มันร้ายมากเลยค่ะหัวหน้า

โอเคค่ะ อึดอัดใจมาได้เกือบสามอาทิตย์ล่ะ วันนี้เป็นไงเป็นกันขออิชั้นแฉอีสถานทูตกระทิงดุ อุเทนถวายสักหน่อย เรื่องของเรื่องมันมีอยู่ว่าตอนนี้ที่รักของอิชั้นกำลังศึกษาอยู่ ณ ประเทศนี้แล้วพ่อคุณก็เกิดพิศวาสอยากให้อิชั้นไปเยี่ยมแดนดินถิ่นกระทิงดุ อิชั้นก็โอเค ไปก็ไป อย่างน้อยเอาเท้าน้อยๆ เท่าฝาหอยของอิชั้นไปเหยียบ (ย่ำ) ประเทศเค้าดูซักหน่อยจะเป็นไรไป คุณผู้อ่านที่เคยมีโอกาสไปต่างประเทศคงรู้นะคะ ว่าการขอวีซ่าเนี่ยมันยากรากเลือดขนาดไหน ด่านแรกที่จะต้องเจอคือขั้นตอนการเตรียมเอกสาร โอ้โห ร้อยเอ็ดเจ็ดย่านน้ำมากๆ จะเอาไปไหนกันมากมายค่ะท่าน เปลืองทรัพยากรธรรมชาติ รูปที่ใช้ติดแบบฟอร์มก็ต้องมีพื้นหลังสีอ่อน ห้ามใช้สีเข้ม (เพราะอะไร ใครบอกที??) พอรวบรวมเอกสารครบถ้วนก็กำเงินไปเท่ากับจำนวนค่าวีซ่า ตรงนี้ห้ามนำไปเกินนะคะ เพราะทางสถานทูตไม่มีทอนค่ะ หลายคนไม่รู้ข้อมูลตรงนี้ ทะเล่อทะล่าเอาเงินไปจ่ายเกินจำนวน ก็จะโดนเจ้าหน้าที่สถานทูต (ที่เป็นคนชาติเดียวกับพวกเรา) ขึ้นเสียง โดนกระแหนะกระแหน โดนวีนให้ได้อายไปถึงเจ็ดชั่วโคตร แหมก็เข้าใจค่ะว่าไม่ใช่เซ่เว่น อีเลฟเว่น แต่อลุ่มอล่วยนิดนึงก็ได้ ไม่เห็นต้องแหวใส่กันเลย พูดด้วยคำพูดสุภาพสามัญธรรมดาก็รู้เรื่องค่ะ พออิชั้นเตรียมเอกสารส่วนของอิชั้นเสร็จ ตอนนี้ก็ต้องรอเอกสารของทางโน้นส่งมา เพราะว่าเจ้าหน้าที่ทางโน้นต้องออกหนังสือเชิญมาก่อน อีหนังสือเชิญนี้ก็เป็นหนังสือจริงๆ นะคะคุณ ไม่ใช่เป็นกระดาษโก๊ะกังแค่แผ่นสองแผ่น หนังสือสำคัญเล่มนี้มีทั้งหมดสิบกว่าหน้าค่ะ ดูอลังการงานสร้างมากๆ ด้านหน้าด้านหลังมีตราราชการสะเปนปั๊มให้วุ่นวายไปหมด ด้านในก็เขียนเป็นภาษาสะเปนประมาณว่าคุณชื่อนี้จะดูแลและโอบอุ้มคุณชื่อนี้ตลอดเวลาที่อยู่ในสะเปน แล้วถ้าคุณชื่อนี้ทำผิดกฎหมาย คุณคนอีกชื่อนึงก็จะต้องเป็นฝ่ายรับผิดชอบ บลา บลา บลา

พอได้เอกสารครบแล้ว ด่านต่อไปก็คือการไปยื่นเอกสาร หรือที่เราเรียกกันว่าการยื่นวีซ่านั่นเอง ซึ่งก่อนออกจากบ้านวันนั้นให้ตั้งจิตดีๆ ไหว้ศาลพระภูมิให้เรียบร้อย เอาขาข้างที่เป็นมงคลก้าวออกจากบ้านก่อน พูดง่ายๆ คือเอาไสยศาสตร์ทุกด้านเข้าช่วยอะค่ะ เนื่องจากสถานทูตสะเปนไม่ค่อยมีคนไปขอวีซ่า ดังนั้นอิชั้นจึงไม่ต้องตื่นแต่ตีห้าไปเข้าแถวเหมือนกับสถานทูตอังกฤษที่แทบจะเอาเสื่อไปปูเล่นป๊อกเด้งกะคนที่มาต่อแถวแก้เซ็ง
ไปถึงสถานทูตเก้าโมงกว่าๆ สถานทูตนี้จะอยู่ในตึกอะค่ะ เล็กๆ อุดอู้ จัดแต่งภายในแบบมินิมัลลิส อ่อ ก่อนเข้าก็ต้องมีการตรวจกระเป๋า ฝากมือถือ เครื่องมืออิเล็คทรอนิคส์ต่างๆ ตามแบบปฏิบัติสากล แต่อิชั้นไม่เข้าใจอยู่อย่างนึง คือว่า ไอ้จุดที่เค้าให้ฝากอะค่ะ มันอยู่ประมาณห้าก้าวเดินห่างจากเคาเตอร์ยื่นวีซ่าและตัวสำนักงานเท่านั้นเอง ถ้าเกิดมีระเบิด ยังไงๆ ก็คงตายเรียบกันหมดล่ะค่ะ ไม่รู้จะทำปลอดภัยไปทำไม ข้างในห้องมีคนรออยู่ประมาณสองคน ยื่นวีซ่าเหมือนกัน อิชั้นเป็นคนที่สาม นั่งชมนกชมไม้ไปเรื่อยๆ แป๊ปนึงก็ถึงคิวเชือด จริงๆ แล้วเจ้าหน้าที่ที่รับเรื่องยื่นวีซ่าวันนั้นเป็นเจ้าหน้าที่ที่มีพื้นฐานครอบครัวที่ดีและได้รับการอบรมจากบุพการีมาดีพอสมควร เจ้าหน้าที่ท่านนี้จึงไม่ยกตัวเองให้สูงศักดิ์ไปกว่าผู้ที่มาขอวีซ่า อิชั้นจึงค่อนข้างประทับใจในการบริการของเค้า แม้หน้าจะดูโกรธๆยุ่งๆ แต่ก็ไม่ดุร้ายเหมือนของสถานทูตอื่น ขอปรบมือให้ค่ะ สรุปคือวันนั้นราบรื่นไม่มีอะไรบกพร่อง เอกสารครบถ้วนหมดแล้วก็ไม่เห็นจะโดนทักท้วงอะไร
เค้าให้โน้ตแผ่นเล็กๆ มาเขียนว่าอีกประมาณสิบวันให้โทรมาถามผลวีซ่า….
หึ อีประเทศนี้ มึงเสร็จกูแน่ๆๆ เฮีย ไอ คัม!!!

สิบวันต่อมา
ลุกขึ้นจากที่นอนแต่เช้า รีบต่อโทรศัพท์ไปสถานทูต ตืดดดดด ตืดดดดด
“ฮัลโหล jfdgfdsjgdmkvdmvd8695-8]2,x ka’;kdn=3-],fc[f/.0923049MV-T9VM=0585732.XX…”
ไรยะ อย่ามาเว่อร์ ฟังกูก่อน กูคนไทยเว่ย พอฟังรู้เรื่องก็จัดแจงถามเค้าว่าผลวีซ่าหนูล่ะคะ
“เอ่อ คือเคสของหนูเนี่ยนะคะ ต้องรอคุยเพื่อนอิชั้น...กับท่านกงศุลอะค่ะ เพราะท่านคงอยากจะถามอะไรหนูสักหน่อย รอสักครู่นะคะ”
คั่นด้วยเสียงเพลงโมสาร์ตประมาณสามสิบวินาที
“ฮัลโหล รบกวนโทรมาใหม่ได้ไหมค่ะ อีกสักครึ่งชั่วโมง ท่านกงศุลยังไม่มาค่ะ”
(ไรยะหล่อน เอาให้มันแน่สิ)

สามสิบนาทีต่อมา
“เอ่อ เมื่อกี้โทรมาเรื่องผลวีซ่าอะค่ะ เค้าบอกว่าหนูต้องคุยกับกงศุล”
“ถือสายรอสักครู่นะคะ เดี๋ยวโอนสายให้”
แล้วเธอก็ให้ชั้นฟังเพลงโมสาร์ตอีกประมาณยี่สิบวินาที
“อะโล่ jfdgfdsjgdmkvdmvd8695-8]2,x ka’;kdn=3-],fc[f/.0923049MV-T9VM=0585732.XX…”
คราวนี้ผู้หญิงรับ พูดภาษาอังกฤษสำเนียงชากีร่า อิชั้นก็อธิบายไป บลา บลา บลา ชีก็ “โอ้เค่ โอ้เค่ น็อต เฮียร์ วีซ่า เซ็คชั่น”
อ่าว แล้วอีนั่นมันโอนไปที่ไหนให้กูล่ะเนี่ย
เพลงโมสาร์ตบรรเลงต่อ
“อะโล่ jfdgfdsjgdmkvdmvd8695-8]2,x ka’;kdn=3-],fc[f/.0923049MV-T9VM=0585732.XX…”
คราวนี้เป็นผู้ชาย สำเนียง thick มากๆๆ กูก็อธิบายไปอีก บลา บลา บลา (สรุปนี่มึงไม่ได้ส่งเรื่องให้กันเลยใช่มั้ย กูต้องอธิบายให้ทุกคนที่รับโทรศัพท์ฟังซะงั้น)
มันถามชั้นว่า เหตุผลที่ชั้นจะไปสะเปนมันไม่ clear อ่าว อีนี่ หนังสือเชิญกูก็มี หลักฐานต่างๆ ร้อยแปดกูก็ประเคนมาให้แล้วจะทำไมกูอีก กูก็ถามมันว่า แล้วจะให้กูทำยังไง กูต้องเอาเอกสารอะไรมาให้มันเพิ่มเติมหรือป่าว มันบอกว่าไม่ต้อง แค่บอกมาเฉยๆ ว่าจะไปสะเปนทำไม อ่าวอีดอกหนิ มึงโง่หรือปล่าว ก็อ่าน application ไปสิ แต่กูก็บอกไปว่าจะไปเยี่ยมสามี เพราะเค้าเรียนอยู่ บลา บลา แล้วมันก็ถามกูไปเรื่อย ซึ่งกูโมโหมากๆ เพราะว่ามันถามคำถามที่คำตอบมันมีอยู่แล้วในใบสมัครในหนังสือเชิญ หลักฐานต่างๆ ที่มึงให้กูเอาไปให้ ทำไมไม่แหกตาดูอะ สักพักมันถามว่าเคยได้วีซ่าเชงเก้นไหม กูบอกเคย เคยไปฝรั่งเศสปีที่แล้ว แล้วกูก็ได้ยินเสียงมันงึมงัมและเสียงมันกำลังพลิกอะไรสักอย่างอยู่ (เดาว่าน่าจะเป็นเอกสารกู แล้วทำไมไม่รู้จักอ่านดูตั้งแต่แรกว่ะ) สรุปมันก็ยังให้คำตอบกูไม่ได้ เพราะต้องคุยกับกงศุลอีกครั้งนึง (เอ๊ะแล้วมึงนี่เป็นใครหรอ กำลังถูพื้นเช็ดกระจกอยู่แล้วพอดีได้ยินเสียงโทรศัพท์เลยถือโอกาสรับหรือป่าว มึงก็ไปเอาอีกงศุลของมึงมาคุยกะกูเซ่) สรุปชั้นถามมันว่าแล้วคุณจะให้คำตอบได้เมื่อไหร่ มันบอกอีกสองอาทิตย์ เพราะว่าตอนนี้สถานทูตยุ่งมาก คิงกะควีนส์มันจะเสด็จเมืองไทย เออ ใครเค้าแคร์กันหล่ะนั่น

---เออ เจริญนะมึง เงินกูก็จ่ายไปแล้ว จะให้หรือไม่ให้ก็บอกมา นี่เดี๋ยวกูก็ต้องไปเลื่อนตั๋วเครื่องบินให้ยุ่งยากเสียเวลาทำมาหากินเล่นๆ อีก---

วุ้ย เล่าแล้วก็อารมณ์เสีย ไปมาก็หลายประเทศอยู่ ไม่เคยจะมีปัญหา
แหม้ อิชั้นคงไม่เสนอหน้าไปเป็นโรบินฮู้ดที่เมืองคุณหรอกค่ะ หวงไรกันหนักหนา!
hijo de puta (แปลว่าไอ้ลูกกะหรี่) มากๆ ค่ะ

ปล. วันจันทร์นี้จะลองโทรไปอีกที เพราะสองอาทิตย์แล้ว เดี๋ยวจะคอยดูว่าคราวนี้จะได้เรื่องอะไรมั้ย แล้วเดี๋ยวมาอัพเดตเพิ่มนะคะ


คำคมทิ้งท้ายก่อนจาก
ไม่ต้องสะเออะออกนอกประเทศหรอกค่ะ
ยุ่งชิบหาย!