วันหยุด / Driven

ก่อนอื่นขอบอกก่อนว่าเนื้อหาอันนี้กะข้างล่างไม่เหมือนกันนะ ดังนั้นอย่าขี้เกียจตัดช่องน้อยแต่พอตัวอ่านเฉพาะภาษาใดภาษาหนึ่งเท่านั้น อ่านอันนี้จบก็จง scroll ลงไปอ่านข้างล่างด้วย อุตส่าห์เขียนมาให้อ่านทั้งที คนอัพเหนื่อยค่ะ เอาสาระดีๆ (หรอ) มาให้ ก็จงรับกันไป เอาเถอะค่ะ อย่าขี้เกียจ เกิดเป็นคนทั้งที ฝึกสมองไว้ซะบ้างเดี๋ยวมันจะฝ่อไปซะหมด อุ้ย ปากจัดจริงเรา เข้าเรื่องดีกว่า
วันนี้อยู่บ้านฮ่ะ ถึงได้มีเวลามาอัพบล็อกสักที ปล่าวค่ะปล่าว หนูไม่ได้โดดงานนะ วันนี้วันหยุดจิงๆ พอดีที่ทำงานเค้าใจดีให้วันหยุดเพิ่มอีกหนึ่งวัน จะได้มีเวลาพักผ่อนและก็ไปทำอย่างอื่นเหมือนชาวบ้านเค้าบ้าง ดีจายเจงๆ เรย หลังจากที่นอนจนเต็มอิ่มแล้ว ตอนเที่ยงๆ ก็จัดแจงลุกจากที่นอนมาโยคะ (โกหก) เสร็จก็อาบน้ำแต่งตัวเป็นเด็กแนวสวยๆ ไปสยาม ป่าวค่ะ มิได้ไปช้อปปิ้งแต่อย่างใดแต่ไปกดสิวฮ่ะ เมื่อวันเสาร์ที่แล้วไปกดมาแล้วทีนึง ก็ไม่เห็นเจ็บอย่างที่นางพยาบาลมันขู่ไว้ ชั้นก็อู้ยยยไม่เห็นจะเจ็บเรยเธอ วันนี้จึงเกิดอาการอยากลองของจะไปกดอีก สงสัยชีวิตชั้นขาดความเจ็บปวดทางร่างกาย (แต่ใจอะ เจ็บอยู่ประจำ ฮิ้ววววววว) ไปถึงเคาเตอร์ก็หย่อนก้นนั่งลงบนเก้าอี้ บรรจงถอดหูฟังไอพ็อด แล้วเอาผมทัดหู...
“มากดสิวอย่างเดียวค่ะ” ข้าพเจ้ากล่าว
“ถ้าเจ็บทนไม่ไหว บอกนะคะ” (อู้ยย จ้าา เคยมาทำแล้วค่าคุณ รีบๆ ทำเถอะค่ะ ชิวๆ)
ครึ่งชั่วโมงต่อมาดิชั้นนอนน้ำตาไหลอยู่บนเตียงกดสิว เชี้ยเอ้ยยยยย เจ็บชิบหายเรย จะร้องบอกนังพยาบาลว่าให้หยุดทำก็ไม่กล้า เพราะไปปากเก่งกะเค้าไว้ เดี๋ยวเสียฟอร์มเด็กแนวหมด ดิชั้นรีบเดินออกมาจากสถานที่แห่งนั้นโดยมีทิชชู่ห่อก้อนน้ำแข็งประคบใบหน้าอยู่โดยพลัน โอ้โห เจ็บมากๆ เรยอะ วันนี้เลือดไม่ค่อยออกแต่เจ็บ เสาร์ที่แล้วเลือดออกเยอะ แต่ไม่ยักกะเจ็บหว่ะ ตอนแรกว่าจะกลับบ้านเอาหน้าช้ำๆ ไปซุกหมอน หอนแข่งกะหมา แต่ไม่ค่ะ สาวมั่นอย่างเดี๊ยนอยู่ที่สยามแล้วจะไม่เดินชมผู้คนซะหน่อยมันก็จะเสียที เสียดายอุตส่าห์แต่งตัวซะเริ่ด ก็ไม่ได้ทำอะไรดราสติกนะค่ะ แค่ไปซื้อดีวีดีกะซอฟแวร์แค่นั้นเอง แต่อายจังเลย วันนี้มีคนสบตาด้วยตั้งเยอะ ก็ไม่รู้ว่ามันมองหน้าผากกะแก้มที่ช้ำเลือดช้ำหนองหรือว่าชั้นน่ารักน่าเอ็นดูก็ไม่รุ (ไม่ต้องเสือกตอบให้กูนะ) เมื่อกี้ช่างสายัณห์มาซ่อมยูบีซีให้เพราะว่ามันไม่ค่อยชัด อีห่า ของเถื่อนก็เงี้ย ฝนตกนิดๆ หน่อยๆ ก็ไม่ชัดซะแล้ว แต่ดีนะที่อะคาเดมี่มันจบไปแล้ว ไม่งั่นเดี๋ยวคุณสายัณห์เค้ามานั่งตินั่งวิจารณ์อีก วันนี้แค่นี้ก่อนค่ะ เดี๋ยวจะไปซื้ออาหารเย็นรับประทานแว้ววววววว

ปล. นี่ๆ แกรู้มะว่ามิวสิค Tripping ของ Robbie Williams อะ อี Robbie มันจะวิ่งไปหาใครไม่ทราบ วิ่งมันทั้งเรื่องเรย อย่างนี้เข้าข่ายเอ็มวีลูกหลานเด็กหญิงวัลลี (อย่างที่หนังสือปอปเค้าว่าไว้) คือวิ่งแม่งไปเถอะค่ะ วิ่งอดวิ่งทนไปเรื่อยๆ จนกว่าจะจบเพลง เหมือนกะเพลง Fix You ของ Coldplay ไง เพียงแต่คุณคริสเค้าเดินบ้างวิ่งบ้างแล้วแต่อารมณ์ติสท์ๆ ของแก แต่สงสัยจังเลยว่าทำไมไม่นั่งรถเมล์ นั่งทยู้บไปก็ได้หนิค่ะ จะไปเล่นคอนเสิร์ตใหญ่ๆทั้งที นี่ถ้าเป็นเจ่เจ่จะโทรเรียกรถลิมูซีนประดับด้วยกุหลาบขาวห้าร้อยดอก (เหมือนเจโล) และก็ลูกหมาน่ารักๆ อีกหนึ่งตะกร้าเอาไว้กิน เอ้ย เล่นระหว่างทาง (เหมือนอีมาราย์)จากต้นสังกัดให้มารับไปที่คอนเสิร์ตซะให้รู้แล้วรู้รอด นี่ยัยเกว็นเน็ตไม่ได้สอนวิธีทำตัวเป็นเซเลบริตี้เรื่องมากบ้างหรอไงก็ไม่รุนิ


**While I was flicking through my not-so-legitimate cable TV channels the other day, I came across this very interesting show on VH1 called “Driven”. The show then featured the uber hot (somebody else’s opinion) Russian tennis player, Anna Kournikova. It was basically about how ‘driven’ Anna was and how even more driven her mom was in order to push her daughter to the top and remain there.

Before we go on any further, I just want to say that prior to my watching this show, I never thought of this racquet queen to be more than just a sport woman-cum-celebrity who managed to attract a lot of media attention by dating sexy, moled Hispanic Kike (pronounces ki-kay) or more commonly know as Enrique, as well as constantly showing what should be in her tennis skirt on magazine covers. However, after having sat through 45 minutes of sweaty Kournikova prancing around the court under the watchful eye of her mother, I started to admire her fierce determination. Then I asked myself, “Am I driven?” As much as I’d like to think that I am, the feeling is still very vague. Don’t I have any determination at all? If I do, where is it? When was the last time I really wanted something and was motivated enough to pursue it? I want to ask all of you the same questions. Do we just live our lives from day to day? What is the challenge of today, hanging up all your laundry in an orderly fashion?

Well, after a few moments of contemplation, I came up with a new challenge of mine: Learning Japanese. I’m not going to waste time rambling why (but if any of you ever want to know, feel free to ask me in a comment). As you know, Japanese is arguably the most difficult language in the world hence the challenge. My goal is this, by December 2006, I’ll, finger-crossedly, have learned enough to take the Jap version of TOEFL (JLPT: Japanese Language Proficiency Test). I’m hoping to take 三級 (level 3, upper beginner), which requires the knowledge of 300 kanji, 1,5oo words and 300 hours of study....

The dare is on!!

If you’re beginning to feel that your life is dull, what are you waiting for? Find something to do, there are loads of activities out there you can do. Take belly dancing class or, if you lack the expertise, you can even try the art of fellatio class. Just whatever you’re interested in. Challenge yourself. Life is fun yet short so make the most of it!