A Tribute to POP

เป็นเวลาเกือบๆ ทศวรรษแล้วที่ชีวิตของข้าพเจ้าได้มาพานพบและผูกพัน

กับ นิตยสารเสียสติ เล่มนี้ วันนี้ฤกษ์งามยามดีข้าพเจ้าจึงขอสละเนื้อที่

บล็อคให้กับนิตยสารที่ข้าพเจ้าอ่านมาตั้งแต่สมัยข้าพเจ้ายังถักเปีย ใส่คอซอง จนมาถึงปัจจุบันนี้ที่

ผมอาจจะดูสั้นลงบ้างและจากที่ใส่คอซองก็เปลี่ยนเป็นใส่เน็คไท

ข้าพเจ้าก็ยังอ่านอยู่ และถึงคนอื่นจะเลิกอ่านไปแล้ว แต่ข้าพเจ้าก็จะยังอ่านอยู่...

แต่เอ...อีหนังสือเล่มดีมันมีอะไรดีนักหนานะเธอ

( ถ้าอยากรู้ก็ไปซื้อมาอ่านเองสิมึง !! )

*******************************************

๑๑ หลากโมเม้นระหว่างปอปและข้าพเจ้า ๑๑

* ข้าพเจ้าได้เขียนจดหมายทั้งจดหมายกระดาษและอีเมลล์ไปหาปอปอยู่หลายครั้งหลาย

ครา และส่วนใหญ่คุณบอกอก็ใจดีเอาจดหมายข้าพเจ้าตีพิมพ์ประจานให้
คนอ่านคนอื่นดูอยู่บ่อยๆ ทำให้เป็นเกียรติเป็นศรีแก่วงศ์ตระกูลของข้าพเจ้าเป็นอย่างมาก
* รู้หรือไม่ว่าจริงๆ แล้วนิตยสารปอปเป็นนิตยสารประเภท เรียลลิตี้ เรียกได้ว่ารายการดังๆ อย่างอะคาเดมี่ แฟนตาเซียยังอาย กล่าวคือตั้งแต่เล่มปฐมฤกษ์จนถึงเล่มปัจจุบัน คนอ่านจะได้ witness วิวัฒนาการด้านรูปลักษณ์อันน่าพิศวงของคุณบรรณาธิการตี้ ตั้งแต่สวยหลบๆ ช่วงฉบับปีสองปีแรกๆ มาจนถึงสวยโจ่งแจ้งสองสามปีหลังมานี้ ประมาณว่าถ้าโพรดิวเซอร์รายการ the swan หรือ extreme makeover มาเห็นเข้า อาจจะต้องรีบติดต่อเจ๊แกไปออกรายการโดยไม่รีรอ
* การเป็นแฟนนิตยสารปอปไม่ใช่เรื่องง่ายๆ เพราะอีนิตยสารเล่มนี้มันมีเรื่องมาให้ลุ้น ทำให้หายใจไม่ทั่วท้องอยู่ตลอดเวลา ไม่ว่าจะเป็นการลุ้นว่าเดือนนี้หนังสือจะออกหรือไม่ หรือลุ้นว่าหนังสือจะเปลี่ยนไปเอาดารานักร้องแถวๆ นี้มาเม้าธ์แบบที่ทำมาแล้วใน POP Teen หรือปล่าว
บางทีวันดีคืนดีอีหนังสือเล่มนี้ก็เกิดของขึ้น แถมหนังแผ่นวีซีดีมากับหนังสืออย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย หรือการได้ลุ้นว่ารูปบอกอจะออกมาสวยหลอนขนาดไหนในแต่ล่ะ issue จนกระทั่งลุ้นว่าหนังสือเล่มนี้มันยังอยู่ดีหรือว่าเจ๊งไปแล้ว สิ่งเหล่านี้แหล่ะที่ทำให้คนอ่านเลือดสูบฉีดดีเหลือเกิน
* ถ้าวันนี้เป็นวันสิ้นเดือนแล้วแต่ปอปเดือนนั้นยังไม่ออก ไม่ต้องโทรหรืออีเมลล์ถามทีมงานให้เมื่อยขบเพราะอีกสักวันสองวันคุณจะเห็นปอป
นอนสวยอย่างหน้าไม่อายอยู่บนแผงหนังสือใกล้บ้านคุณเอง
* เล่มไหนก็ไม่รู้ จำไม่ได้ มีคนเขียนมาถามว่าคุณบอกอชอบฟังเพลงอะไรมากที่สุดสิบอันดับ

พอข้าพเจ้าได้อ่านแล้วก็รีบต่อเน็ตหาเพลงเหล่านั้นมาโหลดประดับ
ให้เป็นศรีแก่ไอพ็อดของข้าพเจ้า ถึงแม้ว่าจะหาไม่ได้ครบทั้งสิบเพลงแต่ก็เริ่ดพอตัว!
* ปอปเขียนเปิดรับสมัครนักเขียนอยู่หลายครั้ง และข้าพเจ้าก็ดันทุรังสมัครไปทุกครั้ง มีอยู่ครั้งนึง ปอปให้คนอ่านเขียนวิจารณ์อัลบั้มมิวสิค ของมาดอนน่าไป ซึ่งผู้ชนะจะได้เป็นนักเขียนประจำของปอป ข้าพเจ้าก็ลองเสี่ยงดวงส่งไปเช่นเคย ผลออกมาปรากฎว่าได้ที่สอง ใช่ย่อยซะเมื่อไหร่ ถึงจะไม่ได้เป็นนักเขียน แต่ก็ได้รางวัลเป็นซีดีซิงเกิ้ลของมาดอนน่า

(ซึ่งอยากจะบอกว่าจนมาถึงตอนนี้กูก็ยังไม่ได้ซีดีแผ่นนั้นเลย!!)
* ก่อนที่จะต้องไปตรากตรำทำไร่เลี้ยงวัวเลี้ยงควายอยู่ที่แคนาดาเป็นเวลาหนึ่งปี ข้าพเจ้าขอร้องแกมบังคับกลุ่มเพื่อนไฮสคูล ณ ไทยแลนด์แดนสไมล์ของข้าพเจ้าให้เรี่ยไรเงินซื้อหนังสือปอป
พร้อมกับส่งไปรษณีย์อีเอ็มเอสด่วนจี๋ไปให้ข้าพเจ้าอ่านถึงทวีปอเมริกาเหนือ เพื่อนๆสุดประเสริฐช่วยกันส่งไปให้อยู่สองเล่ม จากนั้นทุกคนหายเงียบไปเหมือนเป่าสาก ไม่เป็นไรค่ะ ก็เข้าใจว่ามันคงไม่ใช่ธุระกงการอะไร แต่ว่าตอนนี้อีเพื่อนเหล่านี้ข้าพเจ้าเลิกคบหาไปหมดแล้วล่ะค่ะ
* ถึงแม้ว่าจะอยู่แคนาดา ข้าพเจ้าก็ยังไม่วายอยากจะมีส่วนร่วมในการฉลองครบรอบสามปีของปอป โดยการปั้นภูเขาน้ำแข็งความสูงประมาณหัวเข่า แล้วเอาปอปฉบับครบรอบสามปีไปประดับบนยอด เคียงข้างกับธงไตรรงค์สวยงามราวกับขบวนแห่มิสยูนิเวิร์ส จากนั้นก็จัดแจงถ่ายรูปส่งไปให้ปอปดู คุณบอกอก็เอารูปลงประจานอีกตามเคย สมใจเจ้าของบล็อคเหลือเกิน
* เชื่อไหมว่าข้าพเจ้าเคยดวงตกถึงขนาดบังเอิญเจอคุณบอกอทั้งหมดสามครั้งถ้วนด้วยกัน
ภายในระยะเวลาห่างกันไม่เท่าไหร่ ครั้งแรกเจอที่เอ็มโพเรี่ยม ครั้งที่สองเจอที่สีลมซอยสี่ (ร้านชื่อไรไม่รู้ที่ตอนนี้เจ๊งไปแล้ว) ซึ่งครั้งนี้ได้ทักและก็กอดเจ๊ด้วย แต่ก็พูดอะไรไม่ออกเพราะนมเจ๊ตี้ทำให้การหายใจของข้าพเจ้าขัดข้อง ส่วนครั้งที่สามเจอที่ซิซเล่อร์สาขาตึกซีพี สีลม เจ๊มากับชาวต่างชาติ เจ๊ใส่เสื้อสีชมพู (รู้สึกว่าจะเป็นลายตุ๊กตาบาร์บี้) เจ๊ตัวใหญ่เกินหญิงมาก!

* นอกจากรูปที่อยู่ในหน้า Editor's Letter แล้ว คนอ่านปอปสามารถพลิกไปดูรูปบอกอตี้ (ที่แอบเนียนโพรโมทตัวเอง) ได้อีกตรงคอลัมน์ night scene หรือรูปตามพาร์ตี้ต่างๆ จุดนี้ก็ถือว่าเป็นไฮไลท์อีกอย่างหนึ่งของการอ่านหนังสือปอป
* ใครที่ยังไม่ได้ดูโฆษณาหนังสือปอปทางแชลแนลวี โปรดอ่านคำเตือนนี้ก่อนรับชม เพราะตอนช่วงโฆษณาจะจบคุณจะเห็นเงาตะคุ่มๆ ราวกับเป็นวิญญาณนางไม้เริงราตรีของบอกอตี้ ออกมาเซย์ไฮกับคนดู ดังนั้นไม่ต้องตกใจไป ควรจะทนดูให้จบ เพราะของเค้าดีจริงๆ

***************************************
เหล่านี้คือแค่ส่วนหนึ่งของไฮไลท์ที่นิตยสารเล่มนี้มีให้ข้าพเจ้าตลอดช่วงเวลาเจ็ดปีที่ผ่านมา
ขอปรบมือพร้อมกับยืนสแตนดิ่งโอเวชั่นให้กับเจ๊ตี้กับทีมงานทุกคน
ที่ฝ่าฟันอุปสรรคต่างๆ นานา
จนมาถึงเล่มที่ร้อยห้าได้และก็หวังว่าจะฝ่าฟันกันต่อไปอีก
จนกว่าจะล้มตายหายกันไปข้างนึง
เอเมน