ไดอารี่สาวแหวว แต๋วจ๋า ตอน LUXX ไม่ใช่สบู่นะค้า

ไดอะรี่ที่รัก
ทายสิว่าตอนนี้เราอยู่ที่ไหน ไม่ใช่จ้ะ วันนี้เราไม่ได้อยู่ที่บ้านเหมือนวันอื่นๆ แต่ว่าวันนี้เราได้รับมอบหมายให้มา inspect โรงแรมบูที้กแห่งหนึ่งแถวๆ ถนนเดโช (ตรงข้ามวัดแขก) เราออกจากที่ทำงานประมาณบ่ายสองครึ่ง เพราะว่าต้องไปเช็คอินตอนสามโมง นั่งแท็กซี่ไปแป๊บเดียวก็ถึงแล้ว โรงแรมหาง่ายมากๆ เลยจ้ะไดอารี่ ดีนะ ที่เราไม่ได้แบกเอาสัมภาระมามากมาย มี notebook หนึ่งเครื่องยัดใส่กระเป๋ารวมกับเสื้อยืด ถุงเท้า กางเกงในกับแปรงสีฟัน แค่นั้นจริงๆ เอาล่ะ ถึงโรงแรมแล้ว





โอ้ว ว้าว ด้านหน้าดูเก๋มากเลยล่ะจ้ะ เราชอบผนังกระจกเป็นพิเศษ เพราะว่ามันทำให้โรงแรมดูกว้างขึ้นตั้งเยอะแหน่ะ เราเดินเข้าไปใน lobby แนะนำตัวเอง แต่ว่ารีเซฟชั่นเค้าดูเหมือนไม่รู้มาก่อน มาเราจะเข้ามาทำ review ต้องโทรเช็คกันให้วุ่น พอเสร็จแล้ว พนักงานก็พาเราขึ้นไปบนห้องพัก เอาของขึ้นไปเก็บ เอาสมุดโน้ตกะปากกาลงไป เตรียมสัมภาษณ์ staff พอเป็นพิธี (เพราะข้อมูลต่างๆ มันมีหมดแล้วใน brochure)


สรุปแล้วก็คือโรงแรมนี้แต่ก่อนเป็นตึกแถวธรรมดาๆ แต่ด้วยวิสัยทัศน์อันกว้างไกลของเจ้าของ เค้าจึงเปลี่ยนให้เป็นโรงแรม boutique เล็กๆ ขนาดห้าชั้น สิบสามห้อง ที่มี design ต่างกันออกไปในแต่ละห้อง สัมภาษณ์เสร็จเราก็เดินดูรอบๆ โรงแรมเพื่อเก็บข้อมูลเพิ่มเติม เออ มันเล็กจริงๆ ด้วยนะ แต่ว่าการตกแต่งทำให้มันดูไม่อึดอัด แล้วยังดูมีสกุลรุนชาติอีกด้วย ดูสถานที่รอบๆ เรียบร้อย เราก็รีบวิ่งขึ้นไปบนห้อง เปิดคอมทันที เพราะว่าเค้ามี wi-fi hi-speed ให้ใช้ฟรี ดีจริงๆ คืนนี้เราจะได้โหลดหนัง โหลดเพลงได้สบายใจเฉิบ อ่อ หมายเลขห้องที่นี่เปรี้ยวมากเลยล่ะไดอารี่ สร้างสรรค์มากเลย เพราะใช้แสงและเงาให้เป็นประโยชน์



เวลาห้าโมงครึ่ง เราเริ่มหิว ที่โรงแรมไม่มีไรกินเลย นอกจากมินิบาร์ที่แพงแสนแพง ก็บริษัทไม่ได้ออกเงินให้ในส่วนนี้นี่คะ ออกไปหาอะไรกินแถวสีลมดีกว่า ว่าแล้วก็เดิน เดิน จุฬา ไปกินข้าวมันไก่ตรงซอยคอนแวนต์ แล้วก็แวะซื้อขนม +มาม่าคัพ ไปตุนไว้กินตอนดึกๆ ที่โรงแรม ตอนเดินกลับทำไมรู้สึกว่าระยะทางมันไกลกว่าเดิมก็ไม่รู้ หรือเป็นเพราะว่าเราอิ่มก็ไม่รู้เนอะ ไดอารี่
เดินเข้าไปในโรงแรม เราก็อ๊าย อายพนักงาน เพราะว่าถุงเซ้เว่นที่เราถือเข้ามาด้วย มันล้นปริ่มไปด้วยขนมกรุบกริบกรุบกรอบ เรางี้ต้องเดินก้มหน้างุดขึ้นห้องไปอย่างเจียมตัว

มิมิบาร์ดังกล่าว (ท็อบเบอโรนนนนนนนนนนนนนน)

ตอนแรกกะว่าจะเริ่มเขียน review แต่ว่าสถานที่มันไม่เอื้ออำนวยต่อการทำงานมากๆ แอร์ก็เย็น เตียงก็นุ่ม หนัง HBO ก็น่าดู อ่างอาบน้ำไม้ก็น่านอนแช่ ว่าแล้ว เราก็ลุกขึ้นไปจัดแจงเปิดน้ำใส่อ่างน้ำ แล้วกระโดดขึ้นเตียง แกะเลย์นอนกินเชิ้บๆ พลางดู HBO ไปด้วย ยี่สิบนาทีต่อมา น้ำเริ่มมีปริมาณมากพอ เราก็ค่อยหย่อนตัวลงไป โอ้ว ไดอารี่ที่รัก เรารู้สึกเหมือนกำลังอาบน้ำอยู่ท่ามกลางแมกไม้ไพรียังไงยังงั้น แล้วผนังของห้องน้ำยังเปิดออกได้อีกต่างหาก ทำให้เราไม่พลาดหนังที่เรากำลังดูอยู่ อ้อ ลืมบอกอะไรไดอะรี่อีกอย่างไปอีกอย่างหนึ่ง ห้องพักที่นี่เค้าตกแต่งเหมือนบ้านมากๆ เลยรู้ไหม รู้สึกเหมือนอยู่คอนโด แถมพื้นก็ทำด้วยไม้แท้ๆ เราชักอยากมีบ้านแบบนี้บ้างแล้วล่ะสิไดอารี่ by the way ไดอารี่ เราลืมเอายาสีฟันมาล่ะ เราเลยใช้แปรงแปรงฟันเปล่าๆ ไปก่อน เดี๋ยวค่อยไปยืมยาสีฟันพี่ที่ทำงานเอาแล้วกัน ^ ^"

จะว่าไปก็เหงาเหมือนกันเนอะ คราวหน้าเราลองลักลอบเอาผู้ชายมานอนเป็นเพื่อนดีกว่า คงจะมีอะไรทำสนุกๆ ในอ่างอาบน้ำมากกว่านี้แน่นอน อิอิ

อ่างอาบน้ำไม้แสนสบาย เอื้ออำนวยต่อการมีเพศสัมพันธ์เป็นอย่างมาก

โอ้ย เช้าแล้วหรือเนี่ย เร็วจัง เรายังอยากนอนอยู่เลย เพราะเตียงเค้าสบายจริงๆ แต่ไม่ได้สิ เราต้องกลับไปทำงานต่อ ว่าแล้วก็รีบอาบน้ำ แต่งตัวลงไปเช็ค เอ้าท์ กลับไปออฟฟิศ
เฮ้อ ไดอารี่ เรามีความสุขจังเลยล่ะ แต่รู้ไหม ว่า review ที่ต้องทำเนี่ย เรายังไม่ได้เริ่มเขียนเลยสักกะคำ แต่หัวหน้าคงไม่ว่าอะไรหรอกเนอะไดอารี่ เดี๋ยวเราไป google หาพวก review จากที่อื่น เอามา paraphrase รวมๆ กันส่ง เหมือนสมัยที่เรียนอยู่ก็ได้หนิ ไม่เห็นจะยากเลยเนอะ


สังเกตว่าคอมไม่มีร่องรอยของการทำงานแม้แต่นิด มีแต่หน้าต่างเอ็มเอสเอ็น


หมอนนิ่มๆ เตียงนุ่มๆ น่าเอาหนุ่มๆ มาเล่นซ่อนแอบ

วันนี้พอแค่นี้ก่อน แล้วจะมาเขียนใหม่นะ้จ้ะ ไดอารี่ที่รัก จุ๊บ จุ๊บ