisurely in their cars, some plucking the stubble from their chins, some whistling to the tunes on the radio. They did not seem to be concerned about prospective passengers who were now parading out of their parties.
After having said goodbye to all my friends and their friends, I walked out of Soi Four. All the dancing and shouting in the deafening Speed had made me thirsty and hungry. I hated it when I had to shout to people I wanted to talk to over the loud music. Then again, if I had wanted to talk, I knew I should have gone to the place next door, The Balcony. That place was ideal for talkers and starers, the latter whose burden was to search for the same meaningful look from surrounding tables or passers-by.
I knew it was unhealthy to eat at such an ungodly hour but my stomach thought otherwise.
I made my way along the pavement. The remaining street vendors had started to close their little shops. A heavily intoxicated young man staggered across the path in front of me, helped along by a sympathetic girl. Luckily, I had not drunk much that night. It was not much fun to get drunk and go home alone. As I approached a chicken rice stall, I saw a group of sweaty men in tight and flamboyant clothes flocking in front of Soi Two. For months, I had been trying to find the cause of this strange phenomenon until Jay, a good, all-round friend of mine, unravelled the mystery and explained it to me the other day.
“I’m goin’ to Soi Two tonight. You wanna come?” asked Jay.
“Nah, I’ve got work to do, besides I don’t wanna be a part of that ritual assembly in front of the soi when all the bars are closed.” I said.
“What?! What the hell is a ritual assembly?”
“Well,” I cleared my throat, “those guys in front of Soi Two, they seem to be flocking together like a herd of animals just after two a.m.”
Jay grinned, “Ahhh, you mean them,” and continued, “Well, some of them are just like us, normal gay men trying to find the love of their lives but always ending up finding the love of one night, and some of them are there to do business.” He lowered his voice to almost a whisper for the last word.
Jay’s answer was not clear to me so I said, “What you mean? Are they selling something, porn vcd’s, drugs?”
“Stop being silly and pretending to be so naïve. You’re starting to sound like Oliver Twist.” Jay mentioned the novel we studied last term. “Of course they’re selling somethin’.” Jay paused and looked at me cunningly then said, “Their bodies.”
The thought of these young men doing it with some repulsive, drooling farangs for money disgusted me. Even though I knew they only did it out of necessity, I failed to understand why they hustled as there were many other jobs that they could do. I decided to leave the scene and stopped at 7-Eleven instead and took home some dried, wrinkled sausages and instant noodles.

I woke up the next morning feeling tired from the previous night. It was two in the afternoon. Fortunately it was Saturday. I liked Saturdays because I could lie in as long as I wanted. The beauty of living alone was that nobody could tell you what to do. My weekend breakfast was usually some time after twelve. I was still lying in bed, when the phone buzzed and rang somewhere under the pillow. I uncovered the phone, checking who was calling. It was Jay.

“Yes?” I answered in a sluggish voice.
“Don’t sound too happy honey,” answered Jay, “ Rise and shine!”
“Oh, bugger off!” I growled.
“Listen, are you listenin’? OK, good. We’re meeting this person in about an hour. He’s a new friend of mine. I met him at DJ a couple of weeks ago.”
“Good for you. But may I ask what it has to do with me?”
“Yup, you certainly may. Remember that conversation we had about those people in front of Soi Two? Well, this person we’re meeting is one of them.”
“So?” I asked him with genuine innocence.
“So?” repeated Jay. “I thought you might be interested since you asked.”
“Well, I was.”
“Whatever. You’re comin’ with me. You can do a lil’ interview with this guy, it’ll be interesting!”
Not needing any further explanation and reasoning, I told him that I would go. Having known Jay for almost four years, I knew him so well I had developed ways to make him shut his mouth without my having to say it directly (not that I was afraid to or anything).

Jay was confident with his homosexuality, sometimes too confident. He would have been the kind of gay person most people imagined gay people to be for he embodied the stereotype so well. He came out to his family when he was about sixteen. I really admired his courage for doing so. I had never told my family but I guessed my mom knew. Jay once told me that “Every mother knows when her son’s gay”. Jay must have really known what he was talking about.

Jay was late as usual. His excuse had always been, “arriving late makes people anticipate you more,” and my response to that had always been, “arriving late makes people want to punch you in the face more”. I was standing under the huge, green logo of Starbucks, waiting for his advent. Fifteen minutes had passed when, from the distance, I saw a man in a bright pink T-shirt with a pink lettering saying “controversial” strutting towards me. It was Jay and he came alone.

To Be Continued...

หลับตา / 瞳をとじて/ Close your eyes

”คนบางคน พระเจ้าแค่ส่งมาให้เจอกัน แต่ไม่ได้ให้มาอยู่ด้วยกัน”
・・ชอบคำพูดประโยคนี้มากๆ เลยอะ เคยปะล่ะเวลาที่มีบางคนเดินเข้ามาในชีวิตเราแล้วรู้สึกว่าเออ อยากอยู่กะคนๆ นี้ตลอดไป อาจจะเป็นเพื่อนกันตลอดไป หรือเป็นคนรักกันตลอดไปก็แล้วแต่ แต่บางทีอะไรๆ มันก็ไม่ได้เป็นไปตามที่เราต้องการทุกอย่างใช่มะ ไม่งั้นชีวิตคงขาดรสชาติเพราะสมหวังไปซะทุกอย่าง แต่ถึงแม้จะถูกเบื้องบนหรือว่าโชคชะตาลิขิตมาแล้วหรืออะไรก็ตามแต่ เราก็ดีใจแล้วที่เส้นทางชีวิตของเรามันมาพาดผ่านตัดกัน ทำให้ได้มาเจอ ได้รู้จักพูดคุย ได้กลายมาเป็นเพื่อน ได้รักกัน เพราะถึงแม้ว่าวันนี้คนๆ นั้นเค้าจะไม่อยู่แล้ว หรือว่าเค้าลืมเราไปแล้ว ก็จะยังจำและเก็บคนๆ นี้ไว้ในใจตลอดไป แค่นี้ก็โอเคแล้วชิมิคะ (ก็ในเมื่อมันเป็นไปไม่ได้มากกว่าที่เป็นอยูนี้ก็ต้องทำใจอะนะ อย่างนี้เค้าเรียกว่าต้องปลง 555)
・・เกริ่นมาซะนาน เข้าเรื่องดีกว่า เมื่อวันก่อนไปซื้อหนังสือกะแม่มา ได้หนังสือเรื่อง
อยากกู่ร้อง บอกรักให้ก้องโลก (世界の中心で、愛をさけぶ)

เป็นนิยายรักที่แปลมาจากภาษาญี่ปุ่น และก็เอาไปทำเป็นทั้งการ์ตูน หนัง ละคร ฮิตติดตลาดมากมาย อันตัวเราเองนั้นยังอ่านหนังสือไม่จบหรอก ดีวีดีที่ซื้อมาก็ยังไม่ได้ดู แต่พอดีไปได้ซีดีของ Ken Hirai ที่มีเพลงประกอบหนังเรื่องนี้ที่ชื่อ
瞳をとじて (หลับตา) มาฟังก็เลยเกิดอาการอินสุดๆ เพราะชอบความหมายมากๆ เลยอยากแบ่งปันกะคนอ่านที่รักทั้งหลาย ให้ได้ซาบซึ้งกันถ้วนหน้า

瞳をとじて / หลับตา

朝目覚める度に　　君の抜け殻が　 横に い　 る
ぬくもりを感じた　　　　いつもの背中が　　 冷たい
ทุกเช้าที่ลืมตาตื่น ร่องรอยของเธอยังอยู่ข้างกายฉัน
แผ่นหลังที่เคยอบอุ่นกลับเย็นยะเยือก
苦笑いをやめて　 重いカーテンを　　開けよ　う
眩しすぎる朝日　　　 僕と毎日の　　 追いかけっこだ
หยุดหัวเราะที่จำทน เปิดม่านที่หนักอึ้ง
แสงสว่างยามเช้าเจิดจ้า ไล่ตามฉันอยู่ทุกวันเวลา
あの日　見せた泣き顔
な　みだ照らす夕陽　肩のぬくもり
消し去ろうと願　 う度に
心　　 が　体が　君を覚えている
ใบหน้าที่เปื้อนคราบน้ำตาในครั้งนั้นที่ได้เห็นมัน
พระอาทิตย์ยามเช้าที่ส่องแสงกระทบหยดน้ำตา
ความอบอุ่นของไหล่
ทุกครั้งที่เฝ้าปรารถนาให้ลบเลือนมันออกไป
ร่างกายและจิตวิญญาณกลับยังคงไม่ลืมภาพเธอ
Your love forever
瞳をとじて　君を描くよ
それだけで　　　 いい
たとえ季節が　僕の　　心を　　　　 置き去りにしても
いつかは君のこと　 なにも感じなく　なるのか　な
今の痛み抱いて　　　　眠る方がまだ　　 いいかな
Your love forever
หลับตาลง วาดเธอออกมา
แค่นั้นมันเพียงพอแล้ว
แม้ว่าวันเวลาปล่อยหัวใจฉันให้เดียวดาย
แต่สักวันหนึ่ง ฉันคงจะไม่รู้สึกอะไรกับเธออีกต่อไป
โอบกอดความรวดร้าวในวันนี้
หลับไหลสู่ห้วงนิทราไปคงดี
あの日　見てた星空
願　いか　 けて　二人探した光は
瞬く間に消えてくのに
心　　 は　体は　君で輝いてる
ท้องฟ้าที่ดวงดาวเรียงราย ในครั้งนั้นที่นั่งมองดู
แสงสว่างที่สองเราเฝ้าวิงวอนตามหา
กลับหายไปในช่วงพริบตา
ร่างกายและจิตวิญญาณยังคงส่องประกาย
ระยิบระยับเป็นภาพเธอ
I wish forever
瞳をとじて　君を描くよ
それしか出　　　 来ない
たとえ世界が　僕を　　残して　　　 過ぎ去ろうとしても
หลับตาลง วาดเธอออกมา
ทำได้เพียงแค่นั้น
แม้ว่าโลกใบนี้จะหมุนเวียนเปลี่ยนไป
โดยทอดทิ้งฉันไว้เพียงลำพัง
Your love forever
瞳をとじて　君を描くよ
それだけで　　　 いい
たとえ季節が　僕を　　残して　　　 色を変えようとも
Your love forever
หลับตาลง วาดเธอออกมา
แค่นั้นมันเพียงพอแล้ว
แม้ว่าฤดูกาลจะผันแปรเปลี่ยนสีไป
โดยทอดทิ้งฉันไว้เพียงลำพัง
記憶の中に　君を探すよ
それだけで　　　 いい
なくしたものを　越える 強さを
君がくれたから
君がくれたから
ฉันจะเสาะแสวงหาเธอในห้วงแห่งความทรงจำ
แค่นั้นมันเพียงพอแล้ว
เพราะเธอมอบความเข้มแข็ง เพื่อที่จะผ่านพ้นสิ่งที่ทำพลาดไป
เพราะเธอมอบมันมาให้ฉัน
(ขอบคุณเว็บ http://www.tsnlife.com/jlyric สำหรับคำแปลเพราะๆ ไว้ ณ ที่นี้ด้วยนะค้า)

เอ้า เบื่อกันหรือยัง ช่วงนี้เอาแต่เพลงมาลง เพราะอารมณ์ปรวนแปร (หากินง่ายๆ เนอะคนเรา) เดี๋ยวโพสต์หน้าจะเอาเรื่องสั้นที่เคยแต่งไว้มาลงให้อ่าน เพราะบางคนรีเควสต์ไว้ เปลี่ยนบรรยากาศบ้างแล้วกันนะคะ ใครที่จับพลัดจับผลูเข้ามาอ่านในนี้ก็จงทำใจแล้วกันว่าบล็อคนี้มันก็คือสนามอารมณ์ของเจ้าของบล็อก ดีๆ นี่เอง 555 วันนี้แค่นี้ก่อน บายยยย

ว่างเปล่า / empty

โทษที วันนี้ไม่มีอารมณ์จะเขียน พอดีตอนนี้มีสิ่งที่ทำให้นึกถึงเรื่องเก่าๆ ที่ไม่ค่อยอยากจะจำ แต่ก็ลืมยากเชี้ยๆ เอาเพลงไปฟังแทนแล้วกัน เฮ้อ ทำไมมันเหงาจังเรยโว้ย
Sorry, not in the mood for writing today, something reminded me of some things. Things I want to forget but seem incapable of. Anyway, here's a song that speak for me...
****************************
I'll sing it one last time for you

Then we really have to go

You've been the only thing that's right

In all I've done

And I can barely look at you

But every single time I do

I know we'll make it anywhere

Away from here

**Light up, light up

As if you have a choice

Even if you cannot hear my voice

I'll be right beside you dear

Louder, louder

And we'll run for our lives

I can hardly speak I understand

Why you can't raise your voice to say

To think I might not see those eyes

Makes it so hard not to cry

And as we say our long goodbyes

I nearly do

**Light up, light up

As if you have a choice

Even if you cannot hear my voice

I'll be right beside you dear

Louder, louder

And we'll run for our lives

I can hardly speak I understand

Why you can't raise your voice to say

**Slower, slower

We don't have time for that

All I want is to find an easier way

To get out of our little heads

Have heart my dear

We're bound to be afraid

Even if it's just for a few days

Making up for all this mess

Light up, light up

As if you have a choice

Even if you cannot hear my voice

I'll be right beside you, dear...

Run - Snow Patrol

どんな時だって

たった一人で

運命忘れて

生きてきたのに

突然の光の中、目が覚める

真夜中に

光　・Utada Hikaru

คุณร้องไห้ครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่ / When was the last time you cried?

>>นี่ๆ ร้องไห้ครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่ จำกันได้มั้ย เดือนที่แล้ว อาทิตย์ที่แล้ว หรือว่าเพิ่งสองสามวันก่อน เราร้องไห้ครั้งสุดท้ายเมื่อตอนที่ดูซีรี่ส์เรื่อง The Office
>>So, when was the last time u cried? Last month, last week or perhaps a couple of days ago? The last time I cried was when I watched The Office.

ดิ ออฟฟิศ / The Office
>>สำหรับคนที่ยังไม่รู้จักซีรี่ส์เรื่องนี้ เร่เข้ามาฟังทางนี้สิจะเล่าให้ฟัง ซีรี่ส์เรื่องนี้เป็นซีรี่ส์ที่ดังมากในอังกฤษ ได้รับรางวัลมากมายรวมถึง Golden Globe ของเมกาด้วยนะ The Office ออกอากาศครั้งแรกในปี 2002 ซึ่งเป็นเรื่องของเจ้านายนิสัยอุบาทว์อย่าง David Brent และพนักงานในออฟฟิศที่ทำงานเป็นรูทีนแล้วก็แบ่บน่าเบื่อมากๆ (ใครที่ทำงานออฟฟิศอยู่ตอนนี้คงนึกออกนะ) ไม่มีอะไรน่าตื่นเต้น วันๆ มาทำงานเพื่อให้วันนึงหมดไปแค่นั้น
บางคนอาจจะนึกเปรี้ยวเอ่ยถามขึ้นมาว่า
อ้าว แล้วมันน่าสนใจตรงไหนล่ะคะ แหม ก็เพราะความที่มันเป็นซีรี่ส์ของอังกฤษสิ ความขำของมันจึงพิเศษกว่าของเจ้าอื่น เพราะว่ามุขเค้าแนบเนียนมากๆ คือไม่ตลกโปฮาเหมือนเรื่องอื่น ถึงเรื่องนี้เป็นคอมเมดี้แต่ไม่มีเสียงหัวเราะแบบในเรื่อง Friends หรือพวก sit-com เมนสตรีมทั่วไปมากวนใจ ดังนั้นเวลาจะขำจะหัวเราะก็สามารถทำได้เลยไม่ต้องรอให้มีหน้าม้ามาหัวเราะนำให้ฟังก่อน แล้วความขำมันก็เป็นแบบ black comedy อะ คือบางทีดูๆ ไปมันก็ขำไม่ออก แล้วทุกๆ รูปแบบของอารมณ์ขันแบบอังกฤษมีหมดเลยในเรื่องนี้ ส่วนจะมีอะไรบ้างนั้น มองลงไปตรงภาษาอังกฤษแล้วอ่านเอาเองแล้วกัน

>>Now, for those of u who have no idea what I'm on about, The Office is a very sucessful British mock-cumentary series on BBC which first aired in 2002 (correct me if I'm wrong) and it won so many awards . The Office follows days in the life of David Brent, the boss from hell (and yet I like him). There're 3 series to it, 1 and 2 and then the X'mas Specials. The series is mainly about routine activities and banal lives of the people who work in the office. "So, what's so interesting about that then?" u may ask. Well, The Office is hilarious in a rather odd way. There's no canned laughter like Friends or other sit-com series that tell u when to laugh, so the tone of its humour tends to be quite dark. All aspects of English humour; self-deprecation, irony, understatement, self-mockery and embarrassment can be found in The Office as the series is permeated with them.

>>คำถามต่อมาคือ อ้าว ถ้ามันเป็นคอมเมดี้แล้วจะร้องไห้หาหม่าม้าทำไมล่ะ คือเรื่องนี้อะมันแอบมีเรื่องรักๆ ใคร่ๆ แอบปนอยู่ด้วยจางๆ ด้วยไง ตัวละครชื่อ Tim (ขวัญใจชั้นเอง) กับ Dawn เค้ารักกันไง แต่ทีนี้ฝ่ายหญิงเกิดไปหมั้นหมายกับอีกคนนึงแล้ว แต่คู่หมั้นคนนี้ก็ไม่ได้เป็นคนดีหรอกเพราะว่าชอบไม่ให้กำลังใจเมียตัวเอง คือ Dawn เค้าอยากเป็นคนวาดภาพประกอบในหนังสือเด็กใช่ม้า แล้วผัวมันก็แบ่บ เออ เลิกเหอะ วาดไปก็ไม่ได้อะไร ไม่ได้เงินมากมาย เพราะเธอก็ไม่ได้วาดเก่งหนักหนา สู้ทำงานในออฟฟิศดีกว่าประมาณนี้ Tim กับ Dawn ทำงานอยู่ด้วยกัน ก็เลยเฟลิตกันตลอด น่ารักดี แล้วตอนท้ายๆ Dawn ต้องย้ายไปอยู่ที่อเมกากับคู่หมั้น Tim ก็แบ่บเออ ปล่อยเค้าไปแล้วตัวเองก็ต้องมูฟออนชะมะ ทีนี้ตอนคริสต์มาส ที่ออฟฟิศเนี่ยเค้าจัดงานเลี้ยงกัน คุณ Dawn ก็กลับมาร่วมงานและก็ได้เจอ Tim ฝ่ายชายก็ให้ของขวัญคริสต์มาสกับ Dawn ก่อนที่ Dawn จะต้องกลับบ้านที่เมกา แล้วตอนที่ทั้งสองคนนี้ยืนอยู่ด้วยกันกำลังจะร่ำลาอะ โอ้โห เป็นอะไรที่แบ่บ อึดอัดมากอะ เคยปะ เวลาต้องลากับคนที่เรารักอะ มันตื้นตันใจ มันไม่มีอะไรจะพูด เพราะพูดแล้วเดี๋ยวก็ร้องไห้ออกมา ต่างคนก็แบ่บเออพยายามทำเป็นร่ำลากันปรกติ แต่ในใจอะไม่อยากไปเลยเชี้ยเอ้ย แล้วตอนต่อไปนี้แหล่ะที่ทำเจ่ร้องไห้เป็นวรรคเป็นเวร คือตอนที่ Dawn เปิดของขวัญในแท็กซี่ แล้วของขวัญแบ่บเป็นชุดสีน้ำสำหรับวาดภาพอะเมิง แล้วก็มีการ์ดแนบมาเขียนว่า "Never give up!" แล้วก็มีรูปการ์ตูนที่ Dawn เคยวาดให้ Tim แปะอยู่ข้างๆ โอ้โห กรูน้ำตาพรูเลยอะ ภาพตัดมาที่งานเลี้ยง หนุ่ม Tim ของเราก็กำลังยืนคุยอยู่กับเพื่อน Dawn เดินเข้ามาในงาน ร้องไห้มาเลย มากอด Tim แล้วเพลง Back For Good ของ Take That ก็ขึ้นมา (แต่ก่อนเฉยๆ กะเพลงนี้มาก ตอนนี้กลายเป็นชอบไปแล้ว) แล้วทั้งสองก็จูบกัน แล้วก็จูงมือกันออกไป กรูก็พรั่งพรูอีกรอบ แล้วจากตอนนั้นจนจบเป็นอะไรที่ดูแล้วมีความสุขมากๆ เลยแบ่บว่าไม่น่าเชื่อว่าทำไมมันดูแล้วสุขใจ อิ่มเอมได้ขนาดนี้ กลายเป็นรักซีรี่ส์เรื่องนี้ไปเลยอะ

>>Another question has now arisen, "if it's a comedy then why the hell did u cry over it?" Interestingly, there's a love story between Tim and Dawn behind it. As spoiling the storyline of the series isn't part of my intention in writing this, I'm not going to tell u exactly what happens. But anyway, basically they're in love with each other but the problem is Dawn is already engaged to someone else. So the story goes on to the bit where Dawn comes back for Christmas party at the office (where Dawn used to work as receptionist) from the US, where she and her fiance moved to. There's this scene where Tim and Dawn are saying goodbyes to one another. It's obvious neither of them wants to leave but, if u ever to leave someone u love, there's always this awkward, silently suffocating moment where we don't want to say anything, in fear of beaking down, though we have loads to say to them. Tim and Dawn are just standing there, feeling awkward, trying not to make a big deal out of it by making jokes of their parting. The part that got me was when Tim (my fav character) gave Dawn a Christmas present with a card saying "Never give up" (on what, I'll let u find that out urself)and then Take That's Back For Good plays in the background. Spontaneously, tears came trickling down my face. And then the rest of the series was just pure bliss to watch. I was so overwhelmed.

>>สรุปแล้วแนะนำนะเรื่องนี้ ลองไปหามาดูกันนะ อาจจะยังไม่ค่อยเก็ตมุขนักแต่ก็ดูไปเรื่อยๆ ศัพท์แสลง references ต่างๆ ก็จะเป็นอังกิดๆ แต่เรื่องนี้ให้ทุกรสจิงๆ มีทั้งขำ ทั้งร้องไห้ ทั้งสงสารตัวละคร ทั้งทำให้เราได้คิดสารพัด ดูแล้วอิ่มเอมสุดๆ เลยอะ
>>To conclude, I'd recommend this series to anyone who loves a good laugh and craves something a little different. The Office will make u think, realise, laugh, feel embarrassed, sympathise with certain characters and cry with overwhelming joy. I'm not exaggerating in the slightest. Watch it, u won't regret it.

ก่อนไปขอทิ้ง quotes ที่ชอบไว้ให้อ่านเล่นๆ แล้วกันนะ
Before I go, here's 2 of my fav quotes from the series:
“A philosopher once wrote you need three things to have a good life. One, a meaningful relationship, two, a decent job of work, and three, to make a difference. And it was always that third one that stressed me, to make a difference. And I realise that I do. Every day, we all do. It’s how we interact, with our fellow man.”
“How would you like to be remembered?”
“Simply, as, the man who put a smile on the face of all who he met.”
Brent (Specials)

มุขอังกิดจะเป็นอะไรประมาณนี้อะ...
Below is a perfect example of the English humour...
“No I don’t talk about my love life for a very good reason, and that reason is I don’t have one. Which is very good news for the ladies-I am still available. I’m a heck of a catch, cos, er well look at it. I live in Slough, in a lovely house, with my parents. I have my own room, which I’ve had since yep, since I was born. That’s seen a lot of action I tell you. Mainly dusting. I went to university for a year as well, before I dropped out, so I’m a quitter. So, er, form an orderly queue ladies.”
Tim (Series 2)

เข้าไปดูได้อีกที่นี่นะ ถ้าสนใจ
More about the series can be found at http://www.bbc.co.uk/comedy/theoffice/

ว่าแต่ว่า คุณร้องไห้ครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่ล่ะ
So, when was the last time u cried?

เค้าว่าความรักนั้นคือ / Some say love, it is a....

@@ วันนี้ไม่มีอะไรมากมาย ตอนเช้าไปซ้อมสเก็ต เจอโค้ชเก่า คุณวี เดี๋ยวนี้สวยขึ้นมากนะค้า กินอะไรมาก็ไม่ทราบ แล้วใส่กางเกงสีเขียวใบตองรัดรูปเชียว หมุนทีนึงก็ต้องคอยดึงกางเกงลง เพราะมันร่นขึ้นมา แต่โดยรวมแล้วชีก็งามค่ะ

@@ กลับมาบ้าน ไม่ได้ทำไรมากมาย ดูทีวีเรื่อยเปื่อย วันนี้รายการ The Swan เป็นวันที่ประกวดแล้ว ชอบคนที่ชื่อ Beth อะ เชียร์มาตั้งแต่แรกแล้ว สวยกว่าเพื่อนเลย กรรมการก็ให้คะแนนเยอะเชียว แล้วก็ดู Big Brother เส็ดก็เปิดดู Thailand's Next Top Model ของซอนย่าช่องสามกะของ
ไทร่า ณ America ช่องยูบีซี เปลี่ยนช่องสลับไปสลับมาเพราะดันฉายพร้อมกัน แต่ก็นะ ของเมกาดูดีกว่าเยอะเรย (อืม ทำไมกรูดูแต่รายการพวกนี้ล่ะเนี่ย)

@@ พอดีกะลังหาเพลงที่จะเอาไปทำโปรแกรมแข่ง Skate Asia 2005 ที่จะมีขึ้นในเดือนสิงหาคมนี้ที่อิมพีเรียล เวิลด์ สำโรง กะว่าจะลงแข่งสัก 3 รายการ สองรายการแข่งคนเดียว อีกรายการแข่งกะเพื่อน ขำๆ
ดูใน iTunes ก็เจอเพลงที่ถูกใจมากมาย Skate Asia นี้ดีอย่างคือสามารถใช้เพลงที่มีเสียงร้องได้ ซึ่งตามปรกติแล้วเค้าจะให้ใช้ได้แค่ instrumental music เท่านั้น หาไปหามาก็เจอเพลงนี้เข้า The Rose เวอร์ชั่นที่ฟังนี้ร้องโดย Ken Hirai ยุ่นอินเตอร์ (หล่อด้วยเน้อ) เพราะมากๆๆ อ่านเนื้อเพลงดูดิ ชอบสามประโยคแรกมากๆ เลยอะ โดยเฉพาะท่อน "...an endless aching need" โอ้โห จะตรงมากไปกว่านี้ได้อีกมั้ยเนี่ยยยย

x x x x The Rose by 平井堅 (Ken Hirai) x x x
Composed by Amanda McBroom**

Some say love, it is a river that drowns the tender reed.
Some say love, it is a razor that leaves your soul to bleed.
Some say love, it is a hunger, an endless aching need.
I say love it is a flower and you it's only seed.
It's the heart afraid of breaking, that never learns to dance.
It's the dream afraid of waking that never takes the chance.
It's the one who won't be taken who cannot seem to give,
And the soul afraid of dying that never learns to live.
When the night has been too lonely and the road has been too long,
And you think that love is only for the lucky and the strong.
Just remember in the winter far beneath the bitter snow lies the seed that With the sun's love in the spring becomes the rose....
x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x
@@ เป็นไงล่ะ เพราะเนอะ เสียดายที่เอาเพลงนี้มาลงไม่ได้ (หรือว่าทำได้ แต่ชั้นทำไม่เป็นเองวะ) ลองๆ ไปโหลดฟังกันนะที่นี่เลย http://www.sonymusicshop.jp/detail.asp?goods=DFCL-1122
ถ้าจะไปหาซื้อก็นี่เลย อัลบั้ม Ken's Bar มีเพลง cover หลายๆ เพลง เช่น Don't Know Why ของนอแร่ด เอ้ย ร่า โจนส์ ที่ Ken เอามาร้องใหม่ได้เพราะไปอีกแบบไม่แพ้ต้นฉบับ

ส่วนวันนี้ขอแค่นี้ล่ะ จบดื้อๆ ซะงั้นอะกรู