ศุกร์สราญ / คนหน้าฉี / แย้งส์

กรี๊ดๆๆๆๆ เปิดทีวีมาก็เห็นคุณ Richard Ashcroft กะลัง bitter-sweet-symphony-ing อยู่กะวง Coldplay โดยมีคุณคริส พัลโทร์ว นั่งหน้าพริ้มสวยจิ้มเปียโนอยู่ข้างๆ ตอน concert Live 8 ณ ไฮด์พาร์ค ลอนดอนบ้านชั้นเอง (ดูๆ ไปแล้วกล้องมันจับภาพคุณคริสบ่อยกว่านักร้องอีกนะ ไม่รู้ว่าข้อมือกะนิ้วคริส มาร์ตินนี่มันน่าดูตรงหนายยย ชั้นจะดูริชาร์ดกะกางเกงเอวต่ำของเค้า) ฟังเพลงนี้ทีไรขนลุกทุกทีเลย โดยเฉพาะตอนอินโทรเครื่องสายดังขึ้น ตอนแรกนึกว่ากะลังดูเทปบันทึกภาพที่เค้าเอามาฉายซ้ำให้ดูอีก กูก็เตรียมจัดแจงจะปูเสื่อนั่งดูให้มันหนำใจซะหน่อย เพราะคราวที่แล้วได้ดูไม่ครบ ดูไปจนเพลงจบถึงได้รู้ว่ามันเป็นแค่มิวสิควีดีโอที่ตัดมาจาก LIVE8 DVD อีกทีนึง น่าน ทำให้กูอยากได้ดีวีดีแผ่นนี้ขึ้นมาโดยพลัน สีลมจะมีหรือยังน้า ใครรู้บอกชั้นที

เมื่อคืนไปงาน DUDE/SWEET มาค่ะ เค้ามีงานครบรอบสามปี มีวง futon มาเล่น แต่เสียดายที่ไปช้าได้ฟังไม่กี่เพลงเอง แต่ไม่เป็นไรค่ะ พาร์ตี้ที่เหลือก็มันสะใจ กะไดลิงมากๆ ได้ไปกะเพื่อนเก่าๆสมัยมัธยมเปรี้ยวอมหวานทั้งกระโดดทั้งแหกปากร้องเพลงจน วันนี้แทบจะไม่มีเสียงเปล่งออกมา โมเม้นที่ประทับใจเมื่อคืนคือตอนที่มีผู้ชายมาคุยด้วย (โมเม้นนี้ขอสงวนสิทธิ์ไม่เล่าให้ฟัง) และก็ตอนที่เค้าแจกเสื้อ คนข้างล่างรวมทั้งคนเขียนเองก็ร้องแรกแหกกระเชิง
เรียกร้องความสนใจเพื่อที่คนข้างบนจะได้เมตตาโยนเสื้อลงมาให้ สักพักนึงผ่านไปกำลังนึกในใจว่าทำไมแม่งไม่โยนมาตรงกูบ้างเลยวะ และแล้ววัตถุสีขาวซึ่งเป็นผ้าสำลีเนื้อดีนุ๊ม นุ่ม ก็ลอยละล่องเข้ามาอยู่ในกรงเล็บของดิชั้นอย่างไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย โอวววว สวรรค์มีตา นี่คงเป็นเพราะว่าเค้าเห็นชั้นยืนสวยเด่นอยู่กลางฟลอร์หรือไม่ก็อยากจะให้ชั้นหยุดทำกริยาที่ชั้นกำลังทำอยู่ แต่คนเขียนว่าคงเป็นเหตุผลอันแรกมากกว่า

บทสรุป เพลงเยี่ยม คนยอด (ยกเว้นบางคนที่ชอบทำหน้าหีใส่กูเวลากูขอเดินแทรก มึงมาเที่ยวนะ จะเครียดไปหนายยย) แต่เครื่องดื่มค่อนข้างแพงอยู่

**สิ่งที่ชั้นไม่เข้าใจ**

--- ทำไมนะทำไมคอมพิวเตอร์มันไม่ยอมให้ชั้นพิมพ์สระอาติดกันหลายๆ ตัว แล้วพิมพ์สระอาตัวเดียวโดดๆ ก็ไม่ได้อีก มันยางงายยยยยยยยย

--- ทำไมนะทำไม พนักงานธนาคาร พนักงานไปรษณีย์ แคชเชียร์ที่เซเว่น ทำไม ทำไม ชอบทำหน้าหีใส่ลูกค้า ไม่เข้าใจ เมื่อวันศุกร์กูไปเบิกเงินที่ธนาคารกรุงเทพ สีลม ซึ่งเป็นสำนักงานใหญ่ บริการอะไรมันก็น่าจะดีชิแมะ แต่ไม่เลยค่ะ อีพนักงานหญิงวัยค่อนข้างจะกลางคน (สังเกตว่าพนักงานหน้าหีส่วนใหญ่จะเป็นเพศหญิงอายุสามสิบขึ้นไป) มันทำหน้าเหมือนกูไปขอเบิกเงินจากบัญชีของมันเอง อีห่า พอกูเซ็นต์ชื่อให้มันไม่ครบ มันก็ถอนหายใจฮวบฮาบแล้วพูดด้วยน้ำเสียงสัดหมาว่า “ตรงนี้ด้วยค่ะ” แหม๊ จิกกูเต็มที่เลยนะเมิง เวลาตอนนั้นก็แค่สายๆ มึงจะรีบทำหน้าหีไปไหนหล่ะ กูรู้ว่าชีวิตมึงคงบัดซบมากแหล่ะ แต่อย่ามาลงที่กูได้แมะอีแก่ อะ เอาเถอะ กูจะไม่ตอบโต้ แต่กูจะเอาความเลวของมึงมาประจานลงบล็อคกู

ไหนๆ ก็ประจานและ ขอประจานอีคนจัญไรอีกคนนึงเถอะ อีคนนี้มันเป็นครูอยู่ที่ทำงานชั้น มันเป็นคนเมกัน ชื่อว่า เจที (การประจานที่ถูกต้องควรหลีกเลี่ยงการใช้นามแฝง) ชั้นก็ไม่ได้อะไรกับมันหรอกตอนแรก เพียงแค่แอบชื่นชมตามประสาเพราะว่ามันหน้าตาน่ารักแถมอายุน้อย แต่ความชื่นชมทั้งหลายที่เคยมีมลายหายไปกลายเป็นความหมันไส้ ความรำคาญ ความเกลียดแทน เรื่องมันมีอยู่ว่า ชั้นได้รับหมอบหมายจากผู้จัดการฝ่ายบริการ ให้ดูแลนักเรียนใหม่คนนึง เพราะว่าเค้ายังไม่เข้าใจระบบการเรียนการสอนที่นี่ แล้วเมื่อวันก่อนนักเรียนคนนี้เผอิญมีเรียนกับอีเจทีเร็กซ์ ด้วยความที่กูเป็นคนมีความรับผิดชอบต่อหน้าที่และด้วยความหวังดีของกู กูจึงยอมเสียเวลาไปบอกมันว่าจะมีนักเรียนใหม่คนนึงเข้าคลาสมัน กูบอกมันว่าขอให้ช่วยดูแลนักเรียนคนนี้เป็นพิเศษหน่อย เพราะเค้ายังไม่รู้เรื่อง มันสวนกูกลับมาด้วยน้ำเสียงสำเนียงอันโซอะเมริกันอันน่ากระอักกระอ่วนใจมาว่า "WHY!?" กูไม่ได้ exaggerate เลยนะถ้าถอดเสียงและน้ำเสียงของมันออกมาเป็นภาษาเขียน
จะได้เป็นตัวพิมพ์ใหญ่พร้อมด้วยอัศเจรีย์กะเครื่องหมายคำถามอีกสองอัน กูก็อึ้งไป แต่ก็พยายามอธิบายบอกว่า กูก็ไม่ได้เป็นญาติฝ่ายไหนกะอีนักเรียนคนนี้หรอก (อีสัด) ไมเคิ่นบอกให้กูดูแลนักเรียนคนนี้ กูก็ทำตามคำสั่งแค่นั้น แล้วก็บอกมันว่าให้ช่วย encourage him to speak in a class มันก็ทำหน้ากวนตีนพร้อมยักไหล่บอกว่า I'll encourage everyone to speak...!

กูก็นึกแล้วว่าอีเชี้ยนี่มันต้องตอบกูแบบนี้ จ้า อีคนรักความเท่าเทียมกันของมวลมนุษยชาติ แต่ประเด็นคือกูไม่ได้ให้มันไปใส่ใจนักเรียนคนนี้คนเดียวหนิ กูบอกว่าให้ช่วยดูแลมากเป็นพิเศษเพราะว่าเค้าเป็นนักเรียนใหม่ ก็แค่นั้น

มึงจะทำตามหรือไม่ทำตามก็เรื่องของมึง กูทำหน้าที่กูเสร็จแล้ว ไม่เห็นต้องมาเห่าใส่กูเลย นี่ถ้าเป็นครูคนอื่นนะ กูรู้เลยว่าเค้าจะไม่พูดแบบนี้ สัดหมาจิงๆ กูสูญสิ้นความชื่นชมมันไปเลย หน้าตาดีแต่นิสัยเหี้ยอย่างงี้กรุณาไปไกลๆตีนกูเลย สาดดดด

นับวันกูจะยิ่งรำคาญคนประเทศนี้มากขึ้นเรื่อยๆ ทำตัวแบบว่าชนชาติมึงเป็น God’s gift to humanity แล้วคนเมกันนี่แบ่บดราม่าควีนอะไรกันหล่ะ นี่พูดแบบเข้าข้างคนอังกิดเต็มที่เลยนะว่าอารมณ์ขันเหนือกว่าพวก yanks มากๆ แล้วก็ชอบเล่นมุขทำลายตัวเองในขณะที่ yanks ชอบพูดยกตัวเอง

ตอนนี้อัตราส่วนแย้งส์กับคนอังกิดที่ทำงานอยู่ที่ประมาณ 3 ต่อ 7 ถ้าจำนวนแย้งส์เพิ่มขึ้นเมื่อไหร่ กูจะลาออก!!!

That is like sooooo harassment!! / UK Revisited

Oiiii!!!
Annoyed!!

I was trying to sleep this morning when this really annoying woman just kept ringing on my mob. I refused to answer it because I needed my sleep. It was my day off and I had every right to make the most of it. Ok, let me just rewind for you a lil bit. A couple months ago, I was making my way to the cinema when a group of street interviewers approached me. I should have said ‘no’ but being a nice person that I was (still am), I indulged them with my willingness to answer their questions. It wasn’t much of an interview really, for they gave me this lil piece of paper, on which they told me to put my particulars. Once finished, they said I might win a free vacation to Phuket or wherever I couldn’t really remember. Then I’d completely forgotten about all of this until this bloody woman called me yesterday telling me to go pick up the voucher. Sounded good eh? Well, not when she eventually revealed that I needed to attend the 2-hour presentation before I could collect the free coupon.

I could just smell SCAM all over it!

Besides I didn’t really care anyway. So I told her no, I wouldn’t be able to go and attend the meeting. I had something better to do. Ok, that was taken care of, I thought…

But then this morning she must have called me more than 10 times. I never once picked up and she just didn’t take the hint! Urghhhh, I hate telemarketing, give it a rest, will ya!? “No” is exactly that, N-O, what part of it don't you understand!?


UK Revisted

Anyway, let’s talk about something pleasant now. Though it’s been over seven months now since I came back from my significant other’s motherland, hardly a day goes by without me reminiscing about it. Call me traitor or unpatriotic, I’m utterly smitten with this little isle!

Its people, its diverse dialects and accents, its unique humour, its arts, its language, its music, its literature…please stop me here!

So yeah you got the message.

My trip to the UK was initially just an idea my other half and I were toying with. I’d never thought it would actually come true. When the plan began to take shape and an appropriate sum of money saved, I booked the flight. You know I wasn’t excited or anything to book it seven months in advance. Anyhow, it gave me a sense of assurance to have the ticket resting warmly in my sweaty palms. The next step now would be the dreadful visa application.

As Thai citizens, we’re blessed with the privilege to have to apply for a visa in order to set our feet in most countries. England is, of course, no exception. Why would it be? Fortunately, I was then still a student so visa applying shouldn’t be much of a kerfuffle. If I remember correctly, I went to apply for the visa during my final exams of my last year of university. Honestly, I was worried more about the visa than graduating. We (boyfriend and myself) made sure I had all the documents they would ever require. I arrived at the embassy at around five in the morning and saw quite a few people were already queuing. Well, I’ll skip the waiting bit and fast forward to the moment I was being interrogated by the interviewer. She asked me if the person I was going to visit was my boyfriend. I was like yeah and she was like come on there was no need to hide. I thought well how would I know you weren’t some kind of homophobic sod. What if I told her right off the bat and she rejected my application? It’d always better to be on a safe side, no?

So finally, I got granted the visa. Everything was set. I was counting down the days to my departure day which never seemed to come quickly enough. But then again life’s all about waiting, isn’t it?

The most fun aspect of travelling, to me, is the process of getting there. I love the airport atmosphere, love the feeling of leaving my country (traitor!!), love the anticipation. The plane ride has got to be the most exciting and, at the same time, boring bit. It’s almost like a community, a small, temporary version of a family where everyone lives together, eats together, sleeps together, shares loos togther, sleep next to each other and pray we get to our destinations intact.

I can go on and on forever about how much fun I had on this trip but in order to keep some of the readers interested, I won’t do that…just yet. So instead of wittering on about it, I’ll just make a list of things I most enjoyed while I was in the UK (in no particular order)…


1. Bullring – Birmingham: Love it, love it. Loads of cool shopping places. Modern yet traditionally English. I love the church being just in the background of it all. It’s a must see destination in its own right! I remember dragging my suitcase through that area when we came back from London, or was it Paris?, at night (the bloody bus was soooo overheated I could have died of suffocation). It was just beautiful. Stark contrast to what it was during the day. Very serene and quiet, the bull’s still there, the church’s still there, BUT the people’s gone, wikkid!

2. London: Love everything about it. Who doesn't!? Except for 2 things though. One being it is overcrowded with tourists, another one being how cruelly expensive it is to live. I love the streets filled with shops and stores. I was like an excited lil kid amidst toy shops! Not to mention all the tourist attractions, all live up to their reputations. Famous red double-deckers were passing by, it was just oh-so-English.



3. Billy Elliot The Musical: My first real taste of theatre experience in England! Haha yah, got a bit cultured eh. Though I didn’t go to one of those classics like Cats, Chicago, The Lion King, or recently-made-into-film Phantom of the Opera, I was perfectly satiated with Billy Elliot the Musical. we were willing to pay £50 (3,500ish baht) to get the best seats in the house. The show was very inspiring and the cast was superb, especially Billy himself! I was well impressed.


4. Chinese food: Ok, as pathetic as it may sound but honestly Chinese food tastes extra delicious when you’re in a Thai food-deprived country (Chinese chow in Paris was equally delicious! My boyfriend had a go at me for always wanting to have Chinese food when we were in Paris. Well, I didn’t want to have cheap, greasy pizza or le sandwhich smothered in le thick fromage every meal, it’s unhealthy!!).

5. Theme parks: Thorpe Park, Drayton Manor, they’re all fantastic. I can only wish people at our sad Dreamworld could at least step up and add something mad and exciting to the park. Seriously, we’ve long got a bit fed-up with your Hurricane! It's stale!

6. PoundLand shop: You gotta love PoundLand. Everything in this shop costs £1, ranging from questionable-looking shampoo to garden tools. Funtastic!

This is just the prologue of a long saga (ain't saga long anyways?) so hang in there. Again, this is me reminiscing about the UK (note that I use the term to mean England alone) so it’s going to be this English this, this English that. If it’s getting too much for your stomach, you can always leave.

Traitor!!

Until then, tra!